Η 10η Μαΐου 2024 είναι μια σημαντική ημερομηνία στο ημερολόγιο της δικαιοσύνης στην Κύπρο. Όχι διότι αυτή αποδόθηκε με το Πόρισμα της θανατικής ανακρίτριας Ντόριας Βαρωσιώτου, το οποίο αναφέρεται στον στραγγαλισμό του άτυχου Θανάση Νικολάου, το 2005, αλλά επειδή καταδείχθηκε πόσο μεγάλη είναι η διαφορά θεσμική και άλλη στην Κύπρο.
Διαφθορά η οποία έχει τόσο βαθιές ρίζες που ξεκινούν από το (μακαριακό) πολιτικό εποικοδόμημα του ’60, κατεβαίνουν στην εκτελεστική εξουσία, διαπερνούν τη νομοθετική και μολύνουν παρεμφερείς και δεύτερου επιπέδου εκτελεστικές βαθμίδες ενώ παράλληλα καταστούν τα σώματα ασφαλείας παρελκόμενα της διαπλοκής. Ρίζες διαπλοκής που συνολικά «παραλύουν» την κοινωνία, η οποία παρανοϊκά αντιλαμβάνεται ως περίπου φυσικό κανόνα, τη διαφθορά. Σε σημείο που όσο περισσότερα αποκομίζει ο διαφθορέας τόσο πιο έξυπνος εκλαμβάνεται ότι είναι, με τον εκτός νυμφώνος της διαπλοκής πολίτη να προσδοκεί, πότε θα έρθει η σειρά του να βάλει το δάκτυλο στο γλυκό. Έτσι αναζητά κάποιον του συστήματος που θα τον περάσει από τη μεγάλη πύλη του ρουσφετιού, της ρεμούλας και της διαφοράς για να κάμει κι αυτός την μπάζα του.
Γιατί ωστόσο η περίπτωση του άτυχου Θανάση Νικολάου με εκείνη την αγωνίστρια μάνα, την κυρία Αντριάνα, να κρίνεται ως κομβική για την απόδοση δικαιοσύνης; Μα διότι όσο και αν κάποια ΜΜΕ κατάπιαν αμάσητα τα όσα διέσπειραν ψευδώς οι εστίες εξουσίας για την «αυτοκτονία» του Θανάση, ο χρόνος που διέρρευσε και η επιμονή της μάνας αλλά και των δικηγόρων της να αποκαλυφθεί ότι η «αυτοκτονία» ήταν η συγκάλυψη της δολοφονίας του εθνοφρουρού, καρποφόρησαν τώρα. Κι αυτό διότι και τα παλιά αφεντικά σε στρατό, αστυνομία και ΜΜΕ, έφυγαν και μερικοί νέοι άνθρωποι που ένοιωθαν ότι σιωπώντας αποδέχονταν να συμμετέχουν στο έγκλημα ως εάν να είχαν συμπράξει σε αυτό, προβάλαν κάποια αντίσταση τηρώντας μια απόλυτα αναγκαία για την οξυγόνωση της δημοκρατίας αξιοπρέπεια, σε συμπαράσταση με την πλευρά του θύματος, με προεξάρχουσα τη φιγούρα της μάνας. Της Αντριάνας Νικολάου, η οποία δεν εκλιπαρούσε αλλά διεκδικούσε την απόδειξη του εγκλήματος που διαπράχθηκε κατά του παιδιού της και που με το Πόρισμα της θανατικής ανακρίτριας, το οποίο αναφέρεται σε στραγγαλισμό του άτυχου Θανάση, δήλωσε ύστερα από 19 χρόνια αγώνων κατά του συστήματος διαπλοκής: «Φτάνει που καθάρισε το όνομα του γιου μου από την αυτοχειρία την οποία ήθελαν να του φορτώσουν. Είχαν αμαυρώσει το όνομά του».
