Ήρθε το ΑΙ (Artificial Intelligence – Tεχνητή Nοημοσύνη) και έδωσε νόημα στη ζωή των αγράμματων. Εκεί που δεν ήξεραν να αρθρώσουν δυο λέξεις στον γραπτό τους λόγο, έγιναν φιλόσοφοι και λογοτέχνες. Διάβαζες δυο προτάσεις κείμενά τους και σου θύμιζαν τα μαθητικά χρόνια στο δημοτικό. Ανορθόγραφα και με σύνταξη που διερωτώσουν τι ήθελε να πει ο αδαής. Ξαφνικά ξεσκόλησαν! Βάζουν πέντε λέξεις κλειδιά και στο τσακ μπαμ έχουν το «αριστουργηματικό» κείμενο, χωρίς κόπο και χωρίς σκέψη… Και χαϊρεντίζονται οι ανεπίδεκτοι για το επίτευγμα της δημιουργίας. Ω! Τι θαύμα; Η μαγεία της σύγχρονης μαλθακότητας!
Κι εδώ γεννιέται η απορία. Όταν το ρομποτικό κατασκεύασμα πέραν από τη «σάρκα και οστά» που του προσέδωσε η Τεχνητή Νοημοσύνη, αποκτήσει και Φυσική Νοημοσύνη, αισθήσεις, αυτοσυντήρηση ακόμη και αισθήματα, ολοκληρώνοντας το μοντέλο του υπερανθρώπου, τότε, τι γίνεται;
Θα μπλέξουμε τα μπούτια μας; Θα επαληθευτούν τα κινηματογραφικά σενάρια; Θα έχουμε exterminators (εξολοθρευτές) σε πραγματικές συνθήκες;
Η μάχη του καλού με το κακό
Οι ανακαλύψεις και η πρόοδος της τεχνολογίας πάντα προσφέρουν θετικά και αρνητικά, καλά και κακά στην ανθρωπότητα. Δυστυχώς όμως, ο άνθρωπος ακόμη δεν έχει ωριμάσει τόσο, όσο να επωφελείται μόνο από τα καλά που μπορεί να του προσφέρει ένα τεχνολογικό επίτευγμα. Για παράδειγμα, στην καλύτερη ποιότητα ζωής. Αν αναλογιστούμε την ποιότητα ζωής που απολαμβάνει ο άνθρωπος σήμερα σε σύγκριση με πριν από έναν αιώνα τότε μπορούμε να το χαρακτηρίσουμε ως θαύμα! Αν αναλογιστούμε όμως τις απειλές που εγκυμονούν, τότε μιλάμε για κατάρα… Με γνωστές – άγνωστες, δυστυχώς, επιπτώσεις που δύναται να φτάσει ακόμη και στον αφανισμό του, αν το τεντωμένο σχοινί κοπεί. Και πριν προλάβει να γίνει αυτόχειρας, δίνει τη σκυτάλη σε κατασκευάσματά του που πολύ πιθανόν στο άμεσο μέλλον να μην μπορεί να ελέγξει…
Η άλλη όψη…
Ο φόβος των ανθρώπων μπροστά στο καινούργιο, εκείνο που μας ξεβολεύει από τη ρουτίνα μας, που απαιτεί από εμάς την ανάπτυξη ενός μίνιμουμ δεξιοτήτων για να χειριστούμε και να συντονιστούμε στην καινοτομία και κυρίως ο φόβος για το θολό άγνωστο που δεν ορίζουμε, μας βγάζει μια αυτόματη πρώτη αντίδραση. Δεν είμαστε ον που γοητεύεται από το συναρπαστικό, μόνο στα βιβλία και τις ταινίες το πριμοδοτούμε.
Η Ιστορία μέχρι τώρα έχει αποδείξει πως καμία τεχνολογία από μόνη της δεν είναι επικίνδυνη, εξαρτάται από τη χρήση. Στα χέρια τίνος και με ποιες δικλίδες ασφαλείας είναι πάντα το στοίχημα.
Επανέρχομαι στους αφελείς χαϊρεντισμένους, με υψηλή αδαημοσύνη που ανακάλυψαν την ταχινόπιτα και τους έβγαλε από το αδιέξοδο της αμάθειάς τους. Προφανώς θα εκπλαγούν όταν το εργαλείο τους θα έχει και τη δυνατότητα να τους σέρνει στα δικαστήρια για κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας. Τουλάχιστον, κάλλιο αργά παρά ποτέ, θα αναγκαστούν να μάθουν κυριολεκτικά και ολοκληρωτικά τη σωκρατική φράση, «εν οίδα ότι ουδέν οίδα»! Και τότε η κοινωνία του μέλλοντος που θα έχει μάθει πλέον να τα βρίσκει όλα, μα όλα έτοιμα, θα μείνει επί ξύλου κρεμάμενη… και έρμαιο στα χέρια των κατασκευών της.
Με «ελαφρά τη καρδία» αντιμετωπίζουμε την κατάσταση, όπως άλλωστε πολλά θέματα που αφορούν την ανθρώπινη επιβίωση, μέχρι να μας έρθει κεραμίδα στο κεφάλι. Είναι τρομακτικό το σενάριο, αλλά, φαντάζει πολύ αληθινό.
