Είναι υγιές ότι παρελαύνει ένας τόσο μεγάλος αριθμός και κυρίως με τόση ορμή και ζήλο για την διεκδίκηση αξιωμάτων, στην παρούσα φάση για Τοπική Αυτοδιοίκηση και Ευρωβουλή; Πρόκειται περίπου για την ίδια εικόνα που εκκολάπτεται σχεδόν με πανομοιότυπο τρόπο κάθε φορά που βρισκόμαστε σε προεκλογικό τοπίο.
Με τον απλό πολίτη να είναι ενώπιον γνώριμων σκηνικών και με διλήμματα, που εναλλάσσονται ανάλογα με τις κομματικές ορέξεις, στοχεύσεις και επιδιώξεις.
Βεβαίως εκ πρώτης όψεως ξεπροβάλλει αναμφισβήτητα ως υγιές φαινόμενο ο υπερβάλλων αυτός ζήλος γι’ ανάμιξη στα κοινά και για προσφορά στο συνάνθρωπο και στην πατρίδα. Ως εδώ όλα καλά και άγια. Και ποιος δεν επιχειρεί να πείσει για προθέσεις και διαθέσεις, μέσα από εύηχες ρητορικές, οι οποίες, δυστυχώς, παραμένουν πολλές φορές εγκλωβισμένες στον ανέμελο εθισμό μιας στείρας συνθηματολογίας, στην απουσία πραγματικών στόχων, σαφών οραμάτων και άλλων πολλών, που συνιστούν περισσότερο συμπτώματα πιστοποίησης παρακμής, κυρίως εκ μέρους των κομμάτων;
Βρισκόμαστε, δυστυχώς, σε μια εποχή κατά την οποία πέραν των άλλων συμπτωμάτων παρακμής στον ιδιωτικό και δημόσιο βίο, πλειοδοτεί ο φθηνός και συνθηματικός λόγος, ο οποίος πόρρω απέχει από την πραγματικότητα ή αν θέλετε την καθημερινότητα.
Στην παρούσα συγκυρία, μάλλον δυστυχή, τόσο στην τοπική πραγματικότητα όσο και στο ευρωπαϊκό φόντο, υπάρχουν απτά ζητήματα που ζητούν άμεσες λύσεις. Είναι εδώ που όλοι όσοι έχουν πραγματικές φιλοδοξίες για διεκδίκηση θέσεων, θα πρέπει να σπεύσουν να καταθέσουν πειστικές και πραγματοποιήσιμες προτάσεις και κυρίως να τολμήσουν να μιλήσουν και να αναμετρηθούν με τη γλώσσα της αλήθειας.
Ας συνειδητοποιήσουν ότι μια βασική όψη της παρακμής είναι η διαπιστούμενη επιπόλαιη περίσπαση στα δευτερεύοντα και επουσιώδη, η αδυναμία διάκρισης του ουσιώδους από το ασήμαντο, του πρωτεύοντος από το απλώς εντυπωσιακό, του βαθύτερου από το εφήμερο. Είναι προφανές ότι σήμερα προεξάρχει το κομματικό και πολλές φορές το προσωπικό συμφέρον εις βάρος του δημοσίου. Και είναι εδώ που παρακολουθούμε να εστιάζουν οι όποιοι μηχανισμοί.
Πιο ξεκάθαρα, δεν μπορεί ο όποιος στόχος κόμματος και προσώπων να είναι υπεράνω των βασικών προβλημάτων που απασχολούν τον πολίτη στην καθημερινότητά του, που έχουν σχέση με την ποιότητα της ζωής του, τα διογκούμενα φαινόμενα διαφθοράς και διαπλοκής. Όσο κι αν επιχειρείται μια τεχνητή εναρμόνισή τους. Ακόμα, δεν μπορεί να είναι υπεράνω της πραγματικότητας της Ευρώπης, η οποία με τις ιδιαιτερότητές της σήμερα, απαιτεί πραγματικούς και διεισδυτικούς γνώστες των πραγμάτων.
Είναι περισσότερο θέμα ικανότητας παρά φιλοδοξίας. Για παράδειγμα, το μεταναστευτικό που μάς επηρεάζει άμεσα και έχει να κάνει με πολιτικές της, παραπέμπει περισσότερο στην ανάγκη ικανότητας πραγματικού παρεμβατικού λόγου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, και όχι βέβαια συμβιβασμού με ένα στείρο συνθηματικό λόγο. Η συναίσθηση της σοβαρότητας των πραγμάτων θα επέτρεπε να σπεύδουν μόνο όσοι έχουν τα «κότσια» να διεκδικούν. Και ας το γνωρίζουν, λοιπόν, όσοι το αγνοούν, ότι οι πολίτες φαίνεται σήμερα να είναι περισσότερο υποψιασμένοι…
