Τούρκος συνάδελφος, με τον οποίο γνωριζόμαστε περί τα 25 έτη και ο οποίος ξέρει το Κυπριακό όσο λίγοι εκ Τουρκίας συνάδελφοι, ο Ερντάλ Γκιουβέν, μου εξήγησε παλαιότερα τη δεινότητα του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, να αξιολογεί το ακροατήριο του και να προσαρμόζει ανάλογα τους λόγους του. Αυτό έγινε και την περασμένη βδομάδα όταν ο Τούρκος πρόεδρος μίλησε σε δείπνο με την ευκαιρία του ραμαζανιού, ενώπιον Τούρκων στρατιωτικών, όπου είπε ότι αν, το 1974 οι δυνάμεις εισβολής είχαν μια άλλη οπτική και κινούνταν και νοτιότερα τότε η Κύπρος μπορεί να ήταν σήμερα ολόκληρη τουρκική. Αυτό προκάλεσε «οργή» και «αντίδραση μεγατόνων» στο κυπριακό πολιτικό τοπίο, για τα απαράδεκτά και καταδικαστέα που εκστόμισε ο Ερντογάν.
Φυσικά οι μη αφελείς αντιλαμβάνονται ότι οι πολιτικές δυνάμεις στην Κύπρο βρήκαν μπροστά τους μια ανέλπιστη προεκλογική χειρολαβή καθώς τα βαγόνια τους κινούνται σε άγνωστες εν πολλοίς ράγες ενόψει του Ιούνη και το λιπαντικό που έριξε ο Ερντογάν βοήθησε πολύ να τα ισορροπήσουν προς στιγμής. Ο Τούρκος Πρόεδρος συγκεκριμένα είπε: «Πριν από μισό αιώνα, οι Τουρκοκύπριοι επέστρεψαν από το χείλος της γενοκτονίας. Στην Ειρηνευτική Επιχείρηση του 1974 μαρτύρησαν 498 στρατιώτες μας από όλες τις γωνιές της χώρας, αξιωματικοί, υπαξιωματικοί και πολίτες. Παρ’ όλες τις πιέσεις, αν δεν υπήρχε η επέμβαση της Τουρκίας, δεν θα υπήρχαν σήμερα ούτε η Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου, ούτε οι Τουρκοκύπριοι. Στην πραγματικότητα, ίσως αν είχαμε πιέσει προς τα νότια, και το λέω σαν ένα σημερινό παιδί, να μην υπήρχε πια νότος και βορράς και η Κύπρος να ήταν εντελώς δική μας.».
Εδώ υπάρχουν δεδομένα που στην Κύπρο είναι εντελώς άγνωστα, όπως ότι το 1974 σκοτώθηκαν 498 Τούρκοι στρατιώτες, αριθμός τεράστιος σε σχέση με τους Κύπριους νεκρούς την ίδια περίοδο. Ο Ερντογάν δεν αναφέρθηκε καθόλου σε Τούρκους αγνοούμενους, για τους οποίους δεν έγινε κανένας λόγος μέχρι σήμερα. Από το 1963 μέχρι το 1967, υπήρχαν περί τους 300 Τ/κ αγνοούμενους και περί τους 40 Ε/κ, κυρίως ως αποτέλεσμα του Σχεδίου Ακρίτας, της λεγόμενης «Εθνικής Οργάνωσης Κυπρίων», (ΕΟΚ) και της δράσης της ΤΜΤ . Όπως γράφει ο Τάκης Χατζηδημητρίου στο βιβλίο του «Κυπριακή Δημοκρατία 1964-1967», «Μετά τις διακοινοτικές ταραχές, άρχισε μια διαδικασία ταύτισης κράτους και παρακράτους. Από τον Δεκέμβρη του 1963, το Αρχηγείο ΕΟΚ μεταφέρθηκε σε κυβερνητική κατοικία στον περίγυρο του Προεδρικού Μεγάρου. Με την μετακίνηση, οι ηγέτες της Οργάνωσης (Ακρίτας), Πολύκαρπος Γιωρκάτζης, Γλαύκος Κληρίδης, και Τάσσος Παπαδόπουλος, με επιτελάρχη τον Νίκο Κόσιη, αποκτούσαν περισσότερη ευχέρεια δράσης και διαχείρισης των επιχειρήσεων, αλλά ταυτόχρονα αποκτούσε και ο Μακάριος τη δυνατότητα άμεσης πρόσβασης και παρακολούθησης.
Οι παράνομες ομάδες του παρελθόντος γίνονταν πλέον κρατικές, το παρακράτος, με τις δομές και την ιδεολογία του, ταυτίστηκε με το κράτος. Ο Γιωρκάτζης, από αρχηγός της παράνομης οργάνωσης ΕΟΚ, νομιμοποιήθηκε στις 7 Απριλίου 1964 ως υπουργός Άμυνας ενώ διατηρούσε παράλληλα και το υπουργείο Εσωτερικών. Εκείνο που έλειψε απελπιστικά ήταν μια αντικειμενική εξέταση της κατάστασης και κριτική θεώρηση των προηγούμενων πράξεων και ενεργειών, η συναίσθηση ότι η ελληνοκυπριακή ηγεσία δεν μπόρεσε να επιτύχει τους στόχους της και ότι η Τουρκία καραδοκούσε από σαράντα μίλια απόσταση. Όμως και η τουρκοκυπριακή πλευρά πίστευε ότι η αποχώρηση της από την κυβέρνηση θα οδηγούσε σε κατάρρευση ολόκληρο το οικοδόμημα και ότι, με τις πρώτες ντουφεκιές, θα ερχόταν η Τουρκία στην Κύπρο. Ούτε το ένα συνέβη ούτε το άλλο.».
