Πώς πέρασαν, κιόλας, δυο χρόνια; Πώς πέρασαν, κιόλας, πέντε σχεδόν μήνες; Mα εδώ πέρασαν πενήντα χρόνια… Το ζήτημα της ειρήνης είναι ανοιχτό, πάνε και δεν ξανάρχονται τα χρόνια της διεκδίκησης για ελευθερία, αξιοπρέπεια κι ανθρώπινα δικαιώματα.
Τρεις μέρες αφότου άρχισε η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία (27.2.2022) σημειώναμε, κι ας μην ήταν πρωτότυπο, πως «δεν υπάρχουν καλές και κακές εισβολές… Η υπόθεση της ειρήνης γίνεται τελικά όλο και δυσκολότερη…». Ένα χρόνο αργότερα (19.2.2023), διερωτηθήκαμε μελαγχολικά αν «έχει ο πόλεμος γενέθλια;». Είχε για άλλη μια φορά επιβεβαιωθεί πως «δεν ζούμε σε ένα κόσμο μαγικό αλλά τραγικά παράλογο, βίαιο και αντιφατικό…».
Στη σκιά του συνεχιζόμενου πολέμου στην Ουκρανία, τα διεθνή ΜΜΕ δεν …πρόλαβαν να εστιάσουν στο Αρτσάχ όπου συντελέστηκε με εκπληκτική ταχύτητα μια εθνοκάθαρση των Αρμενίων της περιοχής. Ήταν, πράγματι, μια «εθνοκάθαρση σε μοντέρνους καιρούς…» (8.10.2023). Μεθοδευμένα κι αθόρυβα, όπως ταιριάζει στη βία, ακόμα κι αν δεν γνοιάζεσαι για τις όποιες αν υπάρξουν αντιδράσεις. Επειδή, δεν μπορεί, όλα έχουν μια εξήγηση, διερωτηθήκαμε αν «είναι το αζέρικο φυσικό αέριο πιο σημαντικό από 120.000 ανθρώπους;». Το ερώτημα ήταν ρητορικό, την απάντηση την ξέραμε…
Εκείνη η κυριακάτικη έκδοση δεν μπορούσε να προλάβει τα γεγονότα της προηγούμενης μέρας με την τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς. Πέρα από τον χαρακτηρισμό της, μάς θύμισε «να μην διαβάζουμε το βιβλίο ξεκινώντας από τη μέση…». Και μια εκ περισσού διαπίστωση: «Η Νέα Τάξη έχει εκσυγχρονιστεί.
Το χειρότερο είναι πως την έχουμε συνηθίσει!» (15.10.2023)…
Στα δυο χρόνια από την εισβολή στην Ουκρανία, οι ειδήσεις από την ταλαιπωρημένη χώρα μεταδίδονται (όποτε τύχει) λίγο πριν το μετεωρολογικό δελτίο. Το ίδιο και για τη νέα ισραηλινή εισβολή στην Γάζα – κι ας πέρασαν μόνο εκατόν σαρανταδύο μέρες. Έχει κι αυτό την τραγική του «εξήγηση». Μπορεί να μην θεωρείται είδηση το να σκοτώνονται εκεί κι εδώ άνθρωποι. Και χτες και προχτές και τον περασμένο μήνα έτσι γινόταν. Μόνο οι αριθμοί των νεκρών είναι διαφορετικοί. Δεν μπορεί οι πολεμικές μηχανές να είναι το ίδιο παραγωγικές, τόσες μέρες και βδομάδες. Είδηση μπορεί να είναι αν δώσει κι άλλα όπλα η Δύση στην Ουκρανία ή αν έφερε νέες εφεδρείες στα μέτωπα ο Πούτιν. Μα και ο Ηρώδης-Νετανιάχου κάθε μέρα τα ίδια φασιστικά διακηρύσσει. Πώς θα αφανίσει όλους τους Παλαιστίνιους για να εξοντώσει τη Χαμάς. Και τα μωρά; Το ξέρει πως με αυτή ακριβώς την τακτική, όσα καταφέρουν να μεγαλώσουν θα είναι η αυριανή Χαμάς, ίσως με άλλο όνομα… Περισσότεροι από