Η καλή μου φίλη, η Γεωργία, πάσχει από μεταστατικό καρκίνο. Έχει φρικτούς πόνους και αντιμετωπίζει σοβαρά κινητικά προβλήματα, υπομένει όμως την περιπέτεια της υγείας της με απίστευτη δύναμη και σθένος. Της μιλάω καθημερινά, αλλά πλέον τη συναντώ σπάνια – σίγουρα όχι όσο συχνά θα ήθελα – καθώς υποβάλλεται σε χημειοθεραπείες, είναι ανοσοκατασταλμένη και δε θα ήταν συνετό εκ μέρους μου να την εκθέσω σε κίνδυνο. Προσπαθώ να την εμψυχώνω και να της φτιάχνω τη διάθεση, η αλήθεια όχι πάντοτε με επιτυχία. Ευτυχώς διατηρεί το κοφτερό σαν ξυράφι χιούμορ της, το οποίο δεν κατάφερε να της στερήσει ούτε η αρρώστια ούτε τα κακώς έχοντα στον τομέα της υγείας. Όπως για παράδειγμα προσφάτως που έπρεπε να μεταβεί από τη Λευκωσία στη Λεμεσό για να υποβληθεί σε μια ιατρική εξέταση (pet scan), που προσφέρεται μόνο από το Γερμανικό Ογκολογικό Κέντρο. Αντιλαμβάνεστε βέβαια ότι εκεί καταλήγουν οι ογκολογικοί ασθενείς απ’ όλες τις πόλεις, που πρέπει να υποβληθούν στη συγκεκριμένη εξέταση, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για μια μερίδα συνανθρώπων μας, που δεν φτάνει που βασανίζονται από την ασθένεια, ταλαιπωρούνται και από το σύστημα.
Ο πεθερός μου, επίσης ογκολογικός ασθενής τετάρτου σταδίου και κλινήρης από τον περασμένο Μάρτιο, συχνά πυκνά χρειάζεται να μεταφέρεται στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας για να του αλλάζουν καθετήρα. Και σε αυτή τη διαδικασία φυσικά δεν λείπει η ταλαιπωρία, καθώς πρέπει πρώτα να περιμένει με τις ώρες στη διαλογή ασθενών των Πρώτων Βοηθειών και ακολούθως να τον κάνουν παραπομπή στο Ουρολογικό Τμήμα του Νοσοκομείου για μια ιατρική πράξη που δεν παίρνει πάνω από μισή ώρα. Τα γνωστά… γραφειοκρατικά γρανάζια, δεν λείπουν ούτε από τα νοσοκομεία.
Ο πατέρας μου πάσχει από μια σπάνια αιματολογική πάθηση, μεταγγίζεται ανελλιπώς κάθε εβδομάδα και παίρνει όχι μία, αλλά δύο χούφτες χάπια την ημέρα, καθένα απ’ αυτά απολύτως απαραίτητα για την καθημερινή επιβίωσή του. Κι όμως, μια την άλλη, όλο και κάποιο φάρμακο είναι σε έλλειψη, με αποτέλεσμα να βρισκόμαστε σε μια διαρκή αγωνιώδη διαδικασία αναζήτησης του φαρμάκου που θα μπορούσε να αντικαταστήσει αυτό που δεν βρίσκουμε.
Στις παρέες, φίλοι πολύ συχνά διηγούνται τις περιπέτειές τους στην προσπάθεια να βρουν ένα ραντεβού σε ειδικό γιατρό. Σφάδαζε απ’ τους πόνους τις προάλλες ένας γνωστός μου που έπαθε λουμπάγκο και το πρώτο διαθέσιμο ραντεβού ήταν μετά από τρεις μήνες! Τι να το κάνει αλήθεια το ραντεβού σε ένα τρίμηνο όταν αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να κουνηθεί ο άνθρωπος; Κι αυτό το πρόβλημα φυσικά δεν εντοπίζεται μόνο στους ορθοπεδικούς, αλλά και σε άλλες ειδικότητες, όπως γαστρεντερολόγους και ενδοκρινολόγους. Για τους προσωπικούς γιατρούς που έχουν καταντήσει να ασκούν ιατρική μέσω τηλεφώνου ας μην το συζητήσουμε καλύτερα.
Πρόκειται για τις προσωπικές εμπειρίες απλών ανθρώπων που ανεβαίνουν καθημερινά ένα «βουνό», προκειμένου να έχουν πρόσβαση σε ποιοτικές υπηρεσίες υγείας. Σε υπηρεσίες υγείας που δικαιούνται. Είναι οι ιστορίες ταλαιπωρημένων ασθενών, τους οποίους το σύστημα υγείας βασανίζει πιο πολύ κι απ’ αυτήν την ίδια την ασθένεια.
Την ώρα που συμβαίνουν όλα αυτά, σκάει και μια έκτακτη επικαιρότητα στην τηλεόραση. Κάτι σοβαρό θα ’χει συμβεί, σκέφτομαι. «Ο βασιλιάς Κάρολος διαγνώστηκε με καρκίνο», λέει το ρεπορτάζ. Απευθείας σύνδεση με τη βρετανική πρωτεύουσα για να μάθουμε τα νέα της υγείας του μονάρχη. Και δώστου ρεπορτάζ και αναλύσεις από τους βασιλικούς ανταποκριτές. Ω, ναι, υπάρχει κι αυτή η κατηγορία δημοσιογράφων στη Γηραιά Αλβιώνα. Αλλάζω κανάλι και πέφτω πάνω σε άλλη μια σύνδεση με το Λονδίνο και το Μπάκιγχαμ. Τι ανακοίνωσε το παλάτι, που πήγε ο Κάρολος, ο πρώτος άνθρωπος που συνάντησε μετά τη γνωστοποίηση της ασθένειάς του, η πρώτη φωτογραφία, το εσπευσμένο ταξίδι του πρίγκιπα Χάρι στο Λονδίνο και πάει λέγοντας.
Ίδια εικόνα και στις πλείστες ειδησεογραφικές ιστοσελίδες, όπου εδώ και μια βδομάδα, το ενδιαφέρον μονοπωλεί ο καρκίνος του Καρόλου, μέσα από την κλειδαρότρυπα στο χλιδάτο παλάτι. Αν ξόδευαν όμως λίγο από το μελάνι για να προβάλουν τα πραγματικά προβλήματα του ΓεΣΥ, αν έκαναν καθημερινές ανταποκρίσεις και ρεπορτάζ από τις Πρώτες Βοήθειες των κρατικών νοσηλευτηρίων, εκεί όπου οι ασθενείς δεινοπαθούν, ίσως και να άλλαζε κάτι. Νισάφι πια με τον καρκίνο του Καρόλου. Ο καρκίνος των δικών μας ανθρώπων είναι αυτός που μας «τσουρουφλίζει»!
panayiota.charalambous@phileleftheros.com
