Η ανεξέλεγκτη Δικαιοσύνη και οι «κούγιες» της νεο-μεσαιωνικής καθημερινότητάς μας.
Δύο πράγματα με εντυπωσιάζουν διαβάζοντας για την υπόθεση Λύτρα στην Αθήνα, του δικηγόρου που τσάκισε στο ξύλο την επίσης δικηγόρο σύζυγό του, εκτός από τα ίδια τα γεγονότα – ο ίδιος έχει ομολογήσει την πράξη του: Αφενός οι αντιδράσεις και οι απόψεις πολλών επιφανών και μη, φίλων και μη, ειδικών και άσχετων, όπως και δημοσιογράφων, και αφετέρου ο τρόπος που απονέμεται η Δικαιοσύνη. Αρχίζοντας από το πρώτο, δεν είναι άραγε αυτονόητο ότι κανείς δεν μπορεί να σηκώνει το χέρι και να δέρνει; Ε, φαίνεται πως δεν είναι όσον αφορά τον Λύτρα, αν πιστέψουμε τον δικηγόρο Κούγια (έχει ανδρικά χαρακτηριστικά), τη Ζήνα Κουτσελίνη (είναι αυτοδημιούργητος), τον Θέμη Αδαμαντίδη (μια υπερβολή στην εκδήλωση του πάθους), τον πατέρα του δράστη (η κακιά η ώρα, έδωσε αφορμή η γυναίκα του) κ.ά.
Για τον Κούγια δεν χρειάζεται να πεις πολλά, ή μάλλον είναι τόσο πολλά τα επίθετα (όχι κολακευτικά) τα οποία τον χαρακτηρίζουν, ώστε θα ήταν ίσως πρακτικότερο να χρησιμοποιείται το όνομά του ως τέτοιο – π.χ. «Μα πόσο κούγιας είσαι!» ή «Άσε μας ρε κούγια!». Από την άλλη, όταν τον καλούν σε μια ενημερωτική τηλεοπτική εκπομπή να πει τη γνώμη του, θέλουν τις νομικές γνώσεις του ή τον χαμό που θα προκαλέσουν τα όσα προκλητικά πρόκειται να πει, όπως συνηθίζει; Αυτό λέγεται ενημέρωση ή πανηγυράκι; Από την άλλη, υπάρχουν και ποινικολόγοι με γνώσεις… Φυσικής, όπως ένας άλλος «κούγιας», ο Σπύρος Ρομποτής: «Δεν πρέπει να κοιτάζουμε το αποτέλεσμα αλλά και την αιτία», επειδή «η δράση προκαλεί αντίδραση, ενδεχομένως υπέρμετρη, τον ξυλοδαρμό εννοώ ως αντίδραση. Ο κανόνας της Φυσικής είναι ότι η δράση προκαλεί αντίδραση», είπε (στην εκπομπή της Ζήνας Κουτσελίνη).
Ναι, είναι ο τρίτος Νόμος του Νεύτωνα, μόνο που σύμφωνα μ’ αυτόν «οι δυνάμεις που εξασκούνται από την αλληλεπίδραση δύο σωμάτων είναι πάντα ίσες», καμιά δεν είναι «ενδεχομένως υπέρμετρη» όπως απεφάνθη ο… πολύξερος Ρομποτής. Σωστή δράση και αντίδραση υπάρχει στο σχήμα «έγκλημα και τιμωρία» – π.χ. «ξύλο και φυλακή». Αλλά υπάρχουν κι άλλα: Το ότι αυτός ο άνθρωπος, ο Λύτρας, κατέχει άδεια πυροβόλου όπλου, σύμφωνα με τον εν λόγω «κούγια», σημαίνει ότι «έχει σώας τας φρένας» επειδή «έχει προηγουμένως εξεταστεί από ψυχίατρο», επομένως «ένας τέτοιος άνθρωπος που ξαφνικά χάνει τον έλεγχο και προβαίνει σε μια τέτοια ακραία και καταδικαστέα από όλους πράξη, προφανώς έχει υποστεί ένα κλονιστικό σοκ». Ουάου! Αν επικαλεστούμε τον Νεύτωνα, μόνο το… κλονιστικό σοκ που θα υποστεί ο ίδιος στη φυλακή όπου θα καταλήξει (αν υπάρχει Δικαιοσύνη, φυσικά) θα είναι ανάλογο με το σοκ που υπέστη το θύμα του – αν και έχουμε σοβαρές αμφιβολίες επ’ αυτού.
Υπάρχει Δικαιοσύνη, εντέλει; «H κρίση των δικαστικών λειτουργών, είτε είναι ορθή είτε λανθασμένη, υπόκειται μόνο στους κανόνες του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας και όχι σε πειθαρχικό έλεγχο», ανακοίνωσε η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων, διαφωνώντας με τον Άρειο Πάγο που παρήγγειλε αναζήτηση ευθυνών στην απόφαση για μη προφυλάκιση του δράστη. Μαζί με τον Δικηγορικό Σύλλογο επισημαίνουν ότι ο ξυλοδαρμός, σύμφωνα με τον νόμο, άμα δεν καταλήξει σε μόνιμη αναπηρία ή θάνατο του θύματος, είναι πλημμέλημα και όχι κακούργημα, για το οποίο δεν προβλέπεται προφυλάκιση. Είναι καιρός να αλλάξει επιτέλους αυτός ο νόμος που αφήνει εκτεθειμένες τις γυναίκες-θύματα στη εκδίκηση των θυτών τους – άμα επιζήσουν αρτιμελείς, εννοείται, αν και όχι απαραιτήτως κατά το πνεύμα και την ψυχική υγεία τους. Και οι δικαστές; Επιτρέπεται να κάνουν λάθη κρίσεως ανεξέλεκτα επειδή «υπάρχει και το Εφετείο»;
Θα επιμείνω λίγο ακόμα στον Ρομποτή, επειδή όσα είπε είναι χαρακτηριστικά μιας συγκεκριμένης νοοτροπίας: «Είναι ξεκάθαρο ότι στόχο έχεις να τον κλείσεις τον άλλον στη φυλακή. Έγινε ό,τι έγινε, τελείωσε, ασκήθηκε ποινική δίωξη. Να το δούμε και ανάποδα; Ακόμα και η άσκηση ποινικής δίωξης για μένα σφάλει. Δεν στέκει ούτε στην Αφρική». Και όταν ο δημοσιογράφος της εκπομπής Δημήτρης Μαρέδης αντέδρασε στο «ήταν η κακιά η ώρα που οδήγησε στο κακό το χέρι», εκείνος του απάντησε ότι «δεν είμαστε τόσο Σουηδοί, η Σουηδία μάς πέφτει λίγο μακριά. Είμαστε λίγο Βαλκάνια σε αυτή τη χώρα. Δεν έχει ζήσει Αναγέννηση, αλλά 400 χρόνια σκλαβιάς». Γλώττα λανθάνουσα τ’ αληθή λέγει. «Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται, ζυγόν δουλείας ας έχωσι» λέει ο Κάλβος, όμως είναι καιρός πια να απελευθερωθούμε και η Δικαιοσύνη να εφαρμόζεται δίκαια και ισότιμα για τον καθένα – στα Βαλκάνια, στην Ελλάδα, στην Κύπρο, παντού. Ό,τι κι αν συμβαίνει στη Σουηδία ή δεν συμβαίνει στην Αφρική, γιατί αυτό το ρατσιστικό παράδειγμα να είναι ο οδηγός για την ελληνική Δικαιοσύνη – ή την κυπριακή;
Ελεύθερα, 30.06.2024
