Η δολοφονία από το Ισραήλ των εφτά εθελοντών της Ειρήνης στην ταλαιπωρημένη Γάζα, ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι (ή, μήπως, δεν ξεχείλισε ακόμα;).
Δεν ήταν το πρώτο ποτήρι, φαίνεται πως δεν είναι το τελευταίο. Ποτήρια γεμάτα από αίμα, στο μεγαλύτερο ποσοστό αθώων Παλαιστινίων. Έσπευσε ο Αδόλφος Νετανιάχου να απολογηθεί για «το λάθος» που οι δυνάμεις του θα προσπαθήσουν να αποφύγουν στο μέλλον. «Τα έχει αυτά ο πόλεμος» σημείωσε με θράσος. Μπορεί να ήταν μια υπόμνηση στους άλλους εθελοντές να αποχωρήσουν γιατί, ούτως ή άλλως, θα σκοτώσει όσο το δυνατόν περισσότερους Παλαιστινίους. Μας το είπε πως αυτός είναι ο μόνος τρόπος να εξολοθρεύσει τη Χαμάς. Είναι κι άλλες οι απώλειες: Oι εκατοντάδες που θα πεθάνουν από λιμό αφού το μεγαλύτερο μέρος του δεύτερου φορτίου – 240 τόνοι – δεν πρόλαβε να διανεμηθεί κι επιστρέφει στην Κύπρο. Ας μην πάρουν σήμερα τρόφιμα αν είναι ούτως ή άλλως να σκοτωθούν αύριο.
«Δεν πρόκειται απλώς για μια επίθεση εναντίον της οργάνωσης World Central Kitchen (WCK), πρόκειται για μια επίθεση εναντίον των ανθρωπιστικών οργανώσεων που δραστηριοποιούνται στις πιο δύσκολες συνθήκες, όπου τα τρόφιμα χρησιμοποιούνται ως όπλο πολέμου» κατήγγειλε η Έριν Γκορ, στέλεχος της WCK.
Ήταν αναμενόμενο ηγέτες διαφόρων χωρών και επικεφαλής διεθνών οργανισμών να εκφράσουν με δηλώσεις τους τη θλίψη, τον θυμό ή τον αποτροπιασμό τους. Ο Αμερικανός Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν δήλωσε «αγανακτισμένος» μετά τη δολοφονία των επτά μελών της WCK και ζητά διεξαγωγή έρευνας. Ακόμα και το Ισραήλ θέλει, λέει, μια ανεξάρτητη έρευνα. Και μια και θα γίνουν έρευνες, οι Ηνωμένες Πολιτείες «δικαιούνται» να συνεχίσουν αδιάλειπτα την τροφοδότηση του κράτους-επιδρομέα με πολεμικό υλικό. Για τις τριάντα πέντε χιλιάδες νεκρούς, ο Αδόλφος δεν είπε οτιδήποτε. Ούτε οι προστάτες του. Ούτε για το 70% από αυτούς που είναι άμαχοι. Αυτό σίγουρα δεν ήταν λάθος. ‘Αλλωστε «τα έχει αυτά ο πόλεμος», ιδιαίτερα αν η εξόντωση ενός λαού αποτελεί τον τελικό στόχο με επίκληση της «νόμιμης άμυνας».
Οι εφτά πολίτες του κόσμου είχαν σπεύσει για προώθηση της ανθρωπιστικής βοήθειας στους λιμοκτονούντες κατοίκους – πρόσφυγες στη βόρεια Γάζα που βρέθηκαν εκδιωγμένοι – πρόσφυγες ξανά, στη νότια Γάζα δολοφονήθηκαν από ένα «λάθος και δεν θα το ξανακάνουμε, τουλάχιστον θα προσπαθήσουμε»! Τα οχήματά τους, με τα διακριτικά τού συμφωνημένου δικού τους ρόλου, κινούνταν σε αποστρατικοποιημένη περιοχή. Πώς και δεν τα είδαν οι «γενναίοι των δυνάμεων άμυνας» (σημ.: ορολογία που αναπαράγουν υποτακτικά διεθνή και ντόπια μέσα ενημέρωσης) όταν μπορούν να εντοπίσουν από αέρος τον οποιονδήποτε επιθυμούν στο διαμέρισμά του σε οποιαδήποτε πόλη; Τρεις μέρες νωρίτερα είχαν δολοφονήσει δυο υπό παράδοση Παλαιστινίους – τον ένα με υψωμένα τα χέρια, δεν βρήκε ο άνθρωπος λευκό πανί για την περίσταση. Τον Φεβρουάριο σκότωσαν εκατόν τέσσερα άτομα και τραυμάτισαν διακόσια ογδόντα που περίμεναν να πάρουν μερίδιο της βοήθειας. Και δεν ήταν το μόνο τέτοιο περιστατικό. Αυτή τη βδομάδα ισοπέδωσαν το νοσοκομείο Αλ Σίφα μαζί με τους νοσηλευόμενους, θύματα προηγούμενων επιθέσεων. Το ότι εντόπισαν και κάποιους ένοπλους ουδόλως νομιμοποιεί την επίθεση. Φασισμός και σαδισμός σε ένα αρρωστημένο θανατερό πάντρεμα…
Στις 7 του Οκτώβρη ήταν απόλυτα λογικό να εκφραστεί ο αποτροπιασμός της διεθνούς κοινωνίας για την τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς σε καταυλισμό στο Ισραήλ με τη δολοφονία και άλλες βιαιοπραγίες ενάντια σε αθώους ανθρώπους, Ισραηλινούς. Πόσοι πολλαπλάσιοι πρέπει να είναι οι νεκροί Παλαιστίνιοι για να εκδοθεί η ίδια ανακοίνωση με μόνη την αλλαγή της εθνικότητας των θυμάτων; Αυτό το ερώτημα δεν πάει μόνο εκτός συνόρων – αυτούς δεν τους εκλέγουμε. Επικεντρώνεται και εντός συνόρων – αυτούς τους εκλέγουμε! Κυβέρνηση και Βουλή, ακόμα και αρχές Τοπικής Αυτοδιοίκησης δεν ακούστηκαν όσο και όπως όφειλαν να εκφράζουν την αλληλεγγύη τους. Κάτι από εκείνη την αλληλεγγύη που θέλαμε κι εμείς, όχι μόνο το 1974 αλλά και στη διαρκούσα ημικατοχή, πενήντα κιόλας χρόνια τώρα…
Για τη σιωπή μιας κοινωνίας, ευθύνη δεν έχουν μόνο οι κυβερνώντες. Έχουμε και οι πολίτες, όχι μόνο γιατί εμείς τους επιλέγουμε (και τους εκλέγουμε), όχι μόνο γιατί εμείς είμαστε που τους ακούμε και μας «πείθουν» αλλά και γιατί μπορούμε να συμμετέχουμε σε εκδηλώσεις για την Ειρήνη και την κατάπαυση του πυρός. Να μη μας φταίνε (αν δεν μας αρέσουν) κόμματα και φορείς που τις οργανώνουν αλλά εκείνοι που παραμένουν αμέτοχοι σε τέτοιες εκδηλώσεις ακόμα και πριν γίνουμε «φίλοι» με το Ισραήλ για …ενεργειακούς λόγους. Όμως η υπόθεση της Ειρήνης και της Δικαιοσύνης δεν καθορίζεται (ούτε αλλοιώνεται) με βάση τα πρόσκαιρα (υποτιθέμενα) συμφέροντα.
