Δεν λείπουν ποτέ στον τόπο μας οι πολιτικές ειδήσεις. Ακόμα κι αν δεν υπάρχουν, τις φτιάχνουμε. Μερικές είναι τρέχουσες, όπως λέμε. Δηλαδή, είναι του «τώρα». Αφορούν το σήμερα και το αύριο – με όποια αξιολόγηση κάνει ο καθένας. Και άλλες είναι «τα ζώα μας αργά». Νάχουμε να λέμε δηλαδή. Αυτές, συνήθως δεν αφορούν πολλούς, έχουν μικρή διάρκεια στο ράφι. Με ληγμένη ημερομηνία.

Γενικά πάντως, έχει ένα ενδιαφέρον, βαθύτατα σημειολογικό, ότι μερικές φορές δίδεται σε εκδηλώσεις της πολιτικής και μια διάσταση δραματικού έπους. Ίσως και για αυτό να επιλέγεται και ο κατάλληλος χώρος. Ένα πολεμικό μουσείο. Όπως συνέβη προχθές στην Αθήνα όπου, με αφορμή (λέει) την έκδοση ενός βιβλίου, του δημοσιογράφου-εκδότη Μανώλη Κοττάκη, «Οι Απόρρητοι Φάκελοι Καραμανλή», συνευρέθηκαν «πρώτο τραπέζι πίστα» δύο συνταξιούχοι της Νέας Δημοκρατίας, πρώην Πρωθυπουργοί, Κώστας Καραμανλής και Αντώνης Σαμαράς, για να θυμηθούν … τα καινούργια.

Επειδή, όμως, σε αυτόν τον τόπο βιώνουμε διαρκείς καταρρεύσεις από το παρελθόν, ας προσθέσω την λεπτομέρεια ότι το εν λόγω βιβλίο, που ήταν (επαναλαμβάνω), η δήθεν αφορμή για το μουσειακό χάπενινγκ, κυκλοφόρησε πριν από περίπου 3 χρόνια!

Το πρόβλημά τους είναι ότι ο Μητσοτάκης τους έχει αφήσει απ’ έξω. Δεν τους αρέσει καθόλου η ιδέα ότι ο Πρωθυπουργός ενέταξε στην κυβέρνησή του, και μάλιστα σε ισχυρά πόστα, στελέχη που δεν είναι από την λεγόμενη βάση του κόμματος. Οι πιο πολλοί από αυτούς, τους «εκτός κομματικού σωλήνα», έχουν παράσχει σημαντικό έργο (κατά κοινή παραδοχή), απ’ όποια θέση κλήθηκαν να προσφέρουν.

Ενδεικτικά, αναφέρω:

Τον Κυριάκο Πιερρακάκη (που πιστώνεται με την σχεδόν πλήρη ψηφιοποίηση του μέχρι πρότινος αργοκίνητου και διεφθαρμένου κράτους. Μία βεβαίωση π.χ., από εφορία, ήταν αρκετή να σε στείλει με έμφραγμα στον Ευαγγελισμό, όπου και εκεί πέθαινες πριν σε δει γιατρός!

Την αναπληρώτρια υπουργό Υγείας, Ειρήνη Αγαπιδάκη, που αφού έκανε σπουδαία δουλειά αρχικά στο Υπουργείο Μετανάστευσης, φροντίζοντας για την προστασία και την επαναπροώθηση των ασυνόδευτων παιδιών, τώρα ηγείται μιας τιτάνιας προσπάθειας, που ήδη αποφέρει καρπούς, για την πρόληψη των ασθενειών.

Τον, ερχόμενο από οικονομικό περιβάλλον του ιδιωτικού τομέα, υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας Θεόδωρο Σκυλλακάκη. Που, μόλις ανέλαβε, έβαλε μπρος την υλοποίηση μιας σημαντικής μεταρρύθμισης, που αφορά στην ολοκληρωμένη διαχείριση των δασών μας. Που μέχρι τώρα, ήταν στο έλεος του Θεού και των καταπατητών.

Τους Μιχάλη Χρυσοχοΐδη (υπ. Προστασίας του Πολίτη) και Γιώργο Φλωρίδη (υπ. Δικαιοσύνης), αμφότεροι πρώην στελέχη και υπουργοί επί των ημερών του καλού ΠΑΣΟΚ, του Σημίτη.

Τον δικό μας Χρήστο Στυλιανίδη, που έβαλε γερά θεμέλια στο υπ. Πολιτικής Προστασίας και Κλιματικής Κρίσης, και τώρα έχει το χαρτοφυλάκιο της Εμπορικής Ναυτιλίας – ίσως το μεγαλύτερο Υπουργείο όσον αφορά το παγκόσμιο εκτόπισμα του ελληνικού στόλου.

Τον Άκη Σκέρτσο, υπουργό Επικρατείας, τεχνοκράτης, επιτελικός και αποτελεσματικός (κάτι που δεν συνηθίζεται στην πολιτική, όπως καλά ξέρουμε και από την Κύπρο μας…), διευθυντής του γραφείου του Γιάννη Στουρνάρα στο υπ. Οικονομικών πριν γίνει Κεντρικός Τραπεζίτης, διευθυντής και του γραφείου του πρ. Πρωθυπουργού (υπηρεσιακού), Παναγιώτη Πικραμένου.

Τον Αλέξη Πατέλη, νυν οικονομικό διευθυντή του γραφείου του Πρωθυπουργού. Με διδακτορικό από το Princeton στην Αμερική, όπου ολοκλήρωσε τη διατριβή του με επιβλέποντα καθηγητή τον πρώην Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ, Ben Bernanke. Τα τελευταία 27 χρόνια εργαζόταν ως οικονομολόγος και αναλυτής στον χρηματοπιστωτικό τομέα στο Λονδίνο, τη Νέα Υόρκη και την Αθήνα. Εδώ, έχει υποστεί χυδαίο ομοφοβικό bullying από τους «άντρακλες» της ακροδεξιάς στην Βουλή, (ο «ηγέτης» των Σπαρτιατών του Κασιδιάρη, ρώτησε από το βήμα της Βουλής εάν πρέπει να τον προσφωνεί «ο» ή «ή»), επειδή από την αρχή βγήκε ανοικτά και δήλωσε ότι είναι γκέϊ, και ποτέ δεν το έκανε «μεγάλο θέμα».

Θέλω, με όλα αυτά, και μάλιστα χωρίς να προσπερνώ τα όχι λίγα στραβοπατήματα της κυβέρνησης, μερικά από τα οποία ασφαλώς και απορρέουν και από μια αλαζονεία εξουσίας, να αναδείξω πόση ζημιά μπορούν να κάνουν στον τόπο εκείνοι που αρνούνται να αποσυρθούν ωραία και πολιτισμένα, και να παίξουν έναν ρόλο ενωτικό της κοινωνίας, και επωφελές για την πατρίδα.

Όχι! Θέλουν συνεχώς να ανακατεύονται. Και αντί να βοηθήσουν την παράταξη και τον τόπο, διοργανώνουν πολεμικό ταρατατζούμ στο πολεμικό μουσείο της Αθήνας. (Φωτογραφία: Ορίστε μας!)

(*) Όχι της αποκοπής. Ας πάρουν λίγες συμβουλές από τον Κώστα Σημίτη.