Έτσι λέγαμε παλιά όταν γινόταν κάποιο έγκλημα φοβερό στον τόπο μας. Κυρίως για ληστείες, …, άντε να ’πεφτε και κάνας πυροβολισμός. Το λέγαμε αυτό, διότι εκεί, στο Φαρ Ουέστ, ήταν πράγματι άγρια τα πράγματα. Η εγκληματικότητα ήταν καθεστώς, οι δολοφόνοι και γκάνγκστερς κατάπιναν την Αστυνομία για μπρέκφαστ.
Την ίδια φράση ακούω και διαβάζω τώρα, σχεδόν παντού, στα δικά μας μέρη, όποτε βλέπουμε σε ζωντανή μετάδοση μαφιόζικα κτυπήματα, εν ψυχρώ δολοφονίες, βιασμούς, και γυνακοκτονίες, συνεχείς παραβάσεις νόμων, μικρές και μεγάλες, που θέτουν σε διαρκή κίνδυνο τις ζωές των ανθρώπων. Δεν είναι υπερβολή πλέον αυτά. Καθημερινότητα είναι. Δείτε μόνο πόσοι περνούν με κόκκινο, ή οδηγούν με το κινητό στο χέρι. Δυνητικοί δολοφόνοι…
Ακόμα προσπαθούμε να καταλάβουμε αυτό που έγινε πριν μερικά 24ωρα, στο Αστυνομικό Τμήμα του προαστείου των Αγίων Αναργύρων στις δυτικές συνοικίες της Αθήνας. Έξω από το οποίο, μπροστά στα μάτια ενός αστυνομικού που στεκόταν «κλαρίνο» στην είσοδο, δολοφονήθηκε μια νέα κοπέλα από έναν βίαιο πρώην σύντροφό της. Είχε σπεύσει στο Τμήμα για βοήθεια. Και τα τελευταία λόγια που άκουσε, απάντηση στο αγωνιώδες τηλεφωνικό αίτημά της για ένα περιπολικό, ήταν «δεν είναι ταξί, κυρία μου, το περιπολικό».
Με αυτήν την αισχρή απόκριση, που χθες εκείνος που σήκωσε το τηλέφωνο ισχυρίστηκε ότι το είπε «εν τη ρύμη του λόγου» (που είμαι σίγουρος ότι δεν ξέρει καν τι σημαίνει αυτό, κάποιος θα του το είπε…) έφυγε από τη ζωή ένα τρομοκρατημένο, μαχαιρωμένο, αβοήθητο πλάσμα.
Εν τω μεταξύ, μέσα σε αυτό το κλίμα, πέρασε μάλλον απαρατήρητη χθες η είδηση στην εφημερίδα «Τα Νέα», που έλεγε ότι η Γαλλία έστειλε έγγραφο στο Αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας (ΕΛ.ΑΣ.), ζητώντας την συνδρομή της και με επί τόπου παρουσία, για την ασφάλεια των Ολυμπιακών Αγώνων το καλοκαίρι στο Παρίσι.
Μάλλον σαν μεταχρονολογημένο πρωταπριλιάτικο αστείο μου φάνηκε αυτό. Από την άλλη όμως, όπως μου επισήμαναν άνθρωποι που ξέρουν καλά όλη την δομή του αστυνομικού σώματος, σε τέτοιες μεγάλες επιχειρήσεις, όπως εκπαιδεύτηκαν από Αμερικάνους και Ισραηλινούς στους δικούς μας Ολυμπιακούς της Αθήνας, τα καταφέρνουν μια χαρά. Στα απλά, της καθημερινότητας δυσκολεύονται. Γιατί, μεταξύ άλλων, εκτός από τις Αρχές, είμαστε και εμείς οι πολίτες κακό γρανάζι του συστήματος. Τα πρόστιμα τα σβήνουμε με μέσον. Ακόμα και τις ποινές φυλάκισης για βαριά παραπτώματα…
Γενικά, ο τόπος μπαίνει σε έναν ανεμοστρόβιλο γεγονότων που, σαν να μην μας έφταναν τα άλλα, τα καθημερινά, δίνει βάση σε αυτό που λένε ορισμένοι έγκυροι πολιτικοί παρατηρητές, ότι «η Ελλάδα δεν είναι κυβερνήσιμη χώρα». Όταν το άκουσα αυτό χθες από φίλο μου, έμπειρο πολιτικό συντάκτη, σκέφτηκα πως αυτή η κουβέντα είναι σαν να έχεις μάθει από γιατρό μια κακή διάγνωση, και κάνεις πως δεν την άκουσες καν. Γιατί δεν θέλεις να το πιστέψεις!
Μέσα σε όλο αυτό το βαρύ κλίμα, εξεταστική επιτροπή για το δυστύχημα των Τεμπών, με έντονες πολιτικές αψιμαχίες, αποκαλύψεις για απόπειρα να αλλοιωθούν στοιχεία αποδεικτικού υλικού, παραιτήσεις των δύο πιο κοντινών υπουργών–συνεργατών του Μητσοτάκη, κ.λπ., κ.λπ., βγήκε προχθές μια πολύ ενδιαφέρουσα δημοσκόπηση της εταιρείας Pulse για το Σκάι, που είναι «εκτός αυτού του κλίματος»!
Όσον αφοράστα προβλήματα που αντιμετωπίζει η κοινωνία, πρώτο και με διαφορά είναι η ακρίβεια και ακολουθούν με χαμηλά ποσοστά, η εγκληματικότητα, η υγεία και η δικαιοσύνη. Συγκεκριμένα, στο ερώτημα «ποιο θέμα σας προβληματίζει περισσότερο;», είχαμε:
44% Ακρίβεια και Οικονομία.
7% Ασφάλεια – Εγκληματικότητα.
Από 5% Υγεία και Δικαιοσύνη.
Από 3% Διαφθορά – Αναξιοκρατία, Πολιτική – Πολιτικό Σύστημα, Δυστύχημα στα Τέμπη και Ανεργία.
Από 2% Καθημερινότητα, Παιδεία – Άλλο.
Και τέλος, 16% Δεν Γνωρίζω – Δεν Απαντώ.
Πραγματικά, τροφή για σκέψη…
