Μια στήλη, κάθε μέρα, πολλά χρόνια τώρα…
Είναι φορές που σου ‘ρχεται μια ιδέα «κλικ». Μια εικόνα που την αποτυπώνεις μέσα σου. Μια έμπνευση από κάτι που είδες, άκουσες ή διάβασες. Μια σκέψη που κόλλησε μες το μυαλό και έμεινε εκεί ώσπου να ωριμάσει. Ή, το πιο συνηθισμένο, «μια αστραπή» από το πουθενά, που σε αναστατώνει. Κάποτε ευχάριστα. Κάποτε όχι.
Κείμενα χιλιομέτρων, που λέει κι ο τίτλος.
Τα ερεθίσματά μου, ευτυχώς, είναι πολλά. Δόξα τω Θεώ, δεν κάθομαι σ’ έναν τόπο. Έχει τύχει να δω κάτι και να το γράψω στα όρθια. Να, χθες!
Περνούσα μέσα από το Πάρκο της Ριζάρη, σε μια Αθήνα με λίγους ανθρώπους και ακόμα λιγότερα αυτοκίνητα. Είδα σ’ ένα παγκάκι δύο κυρίες, εβδομηντάρες τις έκοψα. Η μία διηγείτο, η άλλη άκουγε.
Βρήκα ένα πιο απομακρυσμένο παγκάκι και πήρα θέση. Η ομιλία της δεν έφτανε στ’ αυτιά μου. Ήταν ήρεμη όμως και η φίλη της την παρακολουθούσε με ένα γλυκό χαμόγελο στο πρόσωπο.
Πόσο μου άρεσε αυτή η σκηνή, δεν μπορώ να σας περιγράψω. Ήταν … καθωσπρέπει!
Οι κινήσεις τους, σχεδόν ανεπαίσθητες. Απόρησα:
Από πού ήρθαν, Θεέ μου, αυτές οι τόσο αιθέριες υπάρξεις, τόσο συνηθισμένες στην όψη και στο ντύσιμο, τόσο αξιοπρεπείς και ανεπιτήδευτες; Τι λένε;
Αλήθεια, Νόμιζα πως ήμουν μέσα σε μια ταινία. Που έδειχνε κάτι τόσο απλό και συνηθισμένο, που με έκανε να ξαφνιαστώ. Να εντυπωσιαστώ. Να βγάλω το σημειωματάριο από το σακίδιό μου, και να γράψω.
Όχι τι έβλεπα πλέον. Αλλά τι ένοιωθα!
Δύο γυναίκες που ήρθαν βόλτα στο πάρκο και ενσωματώθηκαν μες τη γαλήνη και την ομορφιά του. Πρόσεξα ότι δεν υπήρξε ούτε μια στιγμή που η μία να μιλήσει «επάνω» στην άλλη. Πρόσεξα επίσης και τις παύσεις!
Υπήρχαν, δηλαδή, διαστήματα στα οποία δεν μιλούσε ούτε η μία, ούτε η άλλη. Ήταν, θαρρείς, μια μικρή παρένθεση σιωπής, για να κάνει το μικρό πέρασμά του ο χρόνος και να ξαναπάρει μπρος η κουβέντα.
Έτοιμος ήμουν να πάω εκεί και να τις χαιρετίσω. Είχαν ήδη περάσει 20 λεπτά. Κινητό δεν κτύπησε. Ακούστηκε, όμως, όσο έπρεπε ο ήχος της καμπάνας από την κοντινή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου.
Σταυροκοπήθηκαν οι κυρίες. Σταυροκοπήθηκα κι εγώ.
Ήταν η πρώτη φορά που διασταυρώθηκαν τα βλέμματά μας. «Καλημέρα», είπαν. «Καλημέρα», απάντησα. Σηκωθήκαμε και φύγαμε προς αντίθετες κατευθύνσεις…
Η δική μου, ήταν πάλι προς τα εκεί που ο πόλεμος έχει σταματήσει κάθε λογική. Στη Μέση Ανατολή και στην Ουκρανία.
Στο μεταξύ, όμως, «βρέθηκα» σε ένα εντελώς διαφορετικό μέτωπο:
Η στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών της Ουκρανίας ισχυρίστηκε ότι συμμετείχε σε ενέδρα που σκότωσε μαχητές της ρωσικής ομάδας Wagner στο Μάλι της δυτικής Αφρικής, χιλιάδες μίλια μακριά από την πρώτη γραμμή στην Ουκρανία. Ένα κανάλι του Telegram, που συνδέεται με την ηγεσία της Wagner, του πάλαι ποτέ Πριγκόζιν, παραδέχτηκε χθες ότι η ομάδα είχε υποστεί μεγάλες απώλειες κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων στο Μάλι την περασμένη εβδομάδα. Οι ουκρανικές δυνάμεις πιστεύεται ότι δραστηριοποιούνται και στο Σουδάν, ένα άλλο μέρος όπου τα στρατεύματα Wagner έχουν μεγάλη εμπλοκή σε μάχες. Κάτι που δείχνει ότι ο πόλεμος Ρωσίας – Ουκρανίας έχει λάβει παγκόσμια διάσταση, όπως αναφέρει ο Shaun Walker της «Guardian».
> Ακόμα προσπαθώ να επεξεργαστώ μέσα μου αυτήν την πληροφορία! Τμήματα του πολέμου στην Ουκρανία, έχουν μεταφερθεί στο Μάλι και στο Σουδάν. Θεέ μου!…
> Πρόσωπο της Ημέρας, επιλέγω σήμερα την εικονιζόμενη αθλήτρια Olha Kharlan, που κέρδισε το πρώτο μετάλλιο της Ουκρανίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού. Η Kharlan σωριάστηκε στο έδαφος με λυγμούς όταν κέρδισε την Νοτιοκορεάτισα Choi Sebin και πήρε το χάλκινο μετάλλιο στην ξιφασκία γυναικών. «Αυτό είναι ένα μήνυμα σε όλο τον κόσμο ότι η Ουκρανία δεν θα τα παρατήσει ποτέ», είπε μετά την απονομή. Ήταν δακρυσμένη. Όπως και εγώ!…