Πάντως η τουρκοκυπριακή πλευρά με τον Ραούφ Ντενκτάς στην ηγεσία πέτυχε τον στόχο της το 1974 με την εισβολή που ήταν επακόλουθο του πραξικοπήματος της Χούντας και της ΕΟΚΑ Β’. Από την άλλη πλευρά, πλην του Γιωρκάτζη, ο οποίος έπεσε θύμα (ανεξιχνίαστης μέχρι σήμερα!) δολοφονικής ενέργειας στις 15.03.1970 στη Μια Μηλιά, οι άλλοι προαναφερθέντες, Μακάριος, Κληρίδης και Τάσσος κυβέρνησαν την Κ.Δ. και πρωταγωνίστησαν στις εξελίξεις, κατά τραγικό όπως αποδεικνύεται τρόπο. Εξελίξεις που παγίωσαν το στάτους κβο κι έφεραν τα πράγματα, μισό αιώνα μετά με την Τουρκία να έχει εκπληρώσει όλες τις επιδιώξεις της και τώρα να βλέπει ότι όλες οι αρνήσεις που μαζεύτηκαν στο πηλίκον της Ε/Κ πλευράς, καταγράφονται υπέρ της Άγκυρας.
Ενώ θα έπρεπε να ξέρει ότι η Ε.Ε. δεν θα δώσει στη Λευκωσία ξανά λευκή επιταγή, ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης εκλιπαρεί στα Συμβούλια Κορυφής να διασυνδεθεί το Κυπριακό με τα Ευρωτουρκικά, αλλά βάζει τον Κόμπο να ακυρώνει πρόσκληση του Βελγίου στον Φιντάν! Κλασσική πολιτική Τάσσου… Φυσικά το στάτους κβο που λειτουργεί καταλυτικά υπέρ της Τουρκίας, στην άλλη όψη του λειτουργεί κερδοσκοπικά και υπέρ της Ε/κ ελίτ η οποία κυβερνά 60 χρόνια την Κ.Δ. στρώνοντας χαλί μόνο κάτω από το δικό της χρηματοκιβώτιο.
Αυτοί λοιπόν οι ηγέτες που μας κυβέρνησαν, όπως γράψαμε πιο πάνω, άφησαν πίσω τους μια Κύπρο, με το ένα τρίτο του εδάφους της να ελέγχεται από τον τουρκικό στρατό, να εποικίζεται από Τούρκους πολίτες, να έχει αλλάξει δημογραφικά, να μετρά 2002 αγνοούμενους οι μισοί από τους οποίους δεν έχουν εντοπισθεί. Στην ιστοσελίδα του Γραφείου Επιτρόπου Προεδρίας μπορείτε να βρείτε σειρά σχεδίων και καταλόγων Ελληνοκυπρίων και Ελλαδιτών πεσόντων της Τουρκικής εισβολής με διάφορες καταχωρήσεις, οι οποίες την τελευταία φορά που ενημερώθηκαν ήταν τον Ιούλη του 2019! Είναι αξιοσημείωτο, μεταξύ άλλων, ότι ο κατάλογος Ελληνοκυπρίων και Ελλαδιτών πεσόντων της περιόδου 1963-1967 είναι ακόμα «υπό ετοιμασία», έστω κι αν από τον Αύγουστο του 1964 και τους τουρκικούς βομβαρδισμούς έχουν περάσει 60 χρόνια. Αυτά και μόνο τα στοιχεία συνηγορούν στο ότι βρισκόμαστε σε ένα κράτος ανάλγητο!
Ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος Κωνσταντίνος Λετυμπιώτης, αντιδρώντας στις δηλώσεις Ερντογάν, είπε μεταξύ των πολλών κλισέ, ότι «δεν πρόκειται να γίνουν ανεκτές ή να αποδεχθούμε τέτοιου είδους δηλώσεις από πλευράς Τουρκίας». Όταν αυτούς που έδωσαν τη ζωή τους για αυτή τη χώρα δεν καταφέραμε να τους καταγράψουμε ακόμα, όταν τον κατάλογο των αγνοουμένων τον δημοσιεύσαμε το έτος 2000, όταν η Κ.Δ. αντιδικεί με οικογένειες αγνοουμένων στο ΕΔΑΔ, τι θα κάμετε για να μην γίνουν ανεκτές οι δηλώσεις Ερντογάν ότι περίπου έκαμαν λάθος τα στρατεύματα εισβολής που δεν πήγαν μέχρι την Πάφο; Τι;
