Μέχρι πριν από μερικούς μήνες, το αγωνιώδες ερώτημα των περισσότερων ΜΜΕ στην Ευρώπη για τις επερχόμενες προεδρικές εκλογές στην Αμερική ήταν «κι αν εκλεγεί ο Τράμπ;».
Οι πιο πολλές απαντήσεις από συνετούς ανθρώπους και από καταξιωμένα Μέσα Ενημέρωσης, υποδείκνυαν ότι η Αμερική θα μπει σε μακρά παρακμή, τις επιπτώσεις της οποίας, μάλιστα, θα υποστεί βαριά ο υπόλοιπος κόσμος, κυρίως η Ευρώπη.
Τους λόγους τους ξέρουμε. Δεν χρειάζεται να τους αναλύσουμε.
Εσχάτως, όμως, διαπιστώνω ότι εγείρεται ένα άλλο ερώτημα, πιο αγωνιώδες, και κατά πολλούς, πολύ πιο επώδυνο: Κι αν επανεκλεγεί ο Τζο Μπάϊντεν ;»
Μέχρι σχετικά πρόσφατα, όλοι ξέραμε και βλέπαμε πόσο εξασθενημένος είναι ο νυν Πρόεδρος. Όμως κάπως εξισορροπούσαμε αυτό το «έλλειμα» με την οξεία και συνετή πολιτική σκέψη του.
Υπάρχουν δύο ρήσεις που τα λένε όλα. Η παλιά, λατινική που όλοι ξέρουμε, «νους υγιής εν σώματι υγιεί». Και η παροιμιώδης φράση «το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σαρξ ασθενής», την οποία χρησιμοποιούμε όταν θέλουμε να σημειώσουμε, να τονίσουμε, ότι υπάρχει βούληση, αλλά το σώμα δυσκολεύει. Θέλουμε να κάνουμε κάτι, αλλά το σώμα μας δεν μας βοηθάει.
Το είπε αυτό ο Ιησούς Χριστός στους μαθητές τους στη Γεθσημανή όταν, επιστρέφοντας από τον τόπο, όπου είχε πάει να προσευχηθεί, τους βρήκε να κοιμούνται.
Οι ασθενείς στο σώμα ηγέτες, πρέπει από μόνοι τους να αποσύρονται, ακόμα και εάν το μυαλό τους είναι προς στιγμήν «ξυράφι». Εν ανάγκη, ίσως θα πρέπει κιόλας να νομοθετηθεί! Οι απαιτήσεις της πολιτικής, ιδίως στις εποχές μας, και κυρίως σε χώρες της λεγόμενης «πρώτης γραμμής», δεν σηκώνουν ηγέτες που δυσκολεύονται σε κίνηση και οξυδέρκεια, ή που χρειάζονται τακτική ανάπαυση κατά την διάρκεια της ημέρας – ακόμα και όταν ό κόσμος γύρω τους «καίγεται».
Ναι, ο Ντόναλντ Τράμπ, 78, για μένα και για αρκετούς ακόμα, είναι ένας άξεστος τραμπούκος, που δεν έχει ιερό και όσιο, και μπορεί να βάλει όλο τον πλανήτη σε μπελάδες.
Από την άλλη, ο Τζο Μπάϊντεν, 81, το βλέπουμε όλοι πιά – πιο ξεκάθαρα δεν γίνεται – ό,τι και το μυαλό του έχει αρχίσει να συντονίζεται με την ραγδαία φθορά του σώματός του. Δεν ξέρω προς τα που θα οδηγηθεί η Αμερική, τόσο στην μία περίπτωση όσο και στην άλλη. Ήδη, στο Δημοκρατικό Κόμμα μαθαίνουμε ότι αρχίζουν να συμβιβάζονται με την ιδέα της αναπόφευκτης, όπως λένε, ανάληψης από την αντιπρόεδρο Καμάλα Χάρις, 59, σε περίπτωση που ο Μπάιντεν (εάν επανεκλεγεί) απενεργοποιηθεί εντελώς. Στην περίπτωση δε εκλογής του Τράμπ, Plan B δυστυχώς δεν θα υπάρχει. Θα μας μείνει…
Στο πρόσφατο, πρώτο ντιμέϊτ τους το συμπέρασμα και για τους δύο ήταν ξεκάθαρο: Ο Μπάιντεν σκόνταφτε στις απαντήσεις του, και σαν να έχασε εντελώς τα λόγια του στην ανταλλαγή απόψεων με τον Τραμπ σε ότι αγορά την παιδική μέριμνα και την φορολογία.
Το βασικό άρθρο προχθές της Γκάρντιαν, για το ντιμπέϊτ, επισημαίνει ότι ήδη υπάρχουν στο Δημοκρατικό Κόμμα φωνές για απόσυρση του Μπάιντεν «έπειτα από την πολύ εύθραυστη εμφάνιση και επίδοσή του στην τηλεμαχία με τον Τραμπ».
Η έγκυρη εφημερίδα συνοψίζει την τηλεμαχία που παρακολουθήσαμε, με το εξής, καίριο συμπέρασμα: Ο μεν Μάϊντεν δυσκολεύτηκε να πει έστω και μια κουβέντα που να μείνει στον τηλεθεατή, ο δεν Τραμπ είπε μόνο ψέματα».
Το μέλλον της Αμερικής, μοιάζει θολό…