Και τι γίνεται μετά από το Πόρισμα; Σαφώς μένουν εκτεθειμένοι πλείστοι των εμπλεκομένων -που όσοι θέλετε, μπορείτε να τους εντοπίσετε στην Έκθεση των Ποινικών Ανακριτών Σάββα Μάτσα και Αντώνη Αλεξόπουλου που ήδη έχει δημοσιευθεί, ωστόσο το κυριότερο και πιο προσβλητικό για τη χώρα είναι ότι για 19 χρόνια η υπόθεση Θανάση Νικολάου έγινε ένα κλοτσοσκούφι που το περιφρόνησαν ως εάν να επρόκειτο για το θάνατο ενός αδέσποτου ζώου. Μια υπόθεση που από τα αρχικά της στάδια έτυχε διαχείρισης από την Αστυνομία σαν «μικροπαράβαση». Εντόπισαν ένα πτώμα εθνοφρουρού κάτω από το γεφύρι της Άλασσας και το διαχειρίστηκαν ως μικροπαράβαση, ενώ 19 χρόνια μετά το δικαστήριο αποφαίνεται ότι πρόκειται για στραγγαλισμό. Τι έπρεπε να κάμει η κυβέρνηση σε τέτοια περίπτωση; Κανονικώς εχόντων των πραγμάτων θα έπρεπε να την αναθέσει στην Νομική Υπηρεσία. Ωστόσο επειδή σε μια υπόθεση που σχετίζεται με ναρκωτικά και στη Νομική Υπηρεσία υπήρχε Εισαγγελέας που είναι τις πάσι γνωστό ότι έχει τέκνο που εμπλέκεται με τα ναρκωτικά αλλά ουδέν ουδενί είπε, και η Νομική Υπηρεσία «βρέθηκε» στο βούρκο της διαφθοράς και κατέστει πλήρως αναξιόπιστη καθότι βλέποντας «τον τάφο ανοικτό και το θύμα μέσα και τους αυτουργούς σε σχηματισμό φάλαγγας κατ’ άνδρα», συνέχισε με το παραπλανητικό αφήγημα της αυτοκτονίας του Θανάση. Μάλιστα όπως αφέθηκε να διαρρεύσει, δεν φαίνεται να υπάρχει πρόθεση δικαστικής αμφισβήτησης της απόφασης της θανατικής ανακρίτριας για την υπόθεση του Θανάση με πρωτοβουλία της Νομικής Υπηρεσίας. Για την τιμή των όπλων, άσφαιρων επί το πλείστον, παρέπεμψε την απόφαση στο Προεδρικό. Έτσι ο υπουργός Δικαιοσύνης Μάριος Χαρτσιώτης, μετά το πέρας συνεδρίας του Υπουργικού Συμβουλίου την Τετάρτη, ανακοίνωσε το διορισμό δύο ανεξάρτητων ποινικών ανακριτών, των Θανάση Αθανασίου και Λάμπρου Παπά που θα έχουν ως αντικείμενο διερεύνησης τα όσα σχετικά με την υπόθεση διαδραματίσθηκαν τα τελευταία 19 χρόνια, δηλαδή από το 2005 μέχρι το 2024, με βασικό στόχο «να εντοπίσουν ικανή μαρτυρία που να μπορεί να οδηγήσει τους δολοφόνους του Θανάση ενώπιον της δικαιοσύνης».
Επειδή εξακολουθούν να θεωρούν ημάς τους ιθαγενείς εντελώς αφελείς, η εκτίμηση της στήλης είναι ότι θα εντοπίσουν τους δολοφόνους του Θανάση μόνο αν φέρουν από το FBI ομάδα ικανών πρακτόρων. Κι αυτό για τρεις λόγους: Ο πρώτος είναι ότι ο αρχηγός της σπείρας των ναρκωτικών που σκότωσε τον Θανάση, σύμφωνα με όσα λέγονται στο δημοσιογραφικό κουρμπέτι έχει δολοφονηθεί στον πόλεμο για την επικράτηση των εμπόρων. Ο δεύτερος είναι επειδή αν κάποιος βρει την άκρη του νήματος με τα ναρκωτικά, θα πρέπει να ξηλώσει το μισό πουλόβερ της Αστυνομίας και το μισό της Εθνικής Φρουράς. Και ο τρίτος είναι ότι η διαπλοκή στην Κύπρο έχει τόσο βαθιές ρίζες που θα πρέπει να ξεκινά κάποιος να μαρκάρει τάφους τουλάχιστον από την εποχή της δολοφονίας του Πολύκαρπου Γιωρκάτζη και να φτάσει μέχρι φέτος. Μετρώντας στην αρχή οικόπεδα, μετά συμβόλαια δημοσίων έργων, αγορές εξοπλιστικών συστημάτων, αρμάτων και ελικοπτέρων, ξέπλυμα τύπου Μιλόσεβιτς, χρηματιστηριακά-μετοχές, τραπεζικά κόλπα, και χρυσά διαβατήρια και πύργους. Σε αυτά εμπλέκονται θεσμοί, όπως η Προεδρία, η Βουλή, η Εκκλησία, τα Σώματα Ασφαλείας και τα Κόμματα. Έτρωγαν, έπιναν και δεν δίσταζαν να θάβουν. Στην κυριολεξία. Κι όλα αυτά, σε ένα μακαριακού τύπου κράτος που αποδεικνύεται κυριολεκτικά θηριώδες παρακράτος…
paraschos.andreas@gmail.com
