Συμμαχία τζιχαντιστών και ανταρτών (πρώην συριακός βραχίονας της αλ Κάιντα), διεξήγαγε κεραυνοβόλα επίθεση (27/11/2024) στη βορειοδυτική Συρία, καταλαμβάνοντας δεκάδες κοινότητες και συνεχίζει την προέλασή της προς νότο. Το Χαλέπι (πληθυσμός 2 εκατομμύρια), και η Ιντλίμπ (πληθυσμός 1,5 εκατομμύριο), έχουν πλέον τεθεί υπό τον έλεγχο τους. Αυτή τη στιγμή (4/12/2024) οι τζιχαντιστές βρίσκονται προ των πυλών της Χάμα (πληθυσμός 1 εκατομμύριο), με τους κατοίκους να φεύγουν άρον άρον.
Ο ΟΗΕ μάταια ζητά αποκλιμάκωση.
Έχουν ήδη καταγραφεί αγριότητες και βιασμοί από τους τζιχαντιστές, των οποίων το κίνημα (τζιχάντ) αναφέρεται στο κοράνι που θεωρεί ότι οι μουσουλμάνοι έχουν καθήκον να μεταδώσουν τη μουσουλμανική θρησκεία ακόμα και με τη βία.
Καταδικάζουμε οποιαδήποτε μορφή βίας κατά του άμαχου πληθυσμού, αλλά στο παρόν άρθρο θα ασχοληθούμε με τη βία κατά των γυναικών.
Οι γυναίκες εξακολουθούν, και στο σύγχρονο αιώνα μας, να αποτελούν παράπλευρες απώλειες.
Ας δούμε όμως τη θέση της γυναίκας παλαιότερα, μελετώντας ένα και μόνο περιστατικό.
Βρισκόμαστε στον 14ο αιώνα, μεγάλη περίοδο του οποίου (1311-1388), κυρίαρχοι στην Ελλάδα ήταν οι Καταλανοί. Πρόκειται για τους στρατιώτες της Καταλανικής Κομπανίας, ενός στρατιωτικού μισθοφορικού σώματος προερχόμενου από την Καταλονία, ένα έθνος της βόρειας Ιβηρικής χερσονήσου, στους πρόποδες των Πυρηναίων, στα σύνορα με τη Γαλλία. Έδρασαν στη Σικελία, στις μικρασιατικές και ευρωπαϊκές περιοχές της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και στις φραγκοκρατούμενες περιοχές της Ελλάδας.
Την Κομπανία ίδρυσε ένα πρώην μέλος του τάγματος των Ναϊτών, ο Roger de Flor, που αφού τον κατηγόρησαν για υπεξαίρεση χρημάτων, τον εκδίωξαν. Αρχικά, το μισθοφορικό σώμα πρόσφερε τις υπηρεσίες του στον βασιλιά της Σικελίας, Φρειδερίκο Β’, όμως, μετά την ειρήνη (31/8/1302), έμειναν χωρίς αντικείμενο, ενώ οι Ναΐτες συνέχιζαν την καταδίωξη.
Την ίδια εποχή στο Βυζάντιο υπήρχε σοβαρή στρατιωτική αδυναμία, όταν εμφανίστηκε και ο τρομερός κίνδυνος των Οθωμανών Τούρκων. Ο αυτοκράτορας Ανδρόνικος έκαμε το λάθος να προσλάβει την Κομπανία για αντιμετώπιση της απειλής των Τούρκων. Υπόψη ότι γύρω στο 1300 ολόκληρη η Μικρά Ασία είχε υποταγεί στους Τούρκους.
Τότε ο Ελλαδικός χώρος ήταν κατακερματισμένος ανάμεσα σε λίγες κτήσεις που ανήκαν στον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β Παλαιολόγο (Μακεδονία, Θράκη, Μυστράς, Κωνσταντινούπολη και μια στενή λωρίδα γης στην Μικρά Ασία που εφαπτόταν στην Βασιλεύουσα) και σε Φράγκους φεουδάρχες, (Θεσσαλία, Θήβα, Ανδραβίδα, Αθήνα, Πάτρα, Κόρινθος, νησιά του Αιγαίου, Ναύπακτος), κληρονόμους των Σταυροφόρων που άλωσαν την Κωνσταντινούπολη το 1204.
