Τα όσα είπε στα μέσα Νοεμβρίου ο απογοητευμένος και πικραμένος Νίκος Αναστασιάδης, φιλοξενούμενος του Χρύσανθου Τσουρούλλη, δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Έστω κι αν κάποιοι έδειξαν να αιφνιδιάζονται στο άκουσμα των παραπόνων του τέως για τη συμπεριφορά του νυν. Περίπου τα ίδια είχε πει και τον περασμένο Ιούλιο, σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στην Καθημερινή και στην Μαρίνα Οικονομίδου.

Είχε αναφερθεί από τότε στην οικειοποίηση του έργου της κυβέρνησής του -«Ένα άλλο σημείο είναι η αναγνώριση του έργου των προκατόχων σου και όχι η ‘αλαζονική’ πρόταξη του ‘για πρώτη φορά’ για έργα ή αποφάσεις που υλοποιούνται με βάση αποφάσεις της κυβέρνησης που ήταν και ο ίδιος μέλος.»- είχε και τότε συμβουλέψει τον νυν Πρόεδρο της Δημοκρατίας να στηρίζει τη λήψη των αποφάσεών του όχι στον υπολογισμό του πολιτικού κόστους, αλλά στον υπολογισμό του κοινωνικού οφέλους, ενώ ενδεικτική των… χαμηλών θερμοκρασιών που επικρατούν στη σχέση του με τον Νίκο Χριστοδουλίδη, ήταν η απάντηση «πολύ αραιή» που έδωσε στη ερώτηση για τον αν διατηρούν ή όχι επαφή.

Βεβαίως, στην προ πενταμήνου συνέντευξη του στην «Καθημερινή», ο Νίκος Αναστασιάδης δεν άφησε αλώβητο ούτε τον Αβέρωφ Νεοφύτου, επιρρίπτοντάς του την πλήρη ευθύνη για την σημερινή κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο Δημοκρατικός Συναγερμός. «Τα όσα θλιβερά επεσυνέβησαν δεν οφείλοντο στις δικές μου προσωπικές φιλοδοξίες», είπε με νόημα, ερωτηθείς  από την Μαρίνα Οικονομίδου για το μερίδιο ευθύνης που αναλογεί στον ίδιο. Για να προσθέσει ευθύβολα όπως το συνηθίζει, πως «παρά τις προσπάθειές μου, δυστυχώς το εγώ υπερίσχυσε το καλού της παράταξης».

Να, όμως, που άμα η έγνοια σου είναι ο τόπος και θέτεις πάνω απ’ όλα το καλό του – όπως βεβαίως και την ενότητα της παράταξης- παραμερίζεις πικρίες προσωπικές, παραμερίζεις όσα όχι και τόσο κολακευτικά λέχθηκαν δημόσια, και όσα εξ αμάξης έσυρες στο παρασκήνιο και ενώνεις – ξανά – δυνάμεις. Αυτό εκ μέρους του «ελέφαντα στο δωμάτιο», χαρακτηρισμό που ο Αβέρωφ Νεοφύτου του απέδωσε τον Οκτώβριο του 2022, δεν μας ξενίζει ποσώς. Ας μην ξεχνάμε ότι έκανε Βοηθό Γενικό Εισαγγελέα τον Ρίκκο Ερωτοκρίτου, παρότι κάποτε ο τελευταίος τον αποκαλούσε… «Βόλντεμορτ», από τον κακό μάγο που μεταλλασσόταν σε φίδι, στον Harry Potter.

Έκανε Πρόεδρο της Βουλής τον Δημήτρη Συλλούρη, παρότι κάποτε εκείνος του πριόνιζε την καρέκλα, θέλοντας να του πάρει το κόμμα. Και βεβαίως έκανε Κυβερνητικό Εκπρόσωπο και αργότερα Υπουργό Παιδείας τον Πρόδρομο Προδρόμου παρά τα όσα εκείνος του έσουρε στο παρελθόν… ως εκ φύσεως απείθαρχος , ζωηρός, παρορμητικός και εν πολλοίς πιο αυτοκαταστροφικός από τους άλλους  δύο που προαναφέρθηκαν. Να υπενθυμίσω, άλλωστε,  κι αυτό που μου είχε πει σε μια παλιά συνέντευξή μας: «Έχω στομάχι καρχαρία και δέρμα κροκόδειλου», θέλοντας να τονίσει ότι μπορεί να καταπιεί τα πάντα και δεν τον αγγίζει τίποτα, εξού και… ελεήμον και φιλεύσπλαχνος στο τέλος της ημέρας. 

Αν μας εκπλήσσει, λοιπόν, κάτι, αυτό δεν είναι παρά η  μεγαλοκαρδία που επιδεικνύει ο Αβέρωφ Νροφύτου. Ο οποίος ούτε στομάχι καρχαρία έχει, ούτε δέρμα κροκόδειλου. Μάλλον, φτανόπετσο και κυστημένο θα τον έλεγες, που άγεται και φέρεται από τις πικρίες του, αν κρίνουμε από το ότι μπορεί να βρισκόταν προσκεκλημένος στο ίδιο τραπέζι μαζί με την Αννίτα Δημητρίου και όχι «γεια», αλλά ούτε να γυρίσει να την δει, ενώ σύμφωνα με όσα ο Αναστασιάδης ισχυρίζεται, δύο φορές στο παρελθόν του απέστειλε πρόσκληση να συναντηθούν κι αυτός τις απέρριψε. Αλλά… η ισχύς εν τη ενώσει, έτσι δεν λένε;