>Μια αφορμή. Σημαντική ή όχι, είναι αρκετή για να αναμοχλεύσουμε το πρόβλημά μας. Ίσα-ίσα, για να θυμηθούμε από τι πάσχουμε, και να πάρουμε το καταπραϋντικό μας φάρμακο. Που συνήθως, και απολύτως βολικά, είναι μακράς διάρκειας. Το παίρνουμε 50 χρόνια τώρα. Και δεν βλέπω να πάθαμε και τίποτα. Οι παρενέργειες είναι πολλές, αλλά δεν μας νοιάζει αυτό. Τις συνηθίσαμε. Ο χρόνος, ξέρουμε ότι γιατρεύει τις πληγές. Δεν τις θεραπεύει, όμως. Η κρίσιμη παράμετρος, είναι να απεμπλακούμε, μέσα μας, από αυτήν την βολική, χρόνια συνθήκη. Να αρπάξουμε την όποια αφορμή. Πείτε την και λύση αν θέλετε. Δεν πειράζει. Να ξαναβάλουμε κάτω τα δεδομένα (που είμαι σίγουρος ότι η παπαγαλία τα έχει αποδυναμώσει) και να χαράξουμε μια νέα, σταθερή πορεία προς τα εμπρός.
>Εάν αναθαρρήσαμε λιγάκι από την συνάντηση του Χριστοδουλίδη με τον Μπάϊντεν, ας καθίσουμε κάτω, χωρίς παρωπίδες και εγωισμούς, και ας φτιάξουμε ένα ολιστικό, και προπαντός ρεαλιστικό σχέδιο λύσης του χρόνιου προβλήματός μας. Πολιτικοί που θα έχουν το θάρρος και την ικανότητα να βγουν από το χρόνιο κέλυφός τους, να δουλέψουν μαζί. Χωρίς κομματικές αγκυλώσεις και, προπαντός, να πείσουν τον λαό να εμπλακεί και αυτός στην σωτηρία της πατρίδας του. Να περάσει, δηλαδή, στην άλλη όχθη της Ιστορίας.
>Εκείνης που, μέχρι τώρα, γράφει ό,τι, παρά τις φιλότιμες ή μη προσπάθειες, όλοι οι Πρόεδροι της Κύπρου απέτυχαν να την απελευθερώσουν και να την ενοποιήσουν. Αν φταίνε οι Τούρκοι, εμείς, οι Εγγλέζοι, ο Κόφι Ανάν ή ο Χατζηπετρής, είναι άνευ σημασίας. Η Ιστορία δεν ασχολείται με τα αίτια αποτυχιών! Μπορεί ο Χριστοδουλίδης να δουλέψει επάνω σε ένα «νέο πλαίσιο», με ανθρώπους που αποδεδειγμένα μπορούν και θέλουν να βοηθήσουν, και προπαντός με ένα ρεαλιστικό όραμα που, με δουλειά και επιμονή θα κερδίσει σιγά-σιγά, και οπωσδήποτε σταθερά, ένα μεγάλο κομμάτι της κοινής γνώμης. Ακόμα και αυτής που κοιμάται τον ύπνο του δικαίου, απολαμβάνοντας κάθε ροχαλητό της!…
>Ο διπλωματικός αγώνας μιας χώρας υπό κατοχή, εκτός από ευρεία συναίνεση, απαιτεί και «στρατιώτες» που να το λέει η ψυχή τους. Έχουμε πλούσιο, μορφωμένο, εμπνευσμένο, ικανό και δραστήριο ανθρώπινο δυναμικό, που μπορεί να συστρατευτεί. Δεν το έχουμε αξιοποιήσει αρκετά. Στρέφουμε συνεχώς το βλέμμα μας προς πολιτικά πρόσωπα που χαίρουν δημοφιλίας και συμπάθειας. Κομματικό σύμπτωμα με βαριές παρενέργειες. Το ρόστερ σε έδρανα και κομματικά συμβούλια, είναι μάλλον φτωχό, ή και δίχως πείρα.
>Αναφέρομαι συχνά στον Γκάντι. Έναν μικροσκοπικό άνθρωπο, που άσκησε δικηγορία στην Νότια Αφρική, όπου ήρθε αντιμέτωπος με την αδικία, στο πρόσωπο των φυλετικών διακρίσεων, και αποφάσισε να κάνει κάτι. Είναι τόσο απλό, μα και συνάμα τόσο μεγαλειώδες αυτό το «να κάνεις κάτι», που εάν το νοιώσουμε στ’ αλήθεια μέσα μας, μπορούμε και εμείς να πετύχουμε πολλά. Όταν έχεις το δίκιο με το μέρος σου, είσαι «πάνοπλος». Με ολόκληρη αυτοκρατορία τα έβαλε ο Μαχάτμα. Μην υπολογίζοντας τις συνέπειες του … ρομαντικού οραματισμού του για μια ελεύθερη πατρίδα. «Μπορεί να μου κάνουν βασανιστήρια σε όλο μου το κορμί, να μου σπάσουν τα κόκκαλα, ακόμα και να με σκοτώσουν. Τότε, θα έχουν απλώς το νεκρό μου σώμα, αλλά όχι την υπακοή και υποταγή μου». Αυτή είναι η προσέγγιση που άγγιξε την παγκόσμια κοινή γνώμη τότε, και διέγειρε τον ενθουσιασμό εκατομμυρίων Ινδών, ανεξαρτήτως θρησκείας και γενετικής ταυτότητας. Δεν λέω να την αντιγράψουμε. Να πάρουμε όμως στοιχεία της, να διδαχτούμε και να «οπλιστούμε». Με όπλα ειρήνης εννοείται…
ΥΓ: Ως ανάρτηση της ημέρας, επιλέγω την χθεσινή γελοιογραφία του Ανδρέα Πετρουλάκη στο Protagon. Είναι από την συνάντηση Χριστοδουλίδη – Μπάιντεν στην Ουάσιγκτον. Ο Αμερικανός Πρόεδρος λέει στον δικό μας: «Κύριε Χριστοδουλίδη, θέλω πληροφορίες για την Κύπρο, γιατί βρίσκεται στις άμεσες προτεραιότητές μου». Για πρωτοβουλίες για το Κυπριακό; τον ερωτά μάλλον με ενθουσιασμό ο Κύπριος Πρόεδρος. Για να λάβει την αποστομωτική απάντηση «Όχι, για διακοπές»…
> Πάντα καίριος, ο Ανδρέας…