Ο Φρειδερίκος, χαρούμενος που θα έφευγαν, βοήθησε την Κομπανία να αποπλεύσει (8/1303) από τη Σικελία, μεταφέροντας 1.500 ιππότες, 4.000 ελαφρά οπλισμένους πεζούς και άλλους 1.000 πεζούς στρατιώτες με τους ακολούθους τους. Κατέπλευσαν (9/1303) στην Κωνσταντινούπολη και τον επόμενο χρόνο (1304) σημείωσαν επιτυχίες εναντίον των Τούρκων. Όμως, επειδή ο Ανδρόνικος δεν κατέβαλλε τους μισθούς που υποσχέθηκε στους μισθοφόρους, οι Καταλανοί προέβαιναν σε λεηλασίες και βιαιότητες σε βάρος των υπηκόων της αυτοκρατορίας (1305). Για να τους εξευμενίσει ο Ανδρόνικος απένειμε στον αρχηγό τους, Roger de Flor, τον τίτλο του Μέγα Δούκα και του Καίσαρα και επιπλέον του έδωσε ως σύζυγο την ανιψιά του Μαρία Ασάν!
Ο Ανδρόνικος έδωσε την 14χρονη ανιψιά του στον αρχηγό των Καταλανών, μια καλομαθημένη βυζαντινή αρχοντοπούλα. Δεν γνωρίζουμε τι απέγινε το κοριτσάκι όταν σύντομα ο γαμπρός δολοφονήθηκε (30/4/1305).
Τα μέλη της Καταλανικής Κομπανίας χαρακτηρίζονταν από πρωτόγονη αγριότητα, ασχήμια και παντελή έλλειψη ατομικής καθαριότητας. Μακρινοί απόηχοι της παρουσίας τους εντοπίζονται στη λαογραφία μέχρι σήμερα. Στην «Ιστορία της Νήσου Άνδρου» (Δ. Πασχάλης), η οποία καταστράφηκε από την Κομπανία αναφέρεται ότι: «”έκτοτε δ” εν Άνδρω το όνομα Καταλάνος δηλοί τον πονηρόν και σκληρόν και προς τα κακουργήματα ρέποντα».
Μετά τη δολοφονία του αρχηγού τους, οι Καταλανοί, αφού εξέλεξαν νέο αρχηγό συνέχισαν τις λεηλασίες (1307-1310), σφάζοντας ανηλεώς τους κατοίκους. Τα Βυζαντινά στρατεύματα τελικά αντιπαρατέθηκαν αλλά ηττήθηκαν.
Μετά από αυτή την μάχη, τα βυζαντινά εδάφη και οι πληθυσμοί τους, βρέθηκαν στο έλεος των Καταλανών που λεηλάτησαν με μίσος όλη την Θράκη και την Μακεδονία, ληστεύοντας και σκοτώνοντας όποιον έβρισκαν μπροστά τους, τρομοκρατώντας τους φτωχούς κατοίκους των περιοχών. Ούτε το Άγιο Όρος γλύτωσε από τη μανία τους, όπου από 300 Μονές, μόνο 25 έμειναν αλώβητες.
Αργότερα οι Καταλανοί κατέλαβαν και την Αθήνα και η καταλανική ορίστηκε ως επίσημη γλώσσα του Αθηναϊκού κρατιδίου. Όλοι οι βυζαντινοί κάτοικοι των περιοχών ζούσαν υπό την συνεχή καταπίεση μέχρι που οι Καταλανοί εκδιώχθηκαν (1387) από τον Ιταλό Ατζαγιόλι.
Η απίστευτη ομάδα μισθοφόρων Καταλανών προκάλεσαν έναν σωρό δεινά στα νότια Βαλκάνια. Λεηλάτησαν και κατέστρεψαν όλη την Βαλκανική Χερσόνησο και συνέτριψαν σε δύο πολύνεκρες και αποφασιστικές μάχες, το άνθος του Βυζαντινού στρατού και της Φράγκικης ιπποσύνης. Δεν είναι τυχαίο που οι Οθωμανοί μετά από λίγα χρόνια εκμεταλλεύθηκαν την καταστροφή και την αποδιοργάνωση των μεσαιωνικών κρατικών οργανισμών των Βαλκανίων, επικρατώντας και επιβάλλοντας την σκοταδιστική και δεσποτική εξουσία τους για τέσσερις αιώνες.
*Η πράξη του Ανδρόνικου να παντρέψει την ανιψιά του με τον αρχηγό των Καταλανών, δεν ήταν κάτι το ασυνήθιστο. Συχνά οι συμμαχίες και οι πολιτικές συμφωνίες επισφραγίζονταν με γάμο με μια βυζαντινή πριγκιποπούλα.
