Τις καθημερινές, η ρότα μου είναι προδιαγεγραμμένη. Κρατώ με δημοσιογραφική ευλάβεια το ημερολόγιο δύο πολέμων – του Πούτιν στην Ουκρανία, του Νετανιάχου στην Παλαιστίνη. Ο πρώτος, το επιδίωξε. Δεν προκλήθηκε από κανέναν. Παρά μόνο από τον δικό του μεγαλοιδεατισμό.
Ο δεύτερος, αναγκάστηκε. Δεν είχε άλλη επιλογή. Υποψιάζομαι κιόλας ότι αυτοί που έσφαξαν αμάχους την 7η Οκτωβρίου σε εβραϊκούς οικισμούς, ήξεραν τι θα ακολουθήσει. Πιστεύω ότι το σχεδίασαν.
Από εκεί και ύστερα, ο Νετανιάχου (που εάν δεν γινόταν εκείνο το κακό στα κιμπούτς, σήμερα δεν αποκλείεται να ήταν στη φυλακή λόγω των συνταγματικών του εκτροπών), διεξάγει έναν πόλεμο τυφλό. Στην απόφασή του να κυνηγήσει την Χαμάς μέχρι να την εξαφανίσει, δεν ζύγισε τις επιπτώσεις που ένας τέτοιος πόλεμος θα έφερνε σε άμαχο πληθυσμό.
Ο αριθμός των τρομοκρατών που έχει σκοτώσει είναι δυσανάλογα μικρός σε σχέση με εκείνον των απλών πολιτών, κυρίως μικρών παιδιών, που δεν αποκλείεται να χρησιμοποιήθηκαν και σαν ασπίδα από την Χαμάς. Έχουν ξεπεράσει τους 32000 οι νεκροί στην Παλαιστίνη. Όσοι δεν σκοτώθηκαν από σφαίρες, πεθαίνουν τώρα από πείνα.Ως και η Αμερική, η πιο πιστή σύμμαχος του Ισραήλ, διαμηνύει στον Νετανιάχου να κάνει ένα βήμα πίσω. Να μην κτυπά απροκάλυπτα.
Εκείνος πάντως που έχει εντυπωσιάσει με την γενναιότητα, την αντοχή και την ωρίμανσή του, είναι ο Πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Αυτόν που, όταν ξεκίνησε ο πόλεμος, βρέθηκαν πολλοί ξερόλες, στην Ελλάδα και στην Κύπρο, να τον κοροϊδεύουν, να απαξιώνουν το γεγονός ότι ήταν ηθοποιός, ακόμα και το ότι φόρεσε χακί από την πρώτη μέρα, και δεν το έβγαλε ποτέ.
Αυτός ο «ηθοποιάκος», λοιπόν, φρέσκο ψάρι στην πολιτική, με καμία αρετή διπλωματικών ελιγμών, γύρισε όλο τον κόσμο για να μαζέψει όπλα για να πολεμήσει τον πανίσχυρο εισβολέα. Δεν πήγε ως ικέτης. Πήγε ως ηγέτης. Πέτυχε πολλά, όχι όσα θα ήθελε. Αλλά συνεχίζει. Δεν δείχνει κούραση. Ούτε και απογοήτευση.
Κουβαλά στη πλάτη του έναν ολόκληρο λαό. Δεν έχει περάσει ούτε μια μέρα που να μην υπενθυμίζει σε όλη την ανθρωπότητα ότι η χώρα του έχει δεχτεί μια απροκάλυπτη εισβολή από έναν αδίστακτο, παντοδύναμο αντίπαλο. Η πολιτισμένη ανθρωπότητα δεν μπορεί να αποδεχτεί μια τέτοια, παράνομη, επίδειξη βίας με το «έτσι θέλω». «Εάν σταματήσω έστω για μία ώρα να φωνάζω κατά αυτής της εισβολής, να ενθαρρύνω και να στηρίζω τους κουρασμένους στρατιώτες μας, η Ουκρανία θα χαθεί», είπε την ημέρα της 2ης επετείου της εισβολής του Πούτιν.
Στο Ισραήλ, η σφαγή από την Χαμάς που πυροδότησε τον πόλεμο, δεν εμπόδισε ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού της χώρας, που διακατέχεται από βαθύ αίσθημα δημοκρατίας και υπευθυνότητας να υπενθυμίζει στον Νετανιάχου ότι πρέπει να φέρει πίσω τους πέραν των 200 ομήρων που άρπαξε η Χαμάς, και ότι κάποια μέρα θα λογοδοτήσει που άφησε την χώρα και τους πολίτες της στο έλεος στυγνών τρομοκρατών-δολοφόνων. Πώς γίνεται το Ισραήλ, με τις πιο δυνατές και ικανές Μυστικές Υπηρεσίες σε όλο τον κόσμο, να άφησε να συμβεί αυτό, την 7η Οκτωβρίου 2023;
Γίνονται καθημερινές διαδηλώσεις στο Τελ Αβιβ και στην Ιερουσαλήμ. Όχι για να φύγει ο Νετανιάχου, αλλά για να φέρει πίσω τους ομήρους, και μάλιστα χωρίς να θερίζει άμαχο πληθυσμό στην Γάζα, όσο κι αν η Χαμάς αναμφίβολα χρησιμοποιεί τους ομήρους και σαν ασπίδα, ενώ δεν διστάζει και στις υπόγειες στοές της να κρύβει και μικρά παιδιά από την Παλαιστίνη.
Εμείς, πολύ κοντά και στις δύο αυτές εστίες πολέμου, ας στοχαστούμε…
