…ο οποίος διαθέτει και τα απαιτούμενα κιλά για να το αποδεικνύει. Όμως, όπως θα σας εξομολογηθεί σήμερα, έχει μπουχτίσει το φαγητό!
Προσέξτε! Όχι αυτό που τρώμε. Αλλά αυτό που συνεχώς συζητάμε. Κτίζοντας, μάλιστα, τη ζωή μας γύρω από αυτό το κουβεντολόι. Το οποίο κυριαρχεί στις παρέες μας, καταλαμβάνει όλα τα μίντια, συμβατικά και σόσιαλ και, πάνω απ’ όλα, κατατρώει τις ώρες και τραυματίζει εντέλει και την αισθητική μας.
Πόσες φορές να δεις μια στρώση από μπροκολάκια σε ένα πιρέξ, πασπαλισμένα από λεπτές φέτες κόκκινης πιπεριάς, πέντε σκελίδες σκόρδο, μη ξεχάσεις τη πάπρικα, το αλάτι τα χιονίζει όλα, πέτα μέσα και πέντε χτυπημένα αβγά, αν θέλεις χύσε και λίγο γάλα αμυγδάλου (που μου ’χει σπάσει τα νεύρα γ… την υγιεινή διατροφή μου), και τρίψε από πάνω λίγο τυρί.
Τσακ, στον φούρνο, προθερμασμένο, για τόσα λεπτά, και … να το! Το κρατά ο/η μάγειρας περήφανα, πρόσωπα που λιώνουν από επιτηδευμένη σαχλαμάρα, και τρέχεις εσύ μετά να αντιγράψεις όλο αυτό το προκάτ σκηνικό.
Στην αρχή είχε ενδιαφέρον και πλάκα. Τώρα δεν έχει ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Οι μανάδες και γιαγιάδες μας, που τους τυλίγουν όλους αυτούς τους δήθεν σεφ (επαγγελματίες και ερασιτέχνες) σε μια κόλλα χαρτιού, δεν έκαναν ποτέ «θέμα» τη μαγειρική τους.
Σου σερβίριζαν το φαγητό με ένα γεμάτο καλοσύνη πρόσωπο και το χαμόγελό τους σε χόρταινε προτού καν βάλεις μπουκιά στο στόμα σου. Και, φυσικά, δεν έκαναν ποτέ επίδειξη ή και διαφήμιση του «προϊόντος» τους…
Συναφές, της εποχής και το επόμενο θέμα…
Κοίτα να δεις, τώρα που μεγάλωσαν τα παιδιά μας, που θέλουν να μας κάνουν «κορμάρες». Γέλασα με την ψυχή μου με την ακόλουθη ανάρτηση της φίλης και συναδέλφου μου, Δώρας Μακρή, στο Facebook και ταυτίστηκα απολύτως μαζί της:
«Ημέρα τραγική: Η κόρη μου με έγραψε σε γυμναστήριο ως δώρο χωρίς να με ρωτήσει και πλήρωσε κιόλας από τα λιγοστά λεφτουδάκια της “για το καλό μου”.
Και τι θα κάνω εγώ τώρα σ’ αυτά τα άθλια μέρη που μαζεύεται άγνωστος κόσμος και ντουνιάς και χτυπιέται και ιδρωκοπάει με μια πετσέτα στον λαιμό;
Τι δουλειά έχω εγώ με τις “φέτες”, τους κοιλιακούς και με τη μουσική χαλί για να τρέχω καλύτερα στον διάδρομο; Για να πάω πού; Με κυνηγάει κανείς; Και γιατί να σηκώνω χαζά βάρη/ βαράκια όταν μου αρέσει να κόβω ξύλα με τσεκούρι ή πριονοκορδέλα και να είμαι και στη φύση;
“Να πας στα γκρουπ για ζούμπα και σάλσα μαμά”, λέει το εκδικητικό παιδί – μα τόσο χάλια το μεγάλωσα και τώρα παίρνει εκδίκηση; Τι να την κάνω εγώ τη ζούμπα που έτσι και αλλιώς όλη μέρα χορεύω;
Γιατί, γιατί , γιατί; Δώρο τοξικό, θα γίνω ρεζίλι των σκυλιών όταν θα με βλέπουν να βάζω κολάν και αθλητικά για να πηγαίνω μαζί με άλλες μεγάλες να χτυπιόμαστε για να προλάβουμε τα αρθριτικά. Με παρδαλά κολάν.
( Πήγα: Ήμασταν τρεις γριές στην τελευταία σειρά –ούτε ένα βήμα σωστά δεν κάναμε– κι αυτές τις έγραψαν οι κόρες τους. Η δασκάλα μια Κολομβιανή με σώμα λάστιχο. Μέχρι και μουσική Μπόλιγουντ έβαλε. Κι εγώ εκεί μέσα μια σουρεαλιστική αποτύπωση να σκέφτομαι ότι για εκδίκηση θα κάνω όλες αυτές του γκρουπ να μάθουν χασαποσέρβικο)».
Και της απάντησα, βεβαίως:
«Δώρα μου! Τα ίδια παθαίνω και εγώ. Ο δικός μου, με έγραψε σε γυμναστήριο body-building! Tο χειρότερό μου είναι ότι μου φωνάζει ο γυμναστής, ενώ οι υπόλοιποι γελάνε, “έλα, δείξ’ τους ότι μπορείς”! Μα την Παναγία, μόλις δυναμώσω θα τον τσακίσω στο ξύλο!».
