Όταν όλα βγαίνουν τόσο πηγαία, αυθεντικά, αβίαστα. Για να συνταιριάζουν και να δένουν στο μέγεθος του αναστήματος του δικού μας ανθρώπου, του Μάριου Τόκα. Όσο κι αν περνούν τα χρόνια η ζωντανή παρουσία του ανιχνεύεται στους διαχρονικούς ορίζοντες του παρόντος και του μέλλοντος. Είναι κι αυτό ένα ξεχωριστό χάρισμα. Ανάμεσα στα τόσα άλλα που κοσμούσαν την προσωπικότητα του.

Αυτό μετρά πολύ περισσότερο όταν αναφέρεσαι στο δικό σου άνθρωπο, στο δικό μας, τον Μάριο Τόκα. Ήταν η σειρά της Λευκωσίας να πάρει την σκυτάλη και να ξυπνήσουν ολοζώντανα μνήμες, τόσο πηγαίες και αστείρευτες.

Η παρουσίαση του βιβλίου «Μάριος Τόκας – Άγνωστες πτυχές από τη ζωή του», βγαλμένο μέσα από τη γραφίδα του αδελφού του Νίκου, σε φόντο κατάθεσης ψυχής, σ’ ένα κατάμεστο χώρο στη Δημοσιογραφική Εστία, ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Δεν είναι τόσο τα συνήθη στοιχεία που προσδίδουν σε μια εκδήλωση το χαρακτηριστικό της επιτυχίας, όσο η ζωντάνια, ο παλμός, το μεγαλείο που αναδύεται από μια άλλης μορφής «μυσταγωγία», που σε συναρπάζει και σε μεταρσιώνει εκεί που ορίζεται η ποιότητα.

Ο Μάριος Τόκας, τον οποίο είχα την ευλογία να συναντήσω προσωπικά αρκετές φορές, σε αιχμαλώτιζε κατ’ αρχήν με το τόσο καλοσυνάτο και πηγαίο χαμόγελό του. Γρήγορα συνειδητοποιούσες ότι ήταν άνθρωπος ξεχωριστός, με αδιαπραγμάτευτες αρχές και αξίες.

Σε μια εποχή που το ψάχνουμε για τον πατριωτισμό και που τόσο πολύ ταλαιπωρούμε ακόμα και τις έννοιες, προξενούσε μεγάλη εντύπωση το πάθος με το οποίο μιλούσε για την ιδιαίτερη του πατρίδα. Είχα αναφέρει εκεί ότι δεν είναι υπερβολή αυτό που συχνά-πυκνά λέει ο αδελφός του και φίλος Νίκος, ότι για τον Μάριο η Κύπρος υπήρξε η πρώτη και στερνή του ερωμένη… Αυτή την αίσθηση αποκόμισα αβίαστα και εγώ από την πρώτη στιγμή.

Εκείνο όμως που πιο πολύ ήθελα να καταθέσω, είναι η διαπίστωση ότι αυτός ο σπάνιος άνθρωπος ήταν τόσο πολύ μυημένος και στην τέχνη της συνένωσης…

Η εκδήλωση της περασμένης Τρίτης, που ήταν διανθισμένη με τα τόσο όμορφα και ωραία, κυρίως από άγνωστες πτυχές και ανθρώπινες πλευρές που ήλθαν στην επιφάνεια, μετετράπη και σε πόλο έλξης για όλους όσοι έσπευσαν από πραγματική αγάπη προς το πρόσωπο του Μάριου. Και ήταν εκεί παρόντες άνθρωποι απ’ όλους τους χώρους και απ’ όλες τις ιδεολογίες. Ένωνε όλους η αγάπη που τρέφουν σ’ ένα άνθρωπο, που αληθινό όραμά του ήταν, όχι μόνο στις νότες αλλά και με την όλη βιωτή του, να συνενώνει… Ήταν και αυτό για τον ίδιο μια άλλη ξεχωριστή τέχνη.