Με αφορμή τα ευτράπελα της Ελλάδος όσον αφορά την συμπλήρωση των ψηφοδελτίων για τις επερχόμενες εκλογές για το ευρωκοινοβούλιο, αποκαλύφθηκε για μία ακόμη φορά πόσο ρηχό και ιδιοτελές είναι το πολιτικό μας σύστημα. Αντί οι αρχηγοί των κομμάτων να επιλέξουν τους άριστους των αρίστων για να εκπροσωπήσουν την χώρα μας σε έναν από τους μεγαλύτερους και πιο σημαντικούς οργανισμούς στον κόσμο, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αυτοί δίνουν προτεραιότητα σε εκείνους που, όπως λέμε, «πουλάνε».
Θα καταλάβαινα την αναγωγή στην εμπορική διάσταση του πράγματος εάν το προϊόν ήταν όντως υψηλής ποιότητας. Από την εκλεκτότερη παρμεζάνα της Ιταλίας μέχρι και την τοπ βαρελίσια φέτα της Ηπείρου.
Αδυνατώ όμως να συλλάβω τον φτηνό πολιτικό συμψηφισμό της εκλογιμότητας με το δημοφιλές.
Θα έπρεπε κατ’ εμέ, κάθε κόμμα να είχε έναν μηχανισμό που θα περνούσε τους προτεινόμενους για το ευρωψηφοδέλτιό του (γιατί όχι και για το εθνικό;), από απαιτητικές συνεντεύξεις, με ερωτήσεις σχετικές με θέματα κοινοτικά, γενικού προσανατολισμού, αλλά και εθνικού ενδιαφέροντος.
Αν κάποιος το βρίσκει υπερβολικό αυτό, ας απαντήσει ειλικρινά σε αυτήν την απλή ερώτηση:
«Αν είχες δική σου, μεγάλη επιχείρηση, και ζητούσες υψηλού επιπέδου προσωπικό για καίριες θέσεις ευθύνης, που θα αμείβονται με 25.000 ευρώ τον μήνα ο καθένας, θα τους έπαιρνες έτσι; Από το καλάθι των σελέμπριτιζ;».
Ελπίζω όχι…
Πολύ ωραία μου το είπε τις προάλλες ο καθηγητής Στρατηγικής Διοίκησης του Πανεπιστημίου της Κύπρου κ. Χαρίδημος Τσούκας: «Ζούμε στην εποχή της διασημοκρατίας, κ. Μιχαηλίδη. Του σελεμπριτισμού!».
Τα ψηφοδέλτια από αυτούς, βασικά, συντίθενται. Μετράει, κυρίως, η τηλεοπτική τους εικόνα. Από την οποία άλλωστε προέκυψε και ο όρος «αναγνωρίσιμος», Ο οποίος κακώς εξισώνεται και με το «ικανός». Το ένα δεν προϋποθέτει το άλλο.
Όταν θύμισα στον κ. Τσούκα ότι ο ποδοσφαιριστής Θοδωρής Ζαγοράκης (αρχηγός της Εθνικής Ελλάδος όταν κατέκτησε το Euro 2004), ανακοινώθηκε ότι θα είναι πλέον υποψήφιος για το ΠΑΣΟΚ, ενώ είναι ακόμα, αυτήν την στιγμή που μιλάμε, ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, είπε:, «Απορώ κι εγώ γιατί οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν μια υψηλότερη αίσθηση αξιοπρέπειας, ή τουλάχιστον μια μειωμένη αίσθηση γελοιότητας…»
Μεγάλη κουβέντα! Πόσοι την καταλαβαίνουν, όμως, καθηγητά μου;
Ο Ζαγοράκης δεν θα γινόταν ποτέ ευρωβουλευτής εάν η Ελλάδα δεν έπαιρνε το Euro. Ομοίως, ο Παπανώτας δεν θα ήταν ποτέ υποψήφιος εάν δεν ήταν «πρώτο τραπέζι πίστα» σε τηλεοράσεις και ραδιόφωνα. Δυστυχώς, την ίδια ευνοϊκή μοίρα ακολουθούν και οι «αναγνωρίσιμοι δημοσιογράφοι» – όπου «αναγνωρίσιμος» είναι το δικό μας, αμφιλεγόμενο ISO Control!
Όμως, η μεγάλη … καινοτομία έγινε φέτος από τον Κασσελάκη. Αυτός έφτιαξε μια μεγάλη λίστα με πρόσωπα για το ευρωκοινοβούλιο, αλλά κάλεσε όποιους ήθελαν (μέλη του κόμματος ή όχι), να διαλέξουν εκείνοι ποιοι θα μπουν στο ψηφοδέλτιο.
Ιδέα για Όσκαρ! Ή μάλλον για Νόμπελ. Βλακείας!…
> Ο Ζαγοράκης ρωτήθηκε για το παράδοξο να προτεινεται για ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ ενώ ακόμα είναι, τυπικά, ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας. Η απάντησή του, ευφυής: «Εγώ είμαι με την Εθνική Ελλάδος»
> Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο!..
ΥΓ: Ελπίζω στην Κύπρο να μην συμβαίνει κάτι παρόμοιο. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία…
(*) Φωτό: Στην κατηγορία της «διασημοκρατίας», από τον δημοσιογραφικό χώρο, ήταν και η Εύα Καϊλή, μη ξεχνάμε…
