Η αναφορά του νευρολόγου-ψυχίατρου δρα Κυριάκου Βερεσιέ στο «τραύμα γενεών» της τουρκικής εισβολής του 1974, με πήρε σε αυτή τη φωτογραφία…και σε ένα από τα πρώτα μου ρεπορτάζ, τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας 1980, που αφορούσαν κυρίως τους πρόσφυγες και τις άθλιες συνθήκες διαβίωσής τους. Είμαι σε μια από τις παράγκες του προσφυγικού καταυλισμού Σταυρού Στροβόλου και καταγράφω τις εμπειρίες αυτού του ηλικιωμένου ζευγαριού, που είχαν βέβαια το μαύρο χρώμα της θλίψης…Ουσιαστικά, μου μεταφέρουν το δικό τους τραύμα, που ήδη το κουβαλώ μέσα μου, αφού κι εγώ εκτοπισμένος είμαι…Και με τη σειρά μου, το μεταφέρω στους αναγνώστες – και μετά από κάποια χρόνια, στα παιδιά μου…
Κάνω ένα μεγάλο άλμα…και σκέφτομαι εκείνο το κυριακάτικο πρωί του Γενάρη 2019, που με είχε συνοδεύσει η κόρη μου η Δάφνη, σε εκείνη την εκδήλωση κοπής βασιλόπιτας των προσφύγων της Κάτω Δερύνειας, όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα, λίγα μέτρα από το ερειπωμένο μου σπίτι…Όλη η κοινότητα, είναι στρατιωτική ζώνη της κατοχικής δύναμης και όλα τα σπίτια έχουν καταρρεύσει πίσω από τα συρματοπλέγματα του τουρκικού στρατού, κοντά στο οδόφραγμα της Δερύνειας στον δρόμο προς την Αμμόχωστο, που άνοιξε τον Νοέμβρη 2018. Σε εκείνο το απόκοσμο μέρος της κατεδαφισμένης εφηβείας μου, η κόρη μου, που ήταν μεταπτυχιακή φοιτήτρια και είχε περίπου τη δική μου ηλικία, όταν κατέγραφα τον πόνο των ανθρώπων στον καταυλισμό Σταυρού Στροβόλου, βίωσε έντονα το «τραύμα των γενεών». Ο δρ Βερεσιές, μού μίλησε και για «πρόβλημα ταυτότητας», αυτής της νέας γενιάς, καθώς, όπως είπε, «πολλοί νέοι σήμερα αισθάνονται διχασμένοι μεταξύ δύο κόσμων και δυσκολεύονται να βρουν τη θέση τους…». Πάντως, εμείς οι Κατωδερυνειώτες, νέοι και μεγαλύτεροι, ξέρουμε πολύ καλά ποιοι είμαστε και προσπαθούμε να το θυμίσουμε και σε εκείνους που θέλουν να το ξεχνούν. Ζητούμε από αυτούς να μας αποκαλούν με το όνομά μας και όχι με…ψευδώνυμο. Είμαστε η κατεχόμενη Κάτω Δερύνεια και όχι η κατεχόμενη Δερύνεια…
