Όσοι είμαστε στην τρίτη(;) νεότητα τον γνωρίσαμε σε κάποια από τις πολλές δράσεις του: Επιστήμονας, ενεργός πολίτης, για πολλούς ένας «παράξενος» πολίτης αφού, Τουρκοκύπριος ο ίδιος, ουδέποτε εγκατέλειψε την Κυπριακή Δημοκρατία – ούτε το 1963 ούτε το 1974, στην πρώτη ή τη δεύτερη φάση του ίδιου ιμπεριαλιστικού εγκλήματος. Ο Ιμπραχίμ Αζίζ το γράφει αρκετές φορές στο βιβλίο του «Μέρες πραξικοπήματος και εισβολής»πως πραξικόπημα και εισβολή είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος…
Η εκδήλωση που οργάνωσετηνΤετάρτη 6.3.24, τοΚίνημα Οικολόγων Συνεργασία Πολιτών στο πάντα φιλόξενο Δημαρχείο Στροβόλου ήταν γεμάτη περιεχόμενο, συγκίνηση αλλά και ελπίδα. Ήταν σημαντικό, μετά από καιρό, το μεγάλο ποσοστό των νέων ανθρώπων, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, στο κατάμεστο φουαγιέ του Δήμου. Η ενεργός συμμετοχή του Οζ Καραχάν, Προέδρου της Ένωσης Κυπρίων, βοήθησε σ΄αυτό. Οι κουβέντες του Οζ αποτέλεσαν έκφραση βαθειάς εκτίμησης για τον τιμώμενο συμπατριώτη μας: «Όταν ακούω πως είναι αδύνατον για τους ελληνόφωνους Κύπριους και τους τουρκόφωνους Κύπριους να αγωνίζονται στα ίδια πολιτικά μέτωπα, μπορώ να πω πως οι ζωές ανθρώπων όπως ο Ιμπραχίμ Αζίζ είναι ο φάρος αυτού του κοινού αγώνα!»… Όμως ο δρόμος δεν είναι εύκολος, δεν ήταν ούτε για τον Ιμπραχίμ Αζίζ…
Θυμηθήκαμε (αν, κακώς, το είχαμε ξεχάσει) την επιτυχή προσφυγή του Ιμπραχίμ στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για το δικαίωμα ψήφου, με στόχο και επιδίωξη την επανένωση της Κυπριακής Πολιτείας. Άλλωστε μέσα από όλες τις δράσεις του, πολιτικές, κοινωνικές και άλλες, ενεργά, δυναμικά και αδιάκοπα, πάλεψε για τη συνύπαρξη Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων σε μια ειρηνική, κοινή και λεύτερη πατρίδα. Το λέει και στην πρώτη σελίδα του βιβλίου: «Για τη λευτεριά της αλυσοδεμένης μου πατρίδας».
Ο Ιμπραχίμ δεν είπε πολλά . Δεν χρειαζόταν να πει πολύ περισσότερα από όσα με σαφήνεια και ειλικρίνεια πολλή κατέθεσε μέσα στο βιβλίο. Τα είχε γράψει αναλυτικά στο βιβλίο που παρουσιαζόταν σε ηλικία κοντά τεσσάρων κιόλας χρονών. Όμως μάς απάγγειλε ποιήματά του κι ας λέει πως δεν είναι ποιητής… Ψάξαμε και λίγο το δικό του φωτογραφικό αρχείο μέχρι που βρήκαμε και πίνακες ζωγραφικής με πολύχρωμα αλλά μελαγχολικά απογεύματα… Στις σελίδες του βιβλίου βρήκαμε κι άλλους στίχους…
«Ήρθαν τάχα για να απελευθερώσουν και να σώσουν!
Όχι! Δεν ήλθαν για να απελευθερώσουν, ούτε για να σώσουν!
Ήρθαν για να λαξεύσουν τα βουνά…
Να μην αφήσουν πέτρα πάνω στην πέτρα…
Για να κάψουν και να καταστρεψουν…
Για να αναλώσουν και να αφανίσουν…
Δεν ήρθαν τάχα σαν εισβολείς.
