Εδώ στη Μητέρα Πατρίδα έχουμε αναταράξεις στο πολιτικό τοπίο από την επικείμενη διάλυση των Σπαρτιατών. Η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Γεωργία Αδειλίνη, κατέθεσε παραγγελία για άσκηση ποινικών διώξεων σε βάρος 11 βουλευτών που εξελέγησαν με το κόμμα, με την κατηγορία της εξαπάτησης των εκλογέων, αλλά και κατά του έγκλειστου της Χρυσής Αυγής, Ηλία Κασιδιάρη,ως ηθικού αυτουργού. Από την εισαγγελική έρευνα, προέκυψε ότι αυτός ήταν ο πραγματικός ηγέτης του κόμματος των Σπαρτιατών, αυτός κινούσε τα νήματα, καθοδηγώντας και συμβάλλοντας καθοριστικά στην εκλογική του κάθοδο αλλά και την εκλογή των βουλευτών του στη Βουλή.
Κατόπιν τούτου όμως, τίθεται ζήτημα για το αν και πώς θα διαμοιραστούν στα άλλα κοινοβουλευτικά κόμματα οι έδρες που κατέχει η 11άδα των βουλευτών των Σπαρτιατών. Υπάρχει, και εδώ, ένα λεπτό συνταγματικό πρόβλημα. Κάποιες έδρες μπορεί να πάνε σε πρόσωπα άλλων κομμάτων και ενδέχεται έτσι να έχουμε αλλοίωση της πραγματικής βούλησης των ψηφοφόρων.
Για παράδειγμα, σε μια περιφέρεια, πρώτη επιλαχούσα ήταν μία υποψήφια του ΣΥΡΙΖΑ, που τώρα έχει μετακινηθεί στην Νέα Αριστερά, που αποσχίσθηκε από το κόμμα όταν το «πήρε» ο Κασσελάκης. Είναι σαφές λοιπόν, λένε έγκυροι συνταγματολόγοι, ότι η εν λόγω υποψήφια μπορεί να πάρει την έδρα ενός κόμματος που ψηφίστηκε από πολίτες μιας συγκεκριμένης πολιτικής ταυτότητας, και που σε καμία περίπτωση η δεύτερη επιλογή τους δεν θα ηταν να ψηφίσουν την συγκεκριμένη, αριστερά επιλαχούσα…
Σκέτος μύλος, που λέτε. Αλλά στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα, και το νομικό σύστημα, που ευτυχώς είναι ανεξάρτητο, θα βρει τη σωστή λύση.
Από την υπόθεση τώρα της γυναικοκτονίας στους Αγ. Αναργυρους, την ώρα που κηδευόταν την Πέμπτη σε βαρύ κλίμα η 28χρονη κοπέλα που μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου από τον έχοντα νοσηλευτεί 4 φορές για μεγάλα διαστήματα σε ψυχιατρείο, σύντροφό της, είχαμε ένα ακόμα ανεκδιήγητο φάουλ.
Συγκεκριμένα, η εκπρόσωπος Τύπου της Ελληνικής Αστυνομίας, σε μια προσπάθεια να απαλύνει κάπως τον θυμό του κόσμου για την απάντηση του αστυνομικού του Τμήματος που, όταν τηλεφώνησε η κοπέλα εκλιπαρώντας να της στείλουν ένα περιπολικό γιατί ήξερε ότι κινδύνευε, τα έκανε χειρότερα, λέγοντας: «Ούτε σε μένα αρέσει η απάντηση ότι ‘το περιπολικό δεν είναι ταξί’. Θα μπορούσε να απαντήσει: Δεν προβλέπεται!»
Δεν προβλέπεται; Σοβαρά τώρα; Ποιος, στ’ αλήθεια, εκπαιδεύει (;)αυτούς τους ανθρώπους; Αν τους εκπαιδεύει κιόλας… Τι πάει να πει «προτιμώ το ‘δεν προβλέπεται’, κυρία μου;»
Είμαι έξαλλος! Και έχει δίκιο η φίλη μου Αθηναίδα που έγραψε στο X-Twitter ότι «όταν η αστυνομία εξακολουθεί να μην καταλαβαίνει ότι ο ρόλος της δεν είναι να απαντά ‘δεν προβλέπεται’, αλλά να ρωτά ‘είστε ασφαλής;’, ‘Πού βρίσκεστε;’»
ΥΓ: Σας είπα, νομίζω, από τη Στηλη το περασμένο καλοκαίρι, την τρελή εμπειρία που είχα όταν πήρα τηλέφωνο την Τροχαία Λεμεσού για να κάνει κάτι να σταματήσει ο εκκωφαντικός ήχος μουσικής από παραλιακό κέντρο στις 3.30 ξημερώματα και, αντί απαντήσεως, εισέπραξα από τον επί καθήκοντι», την εξής ερώτηση «τι είδους μουσικής είναι;»! Κοκκάλωσα.
– Τι εννοείτε;
– Ελληνική ή ξένη μουσική!
– Έχει σημασία, γιατί η ξένη κάνει περισσότερο θόρυβο, ενώ η ελληνική λιγότερο.
– Και;
– Αντέχεται πιο πολύ.
Έκλεισα το τηλέφωνο για να ηρεμήσω…
Ευτυχώς, το βράδυ της Παρασκευής, άφησα πίσω μου όλα αυτά τα «τρέχοντα» που δεν σταματούν ποτέ, και αφέθηκα στην λιτή μεγαλοσύνη των Χαιρετισμών. Από την 3η Στάση, πάντα με συγκινούν και με αναπαύουν αυτοί οι στίχοι:
Χαῖρε͵ τὸ άνθος τῆς ἀφθαρσίας· χαῖρε͵ τὸ στέφος τῆς ἐγκρατείας·
Χαῖρε͵ ἀναστάσεως τύπον ἐκλάμπουσα· χαῖρε͵ τῶν ἀγγέλων τὸν βίον ἐμφαίνουσα·
Χαῖρε͵ δένδρον ἀγλαόκαρπον ἐξ οὗ τρέφονται πιστοί· χαῖρε͵ ξύλον εὐσκιόφυλλον͵ ὑφ΄ οὗ σκέπονται πολλοί·
Καλό, στάδιο…
