Μετά από χρόνια σιωπής και συγκάλυψης, η Καθολική Εκκλησία αναγκάστηκε πριν λίγα χρόνια να ανοίξει το κεφάλαιο της σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών στους κόλπους της. Έρευνες που έγιναν σε διάφορες χώρες κατέδειξαν πως εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά κακοποιήθηκαν σε ιδρύματα όπου φιλοξενούνταν λόγω οικονομικών δυσκολιών και γενικότερων κοινωνικών συνθηκών. Άλλα, τα οποία είχαν γεννηθεί από ανήλικες, κατόπιν βιασμών ή δύσκολων συνθηκών για τις μητέρες που βρήκαν καταφύγιο σε μοναστήρια, δόθηκαν παράνομα για υιοθεσία, άλλα αφέθηκαν να πεθάνουν, άλλα χρησιμοποιούνταν ως δούλοι σε επιχειρήσεις συνδεδεμένες με την Εκκλησία.
Το τι έφερε στο φως η έρευνα στην Αυστραλία χαρακτηρίστηκε από τις αρχές της χώρας ως εθνική τραγωδία, ενώ στην Ιρλανδία, μια βαθιά θρησκευόμενη χώρα, αποτέλεσε τομή για απογαλακτισμό από την εξουσία της παντοδύναμης εκκλησίας. Στη Γαλλία υπολογίστηκε πως περίπου 330.000 παιδιά έπεσαν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης από κληρικούς ή λαϊκούς που συνδέονταν με εκκλησιαστικά ιδρύματα στο διάστημα 1950-2020. Παρόμοια εγκλήματα συνέβησαν στην Ισπανία, Πορτογαλία, Γερμανία, Ολλανδία, Βέλγιο, Αμερική, Μεξικό και άλλες χώρες.
«Η κακοποίηση ήταν συστημική», υπογράμμισε ο επικεφαλής της ανεξάρτητης επιτροπής που διεξήγαγε μία από τις πιο μεγάλες διεθνείς έρευνες για το θέμα, Ζαν Μαρκ Σοβέ, προσθέτοντας ότι η Εκκλησία έδειξε «βαθιά, απόλυτη και στυγνή αδιαφορία για χρόνια, προστατεύοντας τον εαυτό της αντί τα θύματα».
Τα περισσότερα από τα θύματα ήταν αγόρια, ηλικίας 10 – 13 ετών. Μεγαλώνοντας, πολλά δεν κατάφεραν να επουλώσουν τις πληγές τους υποφέροντας από κατάθλιψη, καταφεύγοντας στο αλκοόλ και στα ναρκωτικά. «Σε αυτήν την κόλαση έχουν γίνει αποτρόπαια μαζικά εγκλήματα, αλλά υπάρχουν και χειρότερα: προδοσία της εμπιστοσύνης, προδοσία της ηθικής, προδοσία των παιδιών», είπε ένα από τα θύματα που πρωτοστάτησαν ώστε να ανοίξει ο φάκελος του σκοτεινού αυτού κεφαλαίου.
Η ηγεσία της Καθολικής Εκκλησίας αν και πάντοτε γνώριζε –πολλές φορές μάλιστα εμπλέκονταν και ανώτερα στελέχη της πυραμίδας- ακολούθησε την τακτική της συγκάλυψης, μετακινώντας τους θύτες σε άλλες ενορίες. Πρώτος άγγιξε το θέμα το 2001 ο Πάπας Βενέδικτος ο οποίος έδωσε εντολή να ξεκινήσει έρευνα, ζήτησε συγνώμη για οδυνηρά σφάλματα, αλλά αρνήθηκε κάθε κατηγορία για συγκάλυψη. Και στο τέλος έγινε ο πρώτος πάπας που παραιτήθηκε από την θέση του. Λίγα χρόνια αργότερα ωστόσο, σε ηλικία 91 ετών, συνέταξε ένα κείμενο 6.000 σελίδων με τίτλο «Η Εκκλησία και το Σκάνδαλο της Σεξουαλικής Κακοποίησης» αποδίδοντας τη συστηματική κακοποίηση στη σεξουαλική επανάσταση της δεκαετίας του 1960 και στη γενικότερη επίπτωση της ηθικής.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν μπορεί να κατηγορηθεί για τέτοιου είδους εγκλήματα σε μαζικότητα, δεν είναι όμως άμεμπτη. Τα σκάνδαλα της είναι διαφορετικά, το αποτέλεσμα όμως είναι το ίδιο με αυτό που περιέγραψε ένα από τα θύματα: Προδοσία της εμπιστοσύνης, προδοσία της ηθικής.
