Διαβάζω πως οι χώρες και οι αθλητές που συμμετέχουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες θα πρέπει να αποφεύγουν ενέργειες που στέλνουν πολιτικά ή θρησκευτική μηνύματα ή μηνύματα μίσους. Θα πρέπει να προάγουν πνεύμα ανοχής και αλληλεγγύης, και άλλα πολλά. Όλα αυτά βεβαίως είναι απλώς θεωρίες που χρησιμοποιούνται κατά το δοκούν και όπως συμφέρει.
Ξεκινώντας από τις ίδιες τις πρακτικές της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής και τον τρόπο που λαμβάνει αποφάσεις. Λαμβάνει αποφάσεις οι οποίες στηρίζονται πάνω σε πολιτικά κριτήρια και όχι μόνο σε αθλητικά δεδομένα. Αποφάνθηκε ότι η Ρωσία και η Λευκορωσία δεν θα συμμετέχουν ως χώρες και οι αθλητές από τις χώρες αυτές θα μπορούν να αγωνιστούν κάτω από τη σημαία των Ολυμπιακών. Μία καθ’ όλα πολιτική απόφαση που πηγάζει από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. Και εύλογα μπορεί να διερωτηθεί κάποιος, γιατί τώρα με τη Ρωσία και όχι προηγουμένως σε άλλες ανάλογες ενέργειες; Το ότι η Ρωσία εισέβαλε κανείς δεν το αμφισβητεί, εκτός από τον Πούτιν και κάποιους υποστηρικτές του, το θέμα είναι εάν με αυτή την πράξη τιμωρείς τον Πούτιν;
Δεύτερο παράδειγμα των πρακτικών της ΔΟΕ η διαφορετική αντιμετώπιση των αποστολών του Ισραήλ και της Παλαιστίνης, οι οποίες προφανώς λήφθηκαν στο πλαίσιο του υφιστάμενου «καθωσπρεπισμού» που θέλει τους πάντες να κατηγορούν το Ισραήλ και να στηρίζουν τους Παλαιστίνιους. Στη βάση αυτής της λογικής απαγορεύθηκε στους Ισραηλινούς να φέρουν είτε κατά την τελετή είτε στις στολές τους στη διάρκεια των αγώνων την κίτρινη κορδέλα που υποδηλώνει την απαίτηση για απελευθέρωση των ομήρων που βρίσκονται ακόμα στα χέρια της Χαμάς. Ήταν ένα πολιτικό μήνυμα το να φέρουν κίτρινη κορδέλα και γι’ αυτό απαγορευόταν. Όμως δεν απαγορεύτηκε ούτε και βεβαίως τιμωρήθηκαν οι εκπρόσωποι της Παλαιστίνης που εμφανίστηκαν με στολές που είχαν σχεδιασμένα ισραηλινά αεροσκάφη που βομβάρδιζαν, κ.λπ.. Αυτά δεν ήταν πολιτικά μηνύματα ούτε και ενόχλησαν τη ΔΟΕ.
Θα μπορούσαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες να κινούνταν πέρα και πάνω από κυβερνήσεις και να μην εμπλέκονται στα όποια πολιτικά παίγνια. Δυστυχώς όμως αυτό δεν ήταν ποτέ δυνατό να επιτευχθεί. Έτσι η ΔΟΕ αναγκάστηκε να συμβιβαστεί με τις πολιτικές καταστάσεις που υφίστανται τη δεδομένη στιγμή αντί να κινηθεί πέρα και πάνω από τα όποια πολιτικά παίγνια των όποιων χωρών, ισχυρών ή ανίσχυρων που τη δεδομένη στιγμή μπορεί να σχηματίζουν μια πλειοψηφία.
Έτσι, και αφού η ΔΟΕ έχει τη δική της πολιτική ατζέντα, μπορεί εύκολα και απλά η κάθε χώρα, όπως για παράδειγμα η Τουρκία, ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη η τελετή έναρξης, να σηκώνει μερικά αεροσκάφη της και να τα στέλνει στο Ιράκ ή τη Συρία για να κτυπήσουν σε Κουρδικά χωριά, αφού προφανώς γνωρίζει ότι κανείς δεν θα πει οτιδήποτε. Όπως δεν θα της πει κανένας για τα στρατεύματα της που κατέχουν την Κύπρο ή βρίσκονται μέσα στο έδαφος του Ιράκ.
Έτσι, λοιπόν, ο Κωστής Παλαμάς ξεκινώντας τον Ολυμπιακό Ύμνο αναφερόταν στο «Αρχαίο Πνεύμα Αθάνατο» έχοντας κατά νουν το πνεύμα του Ολυμπισμού σύμφωνα με την αρχαιότητα, όταν στη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων επιβαλλόταν εκεχειρία και σταματούσαν οι πόλεμοι. Δινόταν έτσι και μια ευκαιρία ακόμα και σ’ εκείνους που πολεμούσαν να συμμετέχουν στους αγώνες. Και ποιος ξέρει πόσες αθλητικές μάχες έδωσαν αθλητές που λίγους μήνες πιο πριν ήταν αντίπαλοι στα πεδία των μαχών.
Στη σύγχρονη του μορφή όμως έγινε ένα «αστείο πνεύμα αθάνατο» με τους Ολυμπιακούς Αγώνες να συμβιβάζονται με τους εκάστοτε πολέμους και την παγκόσμια πολιτική πραγματικότητα. Μπορεί για εμάς στην Κύπρο ή στην Ελλάδα και πολλές άλλες χώρες το ζητούμενο να είναι στη συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Όμως για άλλες χώρες το παιχνίδι είναι περισσότερο πολιτικό παρά αθλητικό και υπάρχουν πολλά παραδείγματα εάν κάποιος ανατρέξει στη σύγχρονη ιστορία των αγώνων. Το πνεύμα το αρχαίο έχει πλέον εκσυγχρονιστεί και έγινε αστείο. Και δείχνει, εδώ και μερικές δεκαετίες αυτή η αστειότητα να είναι και αθάνατη.
