Σε συνέχεια της σπουδής ενός παπά στην Αθήνα να στιγματίζει (αν μπορούσε θα τους αφόριζε κιόλας) όποιους πολιτικούς της Ελληνικής Δημοκρατίας, που ευτυχώς δεν λειτουργεί ως Ιερά Σύνοδος, τόλμησαν κατά συνείδηση να ψηφίσουν υπέρ του γάμου των ομοφυλοφίλων, παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα από μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση πρόσφατα στην Αθήνα, ακριβώς για αυτό το επίμαχο, όσο και ενδιαφέρον θέμα.
Η συζήτηση διοργανώθηκε από τον Κύκλο Ιδεών, μια Τράπεζα Σκέψης και Προβληματισμού, του πρώην αντιπροέδρου της κυβέρνησης και υπουργού Ευάγγελου Βενιζέλου. Συμμετείχαν σε αυτήν: Αικατερίνη Φουντεδάκη και Λίνα Παπαδοπούλου, καθηγήτριες και οι δύο της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Αντώνης Καραμπατζός, καθηγητής Νομικής Σχολής, Πανεπιστημίου Αθηνών και ο Ευάγγελος Βενιζέλος συντονιστής.
Κάποια στιγμή, παρεμβαίνοντας σε μία τοποθέτηση της κας Παπαδοπούλου όταν ήρθε η κουβέντα στη μετά θάνατον ζωή και «που θα καταλήξουν οι ομοφυλόφιλοι», ο πρώην υπουργός και συνταγματολόγος επισήμανε ότι «εσχατολογικά το μέλλον μας είναι άφυλο, δεν υπάρχει μετά την Ανάσταση έμφυλη κατάσταση»
Λ. Παπαδοπούλου: Εγώ είπα μέχρι την Ανάσταση όμως.
Ευ. Βενιζέλος: Μετά την Ανάσταση δεν υπάρχει έμφυλος βίος.
Λ. Παπαδοπούλου: Για αυτό είπα μέχρι την Ανάσταση και δεν είπα μετά την Ανάσταση. (γέλιο).
Ευ. Βενιζέλος: Έχει σημασία αυτό, διότι όπως λέει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος, στη γνωστή σκηνή με τους Σαδδουκαίους που κάνουν ερωτήματα στον Ιησού, για το τι θα γίνει μία γυναίκα που παντρεύτηκε διαδοχικά επτά αδέλφια και πέθαναν όλοι και στην Ανάσταση τίνος γυναίκα θα είναι αυτή η γυναίκα; Απάντησε ο Ιησούς, ότι δεν έχετε καταλάβει τι σας λέω, δεν έχετε καταλάβει ότι «εν γαρ τη αναστάσει ούτε γαμούσιν, ούτε εκγαμίζονται, αλλ’ ως άγγελοι Θεού εν ουρανώ εισί», δηλαδή άνευ φύλου, ως άγγελοι. Δεν υπάρχει λοιπόν έμφυλη εσχατολογία και αυτό σημαίνει ότι στην προοπτική δεν θα υπάρχει και αυτή η διάκριση μεταξύ ομοφυλοφίλων και ετεροφυλοφίλων και ούτω καθεξής. Οι σεξουαλικοί προσανατολισμοί αλλά και οι ταυτότητες των φύλων θα έχουν αρθεί μέσα από αυτή την προοπτική της άφυλης εσχατολογίας».
Σε άλλο θέμα τώρα: Δεν δαιμονοποιώ και δεν εξισώνω όλα τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Αντικατοπτρίζουν ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, το οποίο ασφαλώς έχει πολλές και ποικίλες διαβαθμίσεις. Εάν πρέπει να επιλέξω όμως ένα «κοινό κακό» αυτών των μέσων, είναι ότι έχουν ενώσει πολλούς ηλιθίους. Που σχεδόν πάντα συμφωνούν μεταξύ τους. Π.χ., για τους εμβολιασμούς, υπέρ της Ρωσίας, κατά των ομοφυλοφίλων, θρησκευτικά φανατισμένοι, κ.λπ. Γενικά –και δεν είναι καθόλου τυχαίο– όλοι αυτοί οι διασυνδεδεμένοι ηλίθιοι (interconnected idiots) είναι φανατικοί υποστηρικτές και των θεωριών συνωμοσίας.
ΥΓ: Μερικοί από αυτούς εκλέγονται βουλευτές, ή και αρχηγοί κόμματος. Και, μάλιστα, με υψηλά ποσοστά. Καθ’ ότι η βλακεία, εκτός από αήττητη, είναι και νόσος μεταδοτική. Σαν την covid, ένα πράγμα…
Σκέψη της Ημέρας, με αφορμή την τραγωδία των Τεμπών, αλλά και γενικά για όποιον έχει χάσει δικό του άνθρωπο: «Η αλήθεια είναι ότι θα πενθείς για πάντα. Δεν θα “ξεπεράσεις” ποτέ την απώλεια ενός αγαπημένου σου προσώπου∙ θα μάθεις να ζεις με αυτήν. Θα επουλωθούν οι πληγές σου και θα ξαναχτίσεις τον εαυτό σου γύρω από την απώλεια που έχεις υποφέρει. Θα υπάρξεις ξανά, ολόκληρος. Αλλά δεν θα γίνεις ποτέ ίδιος. Μάλιστα, δεν πρέπει να ξαναγίνεις ίδιος, ούτε και θα θέλεις να είσαι» – Elisabeth Kubler-Ross, 1926-2004, Ελβετο-Αμερικανίδα ψυχίατρος, πρωτοπόρα στις μελέτες της για τον θάνατο. Το πιο πάνω απόσπασμα είναι από το βιβλίο της «On Grief and Grieving» («Για τη Θλίψη και το Πένθος»).
