Το λευκό μάρμαρο της εκκλησίας έλαμπε κάτω από το φως του χειμωνιάτικου ήλιου που σαν οπτασία εμφανίστηκε μπροστά της στη στροφή του δρόμου στην, κατά τα άλλα γκρίζα, χειμωνιάτικη μεγαλούπολη. Οι περαστικοί που μόλις ανέβαιναν από τα έγκατα της γης, από τον σταθμό του métro κοίταζαν με ευγνωμοσύνη, σχεδόν με έκπληξη τον ουρανό την ώρα που πήγαιναν στη δουλειά τους ή στα μαγαζιά για τα χριστουγεννιάτικα ψώνια. Ένα χαμόγελο αισιοδοξίας διαγραφόταν στα χείλη τους, λες και από εκεί ψηλά τους χαμογελούσε ένας άγγελος που μόνο αυτοί έβλεπαν και στον οποίο ανταπέδιδαν το χαμόγελο.
Ο χαμηλός γκρίζος ουρανός πάνω από τις βόρειες χώρες, είναι στην ουσία ένα παραπέτασμα ανάμεσα στον αληθινό που είναι πάντα γαλάζιος, άπειρος, μακρινός και άπιαστος. Εκεί πάνε είτε το θέλουν είτε όχι αυτοί που φεύγουν από τη ζωή, έτσι μας έμαθαν από τότε που ήμασταν μικρά παιδιά κι εμείς κοιτάζαμε τα σύννεφα να ταξιδεύουν παρακαλώντας ο καλός θεούλης να μην αποφασίσει να πάρει κάποιο από τα αγαπημένα μας πρόσωπα κοντά του.
Η θερμοκρασία παρά την ηλιοφάνεια παρέμενε εξαιρετικά χαμηλή οπότε κανείς δεν τολμούσε να καθίσει στα παγκάκια των πάρκων ή στις terraces των cafés με τις άδειες καρέκλες. Οι διαβάτες στα μαύρα και γκρίζα παλτά ήθελαν ν’ απορροφήσουν όσες περισσότερες αχτίνες ήλιου μπορούσαν, αρκετές, γιατί ποιος ξέρει πότε θα εμφανιζόταν ξανά στον παριζιάνικο ουρανό.
Στην πλατεία μπροστά στην εκκλησία, το έλατο, στολισμένο με μπάλες, γιρλάντες και φωτάκια ήταν το μόνο πράσινο δέντρο σε όλη τη συνοικία. Το αειθαλές έλατο που στολίζει για κάποιες μέρες τις πλατείες και τα σαλόνια των σπιτιών. Εν αντιθέσει τα πλατάνια στέκονταν γυμνά κατά μήκος της λεωφόρου, ενώ στις ρίζες τους τα καφέ ξερά φύλλα, με τη ριπή ενός ξαφνικού ανέμου άρχισαν να σκορπίζουν στα πεζοδρόμια και στον δρόμο. Τα φθινοπωρινά νεκρά φύλλα που τόσοι ποιητές, μουσικοί και ζωγράφοι ύμνησαν με την πένα, με νότες ή με το πινέλο τους.
Βγαίνοντας από την καφετέρια όπου είχε πάρει τον πρωινό της, καφέ με μπισκοτάκια madeleines, παρακολουθώντας τη ζωή στην πόλη μέσα από τη θολή τζαμαρία, κατευθύνθηκε προς την εκκλησία. Ένα νεόνυμφο ζευγάρι Ασιατών της ζήτησε να τους βγάλει μια φωτογραφία στην οποία να φαίνεται ολόκληρος ο εκπληκτικός ναός που μοιάζει με Παρθενώνα. Και ιδού μια τέλεια φωτογραφία από το μήνα του μέλιτος των νεαρών στην Ευρώπη και στην Πόλη του Φωτός!
