Υπήκοοι πέντε χώρων (πλην των δύο Παλαιστινίων) είναι τα θύματα της επίθεσης κατά διεθνούς οργάνωσης που προσπαθούσε να παραδώσει τρόφιμα στους ανθρώπους που λιμοκτονούν στη Γάζα. Πέντε χώρες, με άλλα λόγια, έχασαν δικούς τους ανθρώπους: Αυστραλία, Πολωνία, Βρετανία, ΗΠΑ και Καναδάς. Κι όμως μοιάζει να συμμερίζονται την κυνική εκδοχή Νετανιάχου πως «αυτά συμβαίνουν σε καιρό πολέμου».
Το κομβόι με τα τρία οχήματα της μη κυβερνητικής οργάνωσης World Central Kitchen μόλις είχε αναχωρήσει από αποθήκη όπου είχε εκφορτώσει 100 τόνους ανθρωπιστικής βοήθειας, όταν υπέστη αεροπορικό βομβαρδισμό. Σύμφωνα με την οργάνωση, τα οχήματα έφεραν το λογότυπό της και βρίσκονταν σε περιοχή όπου είχε συμφωνηθεί με τον ισραηλινό στρατό πως δεν θα διεξάγονταν μάχες.
Κι ο Ισραηλινός στρατός, που όλα τα ξέρει και διαθέτει τα πιο έξυπνα συστήματα, δεν πρόσεξε τα λογότυπα της οργάνωσης. Ακούσια, είπε ο Νετανιάχου, βομβαρδίστηκε η αυτοκινητοπομπή με θύματα εφτά εθελοντές που πήγαν να βοηθήσουν. Αλλά «συμβαίνουν αυτά σε καιρό πολέμου». Κι όχι μόνο συμβαίνουν, αλλά άμα συμβούν κάθε βοήθεια παγώνει και οι άνθρωποι χάνουν και αυτή την αμυδρή ελπίδα που είχαν πως κάποιος θα τους στείλει ένα καρβέλι ψωμί για να μην πεθάνουν από την πείνα, αν γλυτώσουν από τις βόμβες. Ο Νετανιάχου πέτυχε, «ακούσια», αυτό που ήθελε: Να μην παρεμποδιστεί ο λιμός ενός λαού. Η World Central Kitchen, ανέστειλε τις δραστηριότητες της στη Γάζα –δεν έχει άλλους ανθρώπους για θυσία- και τα πλοία της Αμάλθεια επιστρέφουν άπραγα πίσω.
Δεν υπάρχει ηθική στον πόλεμο (αν δεχτούμε πως αυτό είναι πόλεμος κι όχι γενοκτονία). Ωστόσο, κάποια προσχήματα, κάποτε τηρούνταν: Οι άμαχοι μπορούσαν να νοιώθουν μια κάποια ασφάλεια. Οι χώροι περίθαλψης δεν θα βομβαρδίζονταν ελαφρά τη καρδία. Τα Ηνωμένα Έθνη μπορούσαν να θεωρούνται ουδέτερο σώμα και να παρέχουν κάποια βοήθεια. Ακόμα κι οι δημοσιογράφοι μπορούσαν να κινούνται σε πεδία μαχών, χωρίς ο θάνατος τους να θεωρείται παράπλευρη απώλεια. Πριν δυο δεκαετίες ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς οδηγήθηκε στο δικαστήριο της Χάγης για εγκλήματα πολέμου. Γιατί άλλο τα πεδία των μαχών και άλλο οι σφαγές αθώων.
Πλέον τίποτα από όλα αυτά δεν ισχύει και τείνουμε να το δεχτούμε. Ακόμα κι όταν πεθαίνουν δικοί μας άνθρωποι, ενδεχομένως θα πούμε «τι γύρευαν σε ένα πολεμικό πεδίο, πολλά χιλιόμετρα μακριά από την χώρα τους;» Ίσως γύρευαν να κρατήσουν την ελπίδα ζωντανή. Ίσως πίστευαν πως ακόμα και στον πόλεμο υπάρχει μία γραμμή ηθικής που κανείς δεν μπορεί να την προσπεράσει. Ίσως να νόμιζαν πως ένας άνθρωπος δεν μπορεί να προκαλεί τόσο κακό και απλά να λέει «αυτά συμβαίνουν».
