Η παγκόσμια ειρήνη κλυδωνίζεται… Το δίκαιο έχασε το νόημά του και η ερμηνεία του αποδίδεται όπως βολεύει τους ισχυρούς της Γης κι αλίμονο σε όποιον την αμφισβητήσει. Ο πλανήτης βαδίζει σε τεντωμένο σχοινί και ο κίνδυνος παραμονεύει σε κάθε ταρακούνημα. Και ο αντίλαλος από τα λόγια του Γκάντι βουή στην οικουμένη. «Εάν θέλουμε να διδάξουμε την πραγματική ειρήνη στον κόσμο, τότε πρέπει να ξεκινήσουμε από τα παιδιά». Και δυστυχώς, μόνο αυτό δεν κάνουμε.
Η ανθρωπότητα δοκιμάζεται και πάλι μετά την απευθείας επίθεση του Ιράν κατά του Ισραήλ τα ξημερώματα της περασμένης Κυριακής. Οι φόβοι για κλιμάκωση εντείνουν ακόμη περισσότερο το κλίμα ανασφάλειας που ήδη επικρατεί στον πλανήτη. Και επί του παρόντος η Δύση μας δουλεύει σε ψιλό γαζί…
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.
Η επίθεση του Ιράν δεν έγινε στα καλά καθούμενα. Ήταν μια ενέργεια αντίδρασης στην εικαζόμενη μεν, αδιάψευστη δε, ισραηλινή επίθεση που δέχθηκε την 1η Απριλίου στο προξενείο της Τεχεράνης στη Δαμασκό και είχε σαν αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 11 Ιρανοί. Στα δυτικά Μέσα Ενημέρωσης πέρασε στο ντούκου. Η Δύση όχι μόνο απέφυγε να την καταδικάσει, αντιτάχθηκε και στην έκδοση καταδικαστικού Ψηφίσματος από το Συμβούλιο Ασφαλείας. Αντιθέτως, την επίθεση του Ιράν την καταδίκασαν όλες οι μεγάλες Δυτικές χώρες κι επιπλέον έσπευσαν να βοηθήσουν στην αντιμετώπισή της. Κι αυτό συνέβη γιατί η Τεχεράνη προέβη σε μία παγκόσμια πρωτοτυπία, καθώς ενημέρωσε τρεις ημέρες πριν αρκετές χώρες για την επικείμενη επιχείρησή της και με επίσημη ανακοίνωσή της ανήγγειλε το τέλος της. Προφανέστατα, η προειδοποίηση αποσκοπούσε στο να αντιμετωπιστεί και να κλείσει η προσκηνιακή αντιπαράθεση εδώ.
Εν ολίγοις, έχουμε δύο καταδικαστέες επιθέσεις σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο τα οποίο όμως υστερεί έναντι του «κοινού δικαίου» των ισχυρών! Και οι ισχυροί που θα έπρεπε να διαφυλάττουν την ειρήνη ως κόρην οφθαλμού, με τη στάση τους απέναντι στα τεκταινόμενα την αντιμετωπίζουν με δύο μέτρα και δύο σταθμά.
Αφορμή βοήθα με… για τους Δυτικούς. Με τις κοψονουρκές και τις προκλήσεις τους καθοδηγούν τις εξελίξεις στο επιθυμητό… Αφενός, πρόκληση εμπλοκής του Ιράν σε μια απευθείας σύγκρουση με το Ισραήλ και τους συμμάχους του που καραδοκούν για την αφορμή που θα οδηγήσει στην εξουδετέρωση, του άγνωστου όπως διατείνουν, εξοπλιστικού προγράμματός του. Αφετέρου, για αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης για τις σφαγές που διαπράττει το Ισραήλ στη Γάζα. Ήδη, ακόμη και οι πιστοί του σύμμαχοι δυσανασχετούν για τις κτηνωδίες του έναντι του παλαιστινιακού λαού.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα για την κατά το δοκούν αντίληψη του δικαίου αποτελεί και η καταδικαστέα επίθεση της Χαμάς προς το Ισραήλ, από την οποία προέκυψε η αφορμή αντιποίνων και τα οποία η Δύση δικαιολόγησε ως αυτοάμυνα. Άσχετο, αν η κατάληξη ήταν εγκληματική υπέρβαση, με το αιματοκύλισμα ενός ολόκληρου λαού. Έχουν ξεπεράσει κατά πολύ ακόμη και τον αρχαϊκό νόμο, «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» και οδόντα αντί οδόντος». Ο νόμος που επικρατεί –σε ελεύθερη απόδοση- είναι σου βγάζει το μάτι, του κόβεις το κεφάλι και πάει λέγοντας…
Τι είναι αυτό λοιπόν που κάθε φορά δίνει στο Ισραήλ το δικαίωμα αντιποίνων ως αυτοάμυνα ενώ «απαγορεύεται» στους αντιπάλους του; Η απάντηση είναι απλή.
Ανάλογα με την κοσμική σφαίρα επιρροής και τα διπλωματικό – πολιτικά συμφέροντα είναι και οι θέσεις των εκάστοτε κυβερνήσεων των χωρών. Κι επειδή ζούμε στη δυτική σφαίρα, οι Εβραίοι θα έχουν πάντα δίκαιο… Κι ας τολμήσει κανείς να έχει άλλη άποψη…
Εν κατακλείδι, είναι να αναρωτηθούμε πόσο αδίστακτη και άτεγκτη είναι κάποιες φορές η φύση του ανθρώπου. Ο πόλεμος είναι στη φύση του ή πυροδοτείται από αρρωστημένα μυαλά; Ούτε λόγος για ειρήνη στην πράξη.
