Την επομένη της έκλειψης του ηλίου στην αμερικανική ήπειρο, στενοχωρήθηκα και θύμωσα συνάμα που ο ενθουσιασμός μου για το γεγονός χλευάστηκε, έως και απρεπώς, από γνωστούς και μη, κυρίως στα σόσιαλ μίντια. Το είδαν διαφορετικά απ’ ό,τι το είδα εγώ κι αυτό τους έδωσε την ευκαιρία για αντιπαράθεση – που είναι η λέξη που έφτασα να απεχθάνομαι όσο λίγες στο νεοελληνικό Λεξιλόγιο της Αντίδρασης.
Από νωρίς τη Δευτέρα «έφυγα» από την Ελλάδα και μπήκα στην Ζώνη Ώρας Αμερικής, με τα υπέρυθρα γυαλιά και την ψυχή μου σε λειτουργία μικρού παιδιού, παραδομένος ολωσδιόλου στην ολική έκλειψη του ήλιου, από το Μεξικό ως τους καταρράκτες του Νιαγάρα στον Καναδά. Ο μάξιμουμ χρόνος της έκλειψης, από το πρώτο άγγιγμα της Σελήνης μέχρι τη στιγμή της πλήρους ολικότητας –όπως το έλεγαν οι επί τόπου ειδικοί που κάλυπταν το φαινόμενο– ήταν, λέει, 4 λεπτά και 28 δευτερόλεπτα.
Εκείνη την ώρα, ήμουν καρφωμένος στην τηλεόραση, κάνοντας ζάπινγκ μεταξύ BBC World και CNN International κι έβλεπα αποσβολωμένος. Σαν μικρό παιδί. Σ’ ένα ρεπορτάζ σε σημεία όπου είχαν συγκεντρωθεί πάρα πολλοί άνθρωποι, το αμερικανικό δίκτυο έβαλε μουσική υπόκρουση το τραγούδι της Σκοτσέζας τραγουδίστριας Bonnie Tyler, «Total Eclipse of the Heart».
Ο κόσμος τραγουδούσε «μαζί» της, την «Ολική Έκλειψη της Καρδιάς». Το κομμάτι είχε διάρκεια ακριβώς 4 λεπτά και 28 δευτερόλεπτα. Τόση ήταν και η διάρκεια της Ολικής Έκλειψης του Ήλιου.
Ωραίες, αθώες συμπτώσεις, που δεν σηκώνουν βεβαίως άλλες απόκοσμες και σοβαροφανείς θεωρίες… Ομορφαίνουν όμως τις μέρες σου. Που αν τις βλέπεις συνέχεια με τα δικά μας μη υπέρυθρα –και συχνά παραμορφωτικά γυαλιά– θα πάθεις έκλειψη ηρεμίας και λογικής!
Οι κάτοικοι του Μόντρεαλ στον Καναδά ήταν οι τελευταίοι που είδαν την ολική έκλειψη ηλίου να σκοτεινιάζει τον ουρανό. Εκείνη τη στιγμή, πάνω από τους καταρράκτες Νιαγάρα, άρχισαν να πετούν, αφηνιασμένα θαρρείς, εκατοντάδες γλάροι. Ήταν ένα θέαμα που δεν θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου.
Το σπάνιο φαινόμενο της έκλειψης σάρωσε σχεδόν όλο το Μεξικό και πολλές Πολιτείες των Αμερικής. Το παρακολούθησαν με τα μάτια τους, έξω σε ανοικτούς χώρους, πάνω από 44 εκατ. άνθρωποι, σε όλη την αμερικανική ήπειρο.
Στο σημείο της ολότητας, η Σελήνη μπλόκαρε-κάλυψε τέλεια τον Ήλιο. Το φαινόμενο κράτησε λίγο περισσότερα από 4 λεπτά, όπως είπαμε. Η απεσταλμένη του BBC στο Οχάϊο, Helena Humphrey, είπε ότι είναι η μέρα που η Επιστήμη συναντήθηκε με τη Φύση. Με μάρτυρες εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους επί τόπου, εκατομμύρια από τις τηλεοράσεις ή και από live streaming. Από το 1806 είχε να δει έκλειψη το Οχάιο, στο Κλίβελαντ και γενικά όλη η αμερικανική ήπειρος. Θα την ξαναδούν σε περίπου 400 χρόνια!
Η NASA διεξήγαγε πειράματα, πέταξε αεροπλάνα και εκτόξευσε πυραύλους για να μελετήσουν, εκείνες τις στιγμές, την ατμόσφαιρα του Ήλιου.
Η δική μας επικράτεια, είτε στην Κύπρο, είτε στην Ελλάδα, που, βεβαίως, πολλές φορές ζει και κλείνεται στον δικό της κόσμο, δεν ένοιωσε αυτήν τη «μοναδικότητα», αυτό το πάντρεμα της Φύσης με την Επιστήμη.
Ο εθνικός μας αυτισμός, προτιμά το «κλείσιμο» εκεί που ξέρει, εκεί που νοιώθει πιο πριβέ, οικείος και προστατευμένος.
Σ’ ένα τέτοιο κλειστό περιβάλλον, η Φύση δυσκολεύεται να συναντήσει την Επιστήμη. Κι ας έχουμε πλεόνασμα και από τα δύο. Δεν μας λείπουν οι ομορφιές, και σίγουρα δεν μας λείπουν οι γνώσεις. Λείπουν το πλαίσιο, και ο τρόπος. Το ανοικτό μυαλό. Και η σκέψη.
Μπερδεύουμε τα πράγματα. Το «κάθε τι στον καιρό του», το ξεχάσαμε και το καταργήσαμε. Οι εποχές αλλάζουν, εμείς τις ομογενοποιήσαμε. Κάθε μία από αυτές, έχει τον σκοπό, την αποστολή της. Ο χρόνος, μας δείχνει ολοκάθαρα την ιεροτελεστία της ύπαρξης. Γεννιέσαι, πεθαίνεις. Φυτεύεις, θερίζεις.
Τέτοιες σκέψεις στριφογύριζαν μες το μυαλό μου βλέποντας τη Σελήνη να σκεπάζει τον Ήλιο, τους γλάρους να πετάνε προς τα εκεί σαν μέσα από μια παράξενη τρέλα.
* Η φωτογραφία είναι από το National Geographic.
