Πριν ένα περίπου χρόνο, η συγγραφέας Σίρι Χούστβεντ, ανακοίνωσε τη διάγνωση καρκίνου στο σύζυγό της, Πολ Όστερ, σκιαγραφώντας τη δική της θέση στην Επικράτεια του Καρκίνου (Cancerland), όπως την ονόμασε:
«Πολλοί άνθρωποι έχουν περάσει τα σύνορά της, είτε επειδή είναι ή ήταν οι ίδιοι άρρωστοι, είτε επειδή αγαπούν κάποιον, γονέα, παιδί, σύζυγο ή φίλο που έχει ή είχε καρκίνο. Ο καρκίνος είναι διαφορετικός για κάθε άτομο. Όλα τα ανθρώπινα σώματα μοιάζουν μεταξύ τους και κανένα δεν είναι το ίδιο. Μερικοί άνθρωποι επιβιώνουν και άλλοι πεθαίνουν. Αυτό το γνωρίζουν όλοι, κι όμως το να ζει κανείς κοντά σε αυτή την αλήθεια, αλλάζει την καθημερινή πραγματικότητα.
» Η οικειότητα με ένα άλλο άτομο δεν είναι απλώς μια παράλληλη εμπειρία, δύο γραμμές που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση αλλά δεν διασταυρώνονται. Μοιάζει πολύ περισσότερο με ένα δυναμικό διάγραμμα Venn -αν κάτι τέτοιο είναι δυνατό- τα επικαλυπτόμενα μέρη δύο κύκλων συνεχίζουν να κινούνται και να αλλάζουν με την πάροδο του χρόνου. Ένα κινούμενο “εγώ” και ένα “εσύ” που είναι ταυτόχρονα “εμείς”.
» Το να ζεις με κάποιον που έχει καρκίνο και βομβαρδίζεται με χημειοθεραπεία και ανοσοθεραπεία είναι μια περιπέτεια στην εγγύτητα και στον αποχωρισμό. Πρέπει να είσαι αρκετά κοντά για να νιώθεις τις εξαντλητικές θεραπείες σχεδόν σαν να ήταν δικές σου και αρκετά μακριά για να είσαι πραγματική βοήθεια. Η υπερβολική ενσυναίσθηση μπορεί να καταστήσει ένα άτομο άχρηστο. Αυτό το τεντωμένο σκοινί δεν είναι πάντα εύκολο να το περπατήσει κανείς, αλλά αυτό είναι το πραγματικό έργο της αγάπης» είχε γράψει σε ανάρτησή της προσεγγίζοντας μια άλλη πτυχή του θέματος. Την πτυχή του συνοδοιπόρου.
Ο Πολ Όστερ, πέθανε προχθές 1η Μαΐου, έχοντας ζήσει σχεδόν έτοιμος για αυτό. Στα 14 του, περπατώντας σε δασώδη περιοχή κατασκηνωτικού χώρου, έπεσε κεραυνός σκοτώνοντας ακαριαία ένα άλλο παιδί που προπορευόταν. Το γεγονός αυτό καθόρισε την αντίληψη του για τον κόσμο και το περιγράφει στο αυτοβιογραφικό του βιβλίο «Ημερολόγιο του χειμώνα».
«Μέχρι τότε νόμιζα ότι περπατούσα σε στέρεο έδαφος. Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο. Οτιδήποτε μπορεί να συμβεί στον οποιονδήποτε κάθε στιγμή, έτσι απλά», είχε πει σε συνέντευξή του. Το ίδιο αίσθημα περιέγραψε κι η Τζόαν Ντίντιον στο βιβλίο της «Χρονιά της μαγικής σκέψης» που είχε να κάνει εν μέρει με τον ξαφνικό θάνατο του συζύγου της. «Η ζωή αλλάζει γρήγορα. Η ζωή αλλάζει κάθε στιγμή που περνάει. Κάθεσαι για δείπνο κι η ζωή που ήξερες τελειώνει…». Το ίδιο κι ο Βρετανός συγγραφέας Μάρτιν Έιμις, στο «Experience: A Memoir»: «Το πρόβλημα με τη ζωή είναι ότι είναι άμορφη και γελοιωδώς ρευστή».
Με συνείδηση της ρευστότητας, ας τη ζήσουμε και Καλή Ανάσταση.