εκατόν όμηροι, μαζί και οι συγγενείς τους, ελπίζουν να ελευθερωθούν. Τους εκατόν περίπου τους γνωρίζεις, σχεδόν με το όνομά τους και τη φωτογραφία τους, είναι συγκεκριμένοι… Τους τριάντα χιλιάδες νεκρούς Παλαιστινίους (με όλη τη σκληρότητα μιας αριθμητικής προσέγγισης) είναι αδύνατον να τους γνωρίζεις και να τους αναγνωρίζεις… ΄Αλλωστε αυτοί είναι νεκροί – πάνε χώρια από τους ζωντανούς. Κι οι ζωντανοί της Γάζας; Aφού στριμώχτηκαν «για το καλό τους» στη Ράφα, περιμένουν τη σαδιστικά εξαγγελθείσα και διαφημιζόμενη επίθεση του σφαγέα. Εκτός και αν το Συμβούλιο Ασφαλείας βοηθούσε με μια έστω και συμβολική απόφαση. Tουλάχιστον να είχαν διαβάσει το άρθρo του Gideon Levy (εφημερίδα Haaretz, 4.2.2024)… Kάτω από τον τίτλο «11,500 παιδιά σκοτώθηκαν στη Γάζα. Τρόμος αυτής της κλίμακας δεν έχει εξήγηση», σημειώνει: «Διακόσια εξήντα ονόματα βρεφών που είχαν ηλικία 0. Ονόματα παιδιών που δεν γιόρτασαν τα πρώτα τους γενέθλια, ούτε θα γιορτάσουν ποτέ οτιδήποτε άλλο… Ύστερα υπάρχουν εκατοντάδες ονόματα μωρών ενός και δυο χρονών κι άλλων τριών και τεσσάρων κι άλλων πέντε, έξι, εφτά ή οκτώ μέχρι έφηβους που ήταν δεκαεφτά χρονών όταν πέθαναν…».
Δεν τα είχαν διαβάσει αυτά όλοι εκεί στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Εκτός κι αν τα διάβασαν και τα προσπέρασαν. Άλλωστε οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Μεγάλη Βρετανία δεν χρειάζεται να διαβάζουν εφημερίδες και ιστοσελίδες για να πληροφορηθούν όσα ξέρουν από πρώτο χέρι. Βέτο, λοιπόν, άσκησε για τρίτη φορά την περασμένη Τρίτη η «ηγέτιδα του ελεύθερου κόσμου» (όνομα που της βρήκαν!) ενώ η «δική μας», η Μεγάλη Βρετανία, απείχε. Το ψήφισμα μιλούσε για άμεση ανθρωπιστική κατάπαυση του πυρός. Εκείνη την ώρα ξεκίνησε ένας ακόμα αμερικανός πλασιέ «ειρήνης με δόσεις» για περιοδεία στις γειτονικές τής Γάζας χώρες. Όλα για την ειρήνη θέλει να μας πει ο πλασιέ…
Όπου να ΄σαι έρχεται η Άνοιξη, χωρίς πολλή αισιοδοξία. Καλά βγάλαμε μέχρι τώρα τον χειμώνα – λιγότερο πετρέλαιο θέρμανσης, καλοδεχούμενα και τα μέτρα της Κυβέρνησης. Χωρίς να λύσουμε το πρόβλημα της βίας σε αθλητικούς χώρους, προέκυψε μια ελλιπής είδηση για επίθεση σε Τουρκοκύπριους νέους σε εκδρομικό χώρο στα ορεινά. Πώς θα την ερευνήσει το Κράτος αν έχει «καταγγελθεί» μόνο στο κατοχικό πρακτορείο ειδήσεων; Στον βαθμό πάντως που ισχύει, ένα τέτοιο περιστατικό είναι ανησυχητικό και καταδικαστέο. Τώρα να δείτε που κάποιοι θα πούνε πως δικαιώνονται επιμένοντας σε …αποκεντρωμένη ομοσπονδία υποστηρίζοντας πως «όσο λιγότερη επαφή των κοινοτήτων τόσο λιγότερες οι τριβές». Ίσως γιατί έτσι εννοούν την «επανένωση»!
