Οι λίγες μέρες της πασχαλινής ιεροτελεστίας, που για μένα συνδυάζεται πάντα (όσο μπορώ, παρά τις απαιτήσεις του επαγγέλματος) με μια νηστεία από περιπλάνηση στα μέσα κοινωνικής και ενημερωτικής δικτύωσης.
Έχω ήδη απενεργοποιήσει, εκτός από 5, τα άπειρα ενημερωτικά sites που έχω στα «αγαπημένα μου», πάμπολλες εφαρμογές, όλες τις ειδοποιήσεις (notifications), κυρίως από Γραφεία Τύπου των αρχόντων!
Το You Tube σχεδόν το έχω καταργήσει. Αφού εκεί που άκουγα προχθές τα «Κατά Ματθαίον Πάθη» του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, στην ιστορική, εκπληκτική εκτέλεση από την Ορχήστρα και τη Χορωδία «Φιλαρμόνια», υπό την καθοδήγηση του μαέστρου Όττο Κλέμπερερ, κόβεται κάποια στιγμή και εμφανίζεται μπροστά μου διαφήμιση, μεγάλου κυπριακού σουπερμάρκετ (μεταξύ μας, όλα τεράστια είναι!), με ένα μικρό αρνάκι, γάλακτος λέει, έτοιμο για φάγωμα!
Έκανα αμέσως αναστροφή και βρέθηκα στο οικείο μου Spotify, που έχει μια πολύ λογική μηνιαία συνδρομή και τεράστια ποικιλία από μουσική και ησύχασα.
Στο λάπτοπ αυτές τις μέρες, μπαίνω μόνο για να γράψω δικά μου πράγματα, σκέψεις κυρίως. Έτσι, κερδίζω χρόνο για να είμαι πιο παρών στη ζωή αγαπημένων μου προσώπων, και να διαβάσω βιβλία που έφερα μαζί μου στη Κύπρο. Αυτά, μαζί με τις ευχές μου για μια ειρηνική και πλούσια σε ωραίες εμπειρίες ζωή, μοιράζομαι μαζί σας σήμερα:
Ξεκινώ με ίσως το καλύτερο βιβλίο που έχω διαβάσει εδώ και χρόνια – είμαι σχεδόν στο τέλος του, και μόλις το ολοκληρώσω θα το ξαναδιαβάσω!
Είναι το «Η Υπέρβαση της Βαρύτητας», από τις εκδόσεις Gutenberg και είναι γραμμένο από έναν σπουδαίο Γερμανό συγγραφέα, μόλις 46 ετών που, θυμηθείτε το, θα πάει πολύ ψηλά, μέχρι και Νόμπελ, αν και έχει ήδη κερδίσει σημαντικές διακρίσεις.
Λέγεται Χάϊντς Χέλε, σπούδασε φιλοσοφία στο Μόναχο και την Νέα Υόρκη. Έχει γράψει τρία μυθιστορήματα, όλα υποψήφια για βραβείο.
«Η Υπέρβαση της Βαρύτητας», μου έκοβε την ανάσα σε κάθε γραμμή, όχι σε κάθε σελίδα! Είναι η ιστορία δύο ετεροθαλών αδελφών, παιδιά του ίδιου πατέρα. Ο μεγαλύτερος είναι ιδεαλιστής, αλκοολικός και καταθλιπτικός. Ο μικρότερος, πραγματιστής, πατάει πιο γερά τα πόδια του στη γη.
Ξεκινά από μια μεγάλη βόλτα σε πολλά μπαρ, μέχρι το ξημέρωμα. Μερικά ποτά βοηθούν τα δύο αδέρφια να αναθερμάνουν τη σχέση τους. Μιλούν για τα πάντα: Την οικογένεια, τις ενοχές που κουβαλούν όλοι οι Γερμανοί μέσα τους για τον Χίτλερ, την τέχνη, τη φιλοσοφία τον έρωτα και τους έρωτες.
Ο μεγάλος αδερφός πεθαίνει. Ο μικρός, μέσα από το αίσθημα της απώλειας, θυμάται εκείνη τη μεγάλη νυχτερινή βόλτα, και προσπαθεί να εξηγήσει πολλά πράγματα. Εδώ είναι και το «ζουμί» του βιβλίου!
Ο Χέλε έχει μια εκπληκτική γραφή. Ο λόγος του είναι χειμαρρώδης (για αυτό, λέω ότι σου κόβει την ανάσα), σαν να τρέχεις ασθμαίνοντας, κάποιες φορές παραληρηματικός, δίχως να λείπουν το χιούμορ, ή και αυτό που η μεταφράστρια Λένα Μαζαράκη περιγράφει στην εισαγωγή της ως «ακόμα και γκροτέσκο!».
Και το δεύτερο βιβλίο. Το «Πότε διάβολος πότε άγγελος», του σπουδαίου Βολιώτη συγγραφέα, Κώστα Ακρίβου, από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Κι αυτό τρέχει σαν ορμητικός χείμαρρος στο αγαπημένο, του συγγραφέα, Πήλιο. Η περίληψη:
«Ένας άντρας μεγαλώνει, ζει και πεθαίνει χωρίς ποτέ να μάθει ποιος ήταν ο πατέρας του – ο Γεώργιος Καραϊσκάκης. Ένας άλλος θα περάσει όλη του τη ζωή αγαπώντας λάθος άνθρωπο για πατέρα – Μήτρος Αγραφιώτης το όνομα του. Οι δρόμοι τους θα συναντηθούν στα αίματα και στις θυσίες της Επανάστασης του ‘21. Τους ενώνει ο πόθος για την ελευθερία της πατρίδας, αλλά και κάτι βαθύτερο που ο ένας το αγνοεί και ο άλλος το αποσιωπά επίτηδες.
Πολλά χρόνια αργότερα, όταν πια εκείνο που έχει μείνει απ’ όλα αυτά είναι ένα αμήχανο αίσθημα ευγνωμοσύνης, το ερώτημα συνεχίζει να βασανίζει τον αφηγητή από την παιδική του ακόμα ηλικία: Ήρωας γεννιέσαι η γίνεσαι;»
Καλό Πάσχα, Καλή Ανάσταση, ας βάλουμε όλοι περισσότερη μουσική και ανάγνωση στη ζωή μας κι ας βγάλουμε για λίγες μέρες από το κινητό μας το wi-fi! Καλή αποτοξίνωση!