Για να αποκαταστήσουν την έννομη τάξη, τάχα, ήρθαν!
Κι όμως, προ πολλού είχαν σχεδιαστεί και το πραξικόπημα και η εισβολή…
Έμειναν, δεν φεύγουν! Κι όταν τους αποκαλείς εισβολείς και κατακτητές, θυμώνουν!…
Ο Κίσινγκερ, είχε σχεδιάσει τα πάντα και τα έβαλε στις ράγες. Το τρένο ήταν πλέον έτοιμο να ξεκινήσει!».
Και τελικά ξεκίνησε… Φαινόταν που κοντοζύγωνε αλλά δεν ακούγαμε τον συριγμό του. Και πολλοί που πρόλαβαν να τον ακούσουν μπορεί και να σκέφτηκαν πως «τρένο είναι, θα περάσει». Μόνο που οι στάσεις του ήταν αιματηρές, με θύματα, αίμα και θάνατο. Πρώτη στάση πραξικόπημα, δεύτερη στάση εισβολή κι ύστερα όλα όσα ξέρουμε κι άλλα που δεν μάθαμε. O Iμπραχίμ Αζίζ αναλύει τις στάσεις, τις συνδέει – έτσι είναι που συμβαίνει πάντα με τα δρομολόγια των τρένων…
Σημαντικό το ερώτημα: Πώς είναι να ζει ένας «Τούρκος» μεταξύ Ελλήνων; Είναι που είναι δύσκολο, πόσο μάλλον σε εκείνη τη συγκυρία που βρέθηκε «επικηρυγμένος προδότης» από την Τουρκοκυπριακή ηγεσία και την ΤΜΤ ανάμεσα σε πραξικοπηματίες. Ήταν τότε που αισθάνθηκε μόνος κι απροστάτευτος. Μέσα από τα κείμενα αναδεικνύονται συναισθήματα κι αγωνίες, απογοητεύσεις και προσδοκίες. Είναι σαφές το αίσθημα και η αγωνία της μοναξιάς, όχι μόνο σε σχέση με την κοινότητα και την Κύπρο αλλά και τον ιδεολογικό χώρο όπου αναγιώθηκε ο Ιμπραχίμ. O ίδιος σκιαγραφεί με πικρία τον «καλό κομματικό» που πρέπει να ταιριάζει στο κομματικό καλούπι κάποιων, να εκτελεί διαταγές χωρίς αντίρρηση και, αν είναι Τουρκοκύπριος, να αποτελεί μέρος μιας βιτρίνας – διαφήμισης «Να! Έχουμε και μέλη Τουρκοκύπριους».
Μερικοί τίτλοι είναι ευρηματικοί έως προκλητικοί! Το βιβλίο κεντρίζει το ενδιαφέρον για παραπέρα αναζήτηση, μελέτη και συζήτηση… Πενήντα χρόνια μετά, μπορούμε πράγματι να συζητήσουμε με περισσότερη ειλικρίνεια. Εκείνο το βράδυ είχαμε μπροστά μας ένα συμπυκνωμένο απόσταγμα των εμπειριών και των σκέψεων του Ιμπραχίμ Αζίζ…
Οι δυο τελευταίες προτάσεις του βιβλίου σημαδεύουν την κουβέντα μας με τον Ιμπραχίμ. Δεν τους λείπει η σεμνότητα, περισσεύει η ειλικρίνεια: «Η ιστορία και η κοινωνία οπωσδήποτε θα κρίνουν και θα κατακρίνουν. Αυτοί που θα κατακριθούν, σίγουρα δεν θα είμαστε εμείς».
Θα προσθέσω μια δική μου κουβέντα: Για τους νεότερους, αυτούς που παραιτούνται ή, απλώς, συνηθίζουν στην ασφυξία της κρατούσας και καλλιεργούμενης αντίληψης πως, δήθεν, δεν υπάρχει προοπτική, ο φίλος Ιμπραχίμ είναι παράδειγμα κι ένας σκυταλοδρόμος ελπίδας!
