Αυτήν την ημέρα, 1η Απριλίου του 1955 οι Ελληνοκύπριοι ξεσηκώθηκαν για να αποτινάξουν τον βρετανικό ζυγό, με στόχο την «Ένωσιν» με τη μητέρα-πατρίδα Ελλάδα. Ο αγώνας τους έληξε με τις «Συμφωνίες Λονδίνου – Ζυρίχης» (19 Φεβρουαρίου 1959), με τις οποίες η Κύπρος ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο κράτος.
Τούτη είναι η … εγκυκλοπαιδική αναγγελία της ημέρας, από τις ηλεκτρονικές πλέον πλατφόρμες (Wikipedia, κ.ά), που ευτυχώς τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει πιο πλουραλιστικές και αξιόπιστες από ποτέ.
Το τραίνο της ιστορίας εκτροχιάστηκε το 1974, με την εισβολή της Τουρκίας, που προκλήθηκε από το έγκλημα της Χούντας των Αθηνών να ανατρέψει τον Μακάριο και να κάνει την Ένωση – όχι εκείνη για την οποία αγωνίστηκαν πραγματικοί πατριώτες, αλλά προδότες και ξεφτίλες.
Όπως λέει όμως συχνά ο φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος, ιστορικό πεπρωμένο δεν υπάρχει. Υπάρχει όμως «φορά των πραγμάτων που ωθεί σε κρίσιμες επιλογές». Και τότε, οι περιστάσεις παίζουν ρόλο.
Οι τραγωδίες αντιμετωπίζονται με ενδυνάμωση της δημοκρατίας σε όλα τα επίπεδα. Αν αυτό γίνει προς διευκόλυνση και ικανοποίηση απλώς επιθυμιών, λέει ο Ράμφος, τότε «προκρίνει την δύναμη και όχι την στερέωση της δικαιοσύνης και αρμονίας».
Δοξάζοντας τους αγωνιστές μας, ας στοχαστούμε σε τί κράτος ζούμε σήμερα; Αν είναι με κλειστούς θεσμούς, είναι βέβαιο τότε κατά τον φιλόσοφο, ότι αυτό το κράτος καταπίνει τα παιδιά του, και ισχυροποιεί την θεσμική ανωμαλία της μονιμότητας.
«Γιατί γινόμαστε αυτοκαταστροφικοί στα ‘εθνικά θέματα’; Διότι δεν κατανοούμε πως μόνο εθνικά κρατικά συμφέροντα υπάρχουν. Η αναγωγή αίφνης ως ‘εθνικό θέμα’ του κυπριακού μεταβάλλει σε υπόθεση ταυτότητος ένα πολύπλοκο ζήτημα συμφερόντων. Έτσι, αν και μικροί, γλιστρούμε εύκολα στην εικόνα του εθνικού ‘μεγαλείου μας’, παραβλέπουμε τους συσχετισμούς και ζητούμε τα μείζονα, οπότε κάποια στιγμή οι συνομιλητές μάς πετούν στα σκουπίδια. Ο πατριωτισμός γίνεται μοιραία ψευδαίσθηση χωρίς ισχυρό και υπολογίσιμο κράτος» – γράφει ο Στέλιος Ράμφος στο βιβλίο του «Πολιτική από Στόμα σε Στόμα», εκδόσεις Αρμός.
Όμως, δεν έχουμε μόνο εμείς μονοπώλιο σε θεσμικών κωλυμάτων, που επιβάλουν κοινότητες κλειστές αντί κοινωνίες ορθάνοιχτες και αξιοκρατικές.
Ένα μικρό, και πολύ ουσιαστικό οπτικοακουστικό διάγγελμα του πρώην Προέδρου των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα. Κυκλοφορεί ευρύτατα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης Αναφέρεται στον Ντόναλντ Τραμπ:
«Το μοναδικό, συνταγματικό αξίωμα το οποίο αποφασίζεται με την ψήφο όλων των πολιτών που έχουν δικαίωμα εκλογής, είναι αυτό της Προεδρίας της χώρας. Επομένως, το λιγότερο που περιμένουμε από τον Πρόεδρο είναι να έχει το αίσθημα της υπευθυνότητας, για την ασφάλεια και πρόοδο όλων των άλλων 330 εκατομμυρίων πολιτών, ανεξάρτητα από την όψη μας, από το ποια πίστη ακολουθούμε, με ποιους ερωτευόμαστε, πόσα χρήματα έχουμε, ποιους έχουμε ψηφίσει.
Επίσης θα πρέπει να περιμένουμε από τον Πρόεδρο να είναι ο θεματοφύλακας αυτής της Δημοκρατίας. Ανεξάρτητα από το «εγώ», την φιλοδοξία, ή και τα πολιτικά μας πιστεύω, ο Πρόεδρος θα διαφυλάττει, θα προστατεύει και θα υπερασπίζεται τις ελευθερίες και ιδανικά, που τόσοι πολλοί Αμερικάνοι παρέλασαν για αυτά, φυλακίστηκαν για αυτά, πολέμησαν και πέθαναν για αυτά.
Έχω καθίσει στο Οβάλ Γραφείο και με τους δύο άνδρες που διεκδικούν την Προεδρία φέτος. Δεν είχα ποτέ την απαίτηση ο διάδοχός μου να αγκαλιάσει το δικό μου όραμα ή να συνεχίσει τις πολιτικές που εγώ εφάρμοσα. Ήλπιζα όμως, για το καλό της χώρας μας, ότι ο Ντόναλντ Τραμπ θα έδειχνε ίσως ένα ενδιαφέρον στο να πάρει αυτήν την δουλειά στα σοβαρά. Ό,τι ίσως θα κατάφερνε να αισθανθεί το βάρος αυτού του αξιώματος.
Και να ανακαλύψει λίγη ευλάβεια για την Δημοκρατία που, με την ψήφο του κόσμου, δόθηκε στην δική του φροντίδα. Δεν το έκανε ποτέ αυτό. Για περίπου τέσσερα χρόνια τώρα, δεν έχει δείξει κανένα ενδιαφέρον να δουλέψει σκληρά και δίκαια, όπως αξίζει και προτάσσει το αξίωμά του. Να βρει κοινό έδαφος, συναινέσεις, να χρησιμοποιήσει την τεράστια δύναμη που του δίνει η Προεδρία για να βοηθήσει οποιονδήποτε, εκτός από τον εαυτό του και τους τους φίλους του. Κανένα ενδιαφέρον να υπηρετήσει τον θεσμό. Παρά μόνο ως ένα ακόμα ριάλιτι σόου, προκειμένου να προκαλέσει την προσοχή και την αποδοχή που τόσο λαχταρά.
Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν έχει ωριμάσει μέσα στο αξίωμα που πάλι διεκδικεί. Διότι απλά, δεν μπορεί. Και οι συνέπειες αυτής της ανικανότητάς είναι σοβαρότατες.»
