Ήρθε, είδε και απέρχεται η Μαρία Άνχελα Ολγκίν Κουεγιάρ, η οποία θα προσθέσει στο βιογραφικό της την εμπλοκή με το άλυτο κυπριακό πρόβλημα.

Έφτασε στο νησί, συνάντησε τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη και τον κατοχικό ηγέτη, άκουσε τι είχαν να της πουν και τους άφησε να αντιληφθούν, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, ότι μπήκε στην όλη προσπάθεια με στόχο να βγάλει κάποιο αποτέλεσμα. Τι εννοεί μ’ αυτό, θα σας γελάσουμε. Πάντως, δήλωσε, σαν επαναλαμβανόμενη κασέτα, πως «οι ηγέτες πρέπει να αναζητήσουν ένα κοινό έδαφος». Και μετέφερε την πρόθεση των Ηνωμένων Εθνών να βοηθήσουν προς αυτή την κατεύθυνση, λες και έχουν άλλους όρους εντολής και τους θυσιάζουν για τη χάρη της μικρής Κύπρου.

Τέλος πάντων, αυτό που θα κάνει η ίδια, όπως δήλωσε δημόσια, είναι να ακούσει τους ανθρώπους, την κοινωνία των πολιτών, τις ανάγκες του λαού, το τι θέλει, προσπαθώντας να δώσει εκ νέου ώθηση στη διαδικασία και να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί. Αυτό το τελευταίο για να μη φορτωθεί την αποτυχία επανεκκίνησης των συνομιλιών, ενώ άφησε και έναν συνεργάτη στο νησί για να συνομιλεί με τις δύο πλευρές.

Εν τω μεταξύ, αυτό με την κοινωνία των πολιτών και τις ανάγκες του λαού, το λένε σχεδόν όλοι οι απεσταλμένοι του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, από πολύ παλιά. Τα ίδια έλεγε κι ο Αλβάρο ντε Σότο, ο οποίος πρόπερσι ήθελε να μας ξαναφέρουν το σχέδιο Ανάν. Τα ίδια έλεγε και ο Άιντα, ο οποίος, εν ολίγοις, κατηγορούσε την ελληνοκυπριακή πλευρά για το… στάτους κβο, σάμπως και είναι η Κυπριακή Δημοκρατία που κατέχει τη μισή Κύπρο.

Είναι περίπου μόδα οι ανάγκες του λαού, σάματις και είναι περίπλοκο το κυπριακό πρόβλημα και θέλουν να ακούσουν τους πολίτες για να καταλάβουν τι θέλουν.

Τι να θέλουν, κυρία Κουεγιάρ; Την ελευθερία τους, την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων, την επιστροφή των προσφύγων στα σπίτια τους, τη δημιουργία κανονικού κράτους χωρίς καθάρματα όπως τον Τατάρ ή τον Ερντογάν πάνω στα κεφάλια τους. Θέλετε και παπά να σας το πει; Ξανά μανά. Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα γιατί την τραγωδία την ξεπεράσαμε προ πολλού. Πενήντα χρόνια από την τουρκική εισβολή και οι έμπειροι διπλωμάτες κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει.

Ούτε στην Κολομβία καταλαβαίνει τι συμβαίνει η κυρία Κουεγιάρ και από εκεί αποκόμισε ότι «το πιο σημαντικό είναι να ακούς»; Για καλό το δήλωσε μπροστά στους δημοσιογράφους μετά τις συναντήσεις της; Για να μας δώσει το παράδειγμα μιας χώρας στην οποία η κυβέρνηση μπαίνει στον 6ο γύρο διαπραγματεύσεων με τον Στρατό Εθνικής Απελευθέρωσης (ELN), λίγο πριν λήξει η εξάμηνη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός και ενώ οι απαγωγές και οι δολοφονίες συνεχίζονται αδιάλειπτα εδώ και 60 χρόνια; Για να μας πείσει ότι η «απόλυτη ειρήνη» την οποία ευαγγελίζεται ο Κολομβιανός πρόεδρος Γουστάβο Πέτρο είναι εφικτή επειδή άκουσαν τις ανάγκες του λαού;

Τέλος πάντων, κι αν η Κουεγιάρ έχει «ελαφρυντικό» ότι προέρχεται από την άλλη άκρη της Γης, οι δικοί μας που επαναλαμβάνουν την ετοιμότητά τους για επανέναρξη των συνομιλιών «από εκεί που έμειναν στο Κραν Μοντανά» και στη βάση «διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας», ποια δικαιολογία έχουν;

Ποια δικαιολογία έχουν όταν εμμένουν σε μια ναρκοθετημένη διαδικασία και δεν έχουν σχέδιο βήτα, μήπως και απεμπλακεί τούτος ο τόπος από τον αργό θάνατο των διαπραγματεύσεων; Τουλάχιστον στην Κολομβία, τα πράγματα είναι πιο δύσκολα, αφού δεν υπάρχει ξένος στρατός του οποίου η αποχώρηση θα διευκολύνει την όποια διαδικασία και οι δύο πλευρές διεκδικούν το ηθικό πλεονέκτημα της αγάπης τους για την πατρίδα. Εδώ, ποιά είναι η δικαιολογία τους όταν ικετεύουν τον Τατάρ να συμφωνήσει σε μια, επί της ουσίας, συνομοσπονδία;