Το βράδυ επιστρέφοντας στο δωμάτιό της διαπίστωσε κοιτάζοντας τη φωτογραφία της εκκλησίας, πως το μεσοδιάστημα μεταξύ χριστουγεννιάτικου δέντρου και εκκλησίας δεν ήταν καθόλου γιορτινό αφού εκεί είχε σταθμεύσει μια μαύρη λιμουζίνα και τριγύρω άνθρωποι στα μαύρα, με λουλούδια και στεφάνια, ακολούθησαν τον αποθανόντα που θα κηδευόταν στον μαρμάρινο ναό. Άραγε η σκηνή αυτή να «απαθανατίστηκε » και στη φωτογραφία του νεαρού ζευγαριού;
Οι δυο όψεις μιας φωτογραφίας: η χαρά του νιόπαντρου ζευγαριού που μόλις ξεκινούσε την κοινή του ζωή και κάποιου άλλου ανθρώπου που η δική του είχε τελειώσει και τον αποχαιρετούσαν στη μαρμάρινη εκκλησία της Madeleine, η οποία κρατά τη λάμψη και την αίγλη της αρχαίας Ελλάδας μες στην καρδιά του Παρισιού.
Το ίδιο βράδυ θα γίνονταν τα θυρανοίξια του ναού της Παναγίας της Παρισίων με δεκάδες ηγετών και επίσημους προσκεκλημένους απ’ όλο τον κόσμο. Φαντασμαγορικές οι τελετές και οι ιεροτελεστίες που παρακολουθήσαμε από τις οθόνες μας όπως και η συναυλία που ακολούθησε. Εκπληκτικό και το θέαμα ήχου και φωτός που αποστόμωσε και εντυπωσίασε ακόμη και τους επικριτές της τελετής της έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων. Όλα ήταν άρτια, οι ιερείς με τα σχεδόν φουτουριστικά ντιζαϊνάτα άμφια, η χορωδία, η λειτουργία, οι ψαλμωδίες και οι απαγγελίες ποιημάτων του Victor Hugo και του Louis Aragon.
Συγκινητική η υποδοχή των κρυφών ηρώων, πυροσβεστών, εργατών, ξυλουργών, συντηρητών, όλων όσοι συνέβαλαν στη διάσωση και στην αποκατάσταση του ιστορικού ναού. Στη Notre-Dame de Paris πρώτη σειρά βρισκόταν και ο νέος αλλά παλιός γνώριμος μας πλανητάρχης, ο “Notre-Trump”, στο πλευρό του Γάλλου πρόεδρου. Όλα αυτά συνέβαιναν τη στιγμή που τα θεμέλια της χώρας έτριζαν με την πρόταση μομφής και την αποπομπή του πρωθυπουργού λόγω του τρομακτικού ελλείματος στον κρατικό προϋπολογισμό και ενώ η αβεβαιότητα και ο τρόμος της ανόδου των ακροδεξιών κομμάτων τόσο στη Γαλλία όσο και στην Ευρώπη απλώνεται απειλητικά.
Οι γερανοί ορθώνονται ακόμη πίσω από το ναό της Παναγίας των Παρισίων, ο οποίος μοιάζει με εργοτάξιο στις πλαϊνές του όψεις. Μα η κάμερα εστιάζει μόνο στην άψογη πρόσοψη του ναού, αυτή την όψη, τη φαντασμαγορική που θα βρισκόταν την επομένη στο πρωτοσέλιδο όλων των τοπικών και ξένων εφημερίδων.
Εμείς στο νησί του ανατέλλοντος ηλίου ετοιμαζόμαστε να γιορτάσουμε τη Γέννηση του Χριστού κάτω από ένα ηλιόλουστο, γαλάζιο ουρανό με τα φορτωμένα καρπούς εσπεριδοειδή μας, το απόλυτο μεσογειακό δέντρο των Χριστουγέννων. Προσευχόμαστε για βροχές και ευχόμαστε καλές γιορτές και όπως ανατείλει στις ψυχές μας «το φως το της γνώσεως και ο ήλιος της δικαιοσύνης».
