Μεγάλο το ερώτημα. Ήθελε «Φειδία» η ιστορία για ν΄ αντιληφθούν τα Κόμματα το αυτονόητο; Ότι δηλαδή η όλη λειτουργία τους είναι σε φάση καταδυνάστευσης της υγιούς πολιτικής ζωής και η ύπαρξη τους είναι εκείνη που εκτρέφει ένα υδροκέφαλο πελατειακό κράτος, την μάστιγα της διαπλοκής και την κατεστημένη διαφθορά, που έχει απλωθεί σε όλα τα πεδία του δημόσιου και ιδιωτικού βίου;
Αντί, βέβαια, του πραγματικού τους ρόλου και αποστολής, που συνίσταται στην ύπαρξή τους ως υγιών κυττάρων στην δημοκρατία; Και ότι σίγουρα έχει παρέλθει η εποχή των ψευδαισθήσεων που ο απλός πολίτης δεν ήταν καθόλου υποψιασμένος και τον έβλεπαν περισσότερο ως… μαντρωμένο; Και όμως, το ηχηρό γρονθοκόπημα που προέκυψε από το εκλογικό αποτέλεσμα της 9ης Ιουνίου, έπρεπε ήδη να είχε επενεργήσει για κοσμογονικές αλλαγές, από την επομένη κιόλας. Αντί αυτών, παρακολουθούμε στάσεις και συμπεριφορές που δεικνύουν ότι παρά τις διαβεβαιώσεις τους το μόνο που δεν έχουν εισπράξει οι ταγοί της κομματοκρατίας είναι τα πραγματικά μηνύματα, μακριά από ρητορικούς και φλύαρους λόγους.
Από την άλλη, ο απλός πολίτης είναι πλέον συνειδητοποιημένος ότι δεν μπορεί να βαστάξει άλλο αυτή την ανυπόφορη στρέβλωση, της οποίας τα μολυσμένα γρανάζια παίρνουν ολοένα και πιο ιλιγγιώδεις στροφές, που καθιστούν το όλο σύστημα διαφθοράς και διαπλοκής αλώβητο και ανίκητο. Η αίσθηση ότι η πολιτική ζωή περιπλέκεται σε ωσμώσεις θανάτου και τη δολοφονούμε εμείς οι ίδιοι, με στάσεις αλλά και με ανοχές, είναι πλέον τόσο διάχυτη. Σε σημείο που δεν θέλει και μεγάλη ικανότητα να εισπράξεις τα μηνύματα και πολύ περισσότερο να τα αποκωδικοποιήσεις σε πράξη. Ναι, ήταν τόσο ξεκάθαρα τα πράγματα που δεν ήταν και τόσο αναγκαίος ο «Φειδίας» για να προκαλέσει τις τόσο ισχυρές δονήσεις.
Και όμως, η επομένη αντί σ’ ένα ξεκάθαρο, μάς βρίσκει σ’ ένα τόσο θολό τοπίο, ως προς τις πραγματικές προθέσεις και διαθέσεις. Αυτών που ήδη θα έπρεπε να δείξουν και έμπρακτα ότι πράγματι έχουν λάβει τα μηνύματα και ήδη τα είχαν αποκωδικοποιήσει εκείνο το βράδυ. Αυτό που ο απλός πολίτης εισπράττει τελικά ως βαρβάτο μήνυμα είναι ότι σ’ αυτό τον τόπο δεν διανοούνται κάποιοι επιτέλους να διορθωθούν, να διδαχθούν από το παρελθόν και τα λάθη τους, να τολμήσουν την μετεξέλιξη, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει.
Αγνοούν, επίσης, πεισματικά τη σημασία της αυτογνωσίας, της αυτοκριτικής, της γόνιμης ανανέωσης, του ιδεολογικού επανακαθορισμού εκεί και όπου επιβάλλεται, της ζωογόνησης της πολιτικής ζωής. Αυτά όλα όμως απαιτούν τόλμη, γιατί θα πρέπει να ξεριζωθούν χρόνια αποστήματα, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει στην πράξη. Από αλλαγή προσώπων μέχρι την πραγματική εξυγίανση σε δομές και θεσμούς. Μόνο τότε μπορεί να γίνεται λόγος για λυτρωτική απόδραση από ευτελή μεγέθη, που δυστυχώς εξακολουθούν να μάς κυκλώνουν, όσο κι αν επιμένουν κάποιοι ότι έχουν λάβει τα μηνύματα…
