Όπως ίσως θα ξέρετε πια όσοι παρακολουθείτε τις επιλογές, τα κείμενα και τις απόψεις μου στη στήλη που μου εμπιστεύτηκε ο «Φ», είμαι –ναι– αυτό που λέει ο σημερινός της τίτλος.
Μεταξύ μας, έτσι με ξέρουν, έτσι με ανέχονται και έτσι με αγαπούν οι πιο κοντινοί μου άνθρωποι. Δεν συμφωνούν πάντα μαζί μου κι αυτό μου αρέσει. Όχι από μαζοχισμό. Αλλά από μια πάγια λαχτάρα μου για διάλογο και αντίλογο.
Για παράδειγμα, αυτή η ιστορία με τους δύο υπουργούς που «παραίτησε» ο Μητσοτάκης επειδή πήγαν στο σπίτι του εφοπλιστή, εκδότη και ιδιοκτήτη ποδοσφαιρικών ομάδων, κ Μαρινάκη για να του ευχηθούν για την ονομαστική του γιορτή, δεν μου κάθεται καθόλου καλά.
Κατ’ αρχάς, μιλάμε για δύο πολύ ικανά στελέχη (Παπασταύρου και Μπραντάκος), οι πιο έμπιστοι άνθρωποι του πρωθυπουργού. Ο οποίος, όμως, τους παραίτησε. Όχι γιατί πήγαν στο σπίτι ενός επιχειρηματία, αλλά επειδή πήγαν στο σπίτι ενός επιχειρηματία με τον οποίο ο Μητσοτάκης μάλωσε!
Διότι, λίγες μέρες πριν, η εφημερίδα «Το Βήμα», που ανήκει στον Μαρινάκη, δημοσίευσε ένα πρωτοσέλιδο θέμα που αποκάλυπτε ότι η κυβέρνηση έκανε «μοντάζ» σε κάποια ηχητικά τεκμήρια (επικοινωνία σταθμάρχη με άλλους παράγοντες), προκειμένου να δείξει, λέει, ότι πράγματι το δυστύχημα στα Τέμπη προκλήθηκε από ανθρώπινο και όχι κυβερνητικό λάθος.
Ας μη μπούμε σε λεπτομέρειες. Ο Μητσοτάκης έγινε έξαλλος. Αποδόμησε στη Βουλή το επίμαχο δημοσίευμα και επιτέθηκε ευθέως στον Μαρινάκη, λέγοντας ότι «δεν μπορεί ο τόπος να κυβερνάται από συμφέροντα» και άλλα πιο βαριά.
Ναι, αλλά οι πιο στενοί του συνεργάτες γιατί πήγαν στο σπίτι του για να του ευχηθούν «χρόνια πολλά Πρόεδρε»; Και, ανεξάρτητα από το αν ήταν αξιόπιστο ή για πέταμα το ρεπορτάζ της εφημερίδας, στο δικό μου το σύμπαν, κανένας πολιτικός (ή και θεσμικός φορές, όπως Γενικός Εισαγγελέας, Γενικός Ελεγκτής, κ.λπ.), δεν έχει καμιά θέση σε ιδιωτικό πάρτι ενός επιχειρηματία. Να έχουν σχέσεις, αλλά στα γραφεία τους μόνο. Επαγγελματικά. Και, μάλιστα, στο γραφείο του όποιου πολιτικού, όχι στο γραφείο του όποιου επιχειρηματία.
Τα ίδια φωνάζαμε όταν ο Τσίπρας, επί πρωθυπουργίας του, φιλοξενήθηκε από εφοπλιστή σε μια ωραιότατη, εν πλω κρουαζιέρα στα γαλανά νερά του Αιγαίου.
Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Είναι πολιτική ανωμαλία! Τέλος!
> Μια Σκέψη για τον νέο μήνα: «Από μικρό παιδί είχα μια ιδιαίτερη σχέση με τον Απρίλιο. Ω! όχι Απρίλης σας παρακαλώ. Αυτό το “ο” έχει τη σημασία του. Αφήστε που στην άλλη, την αντιπαθητική εκδοχή, το “ι” γίνεται εκείνο το παχύ ήτα. Πόσο πιο ανάλαφρη είναι όλη η λέξη με την κατάληξη ιος.
Απρίλιος λοιπόν.
Ο μήνας που εμείς οι φερώνυμοι του Αγίου Γεωργίου γιορτάζουμε, αν φυσικά έχει ολοκληρωθεί το Θείο Πάθος. Αλλιώς, περιμένουμε. Κάπως σαν τους επιβάτες ενός πλοίου που το έχει σταματήσει έναν απαγορευτικό απόπλου. Και μαζί με αυτό κι ο προσωπικός μας χρόνος.
Αυτό το παιχνίδι της αναμονής μαζί με τις διακοπές του Πάσχα με έθισε στο παιχνίδι της προσμονής».
— Απόσπασμα από καταπληκτική ανάρτηση στο Facebook χθες, του φίλου και συνεργάτη μου Γιώργου Λιγνού, πρώην manager και δάσκαλος, νυν παρατηρητής των ανθρωπίνων πραγμάτων, την οποία και προσυπογράφω ενθουσιωδώς!
> Μικρή Ιστορία. Μιας διαφήμισης θλιβερής. Ένα περιοδικό, μοιράζει ένθετο για να μάθουν και τα παιδιά να μαγειρεύουν. Πολύχρωμα γλυκά, με ουσίες φτιαγμένες από ωραιότατα χημικά, και δώρο, λέει, «ένα επώνυμο μαγειρικό σκουφάκι». Επίθετο απωθητικό. Σήμα-κατατεθέν της κρίσης που ζούμε. «Επώνυμο σκουφάκι». «Επώνυμη κατσαρόλα». «Επώνυμος κομμωτής». «Επώνυμος δημοσιογράφος». Γέμισε ο τόπος επώνυμες παρέες, δίχως αληθινό πια όνομα. Τώρα, σκορπίσανε κάπως. Μερικοί πέταξαν και τις ταμπέλλες τους. Άλλοι κρύφτηκαν, μαζί με τα πρωτοσέλιδα στο «Hello» και στο «ΟΚ» και ανοίγουν πασιέντσες ώσπου να περάσει η μπόρα. Μπορεί και να το πιστεύουν πως, όταν περάσει, θα θυμούνται ακόμα την … επωνυμία τους.
> Υστερόγραφο άσχετο: Θέλεις να γίνεις ευρωβουλευτής; Εύκολο. Γίνε δημοσιογράφος. Κατά προτίμηση «επώνυμος»…
