Τιμή στον Γιώργο Παπαδάκη
Καλημέρα σας και Καλή Χρονιά. Και, μιας και μπαίνω κάθε μέρα στ’ αρχοντικό σας, σήμερα θα σας χαρίσω ένα υπέροχο κομμάτι μουσικής, που θα είναι όμως και το δικό μου αντίο στον «άρχοντα της πρωινής τηλεοπτικής ζώνης» Αντέννα στην Ελλάδα. Του Γιώργου Παπαδάκη.
Είναι το «Elevazione» του Ιταλού μπαρόκ συνθέτη Ντομένικο Τσίπολι. Μία από τις ανακαλύψεις μου την προηγούμενη χρονιά (άργησα πολύ!!!) , αφού μεγάλο μέρος του έργου του παρέμενε άγνωστο για αιώνες.
Γεννήθηκε στη Φλωρεντία το 1688 και σπούδασε όργανο με τον Αλεσάντρο Σκαρλάτι. Εντάχθηκε στο τάγμα των Ιησουϊτών και έλαβε μέρος στις ιεραποστολές της καθολικής αυτής οργάνωσης στη Νότια Αμερική.
Πέθανε νεότατος από φυματίωση σε ηλικία 38 ετών στην Κόρδοβα της Αργεντινής, τη στιγμή που είχε έλθει το πλήρωμα του χρόνου να βάλει το ράσο. Έγραψε κυρίως έργα για τσέμπαλο και εκκλησιαστικό όργανο.
Αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τον σπουδαίο Ιταλό συνθέτη, Ένιο Μορικόνε, όταν συνέθετε το σάουντρακ της βραβευμένης ταινίας του Ρόλαντ Τζόφι «Η Αποστολή», που αναφέρεται στην εποχή του Τσίπολι.
Η σύνθεση φέρει την ονομασία «Ελεβατσιόνε για σόλο όμποε, σόλο τσέλο, έγχορδα και όργανο». Είναι το δημοφιλέστερο έργο του συνθέτη, οικείο στο αυτί του μέσου δυτικοευρωπαίου ακροατή, καθώς ακούγεται σε γάμους και κηδείες.
Το ερμηνεύει η Συμφωνική Ορχήστρα του Νόρκεπινγκ της Σουηδίας, με διευθυντή και σολίστ τον ομποΐστα, Γκόρντον Χαντ. Αυτήν την εκτέλεση προτιμώ και αυτή σας προσφέρω ως δώρο για τη νέα χρονιά.
Ελεβατσιόνε στα ιταλικά, είναι εκκλησιαστικός όρος (ελεβάτιο στα λατινικά, Ύψωσις στα ελληνικά) και αναφέρεται στο τμήμα εκείνο της Λειτουργίας, όπου ο ιερέας τελεί την Θεία Ευχαριστία. Στη Δυτική Χριστιανοσύνη συνοδεύεται από τους ήχους του εκκλησιαστικού οργάνου.
Καλή Χρονιά να έχουμε. Με υγεία, αλληλεγγύη και βοήθεια όσο μπορούμε. Με ταξίδια. Με αγάπη και φροντίδα σε όσους και όσες δεν έχουν ούτε το ένα, ούτε το άλλο.
IN MEMORIAM Ο άνθρωπος που κάθε πρωί από την τηλεόραση του Αντέννα, καλημέριζε την Ελλάδα. Και μα τον Θεό, ήταν σαν να απευθυνόταν σε κάτι πανάκριβο.
Ακόμα κι όταν αναφερόταν στα στραβά κι ανάποδά της, καταλάβαινες ότι στενοχωριόταν περισσότερο απ’ ό,τι θύμωνε.
Δεν ήταν η δική μου «κούπα από σούπα», όπως λέμε οι αθεράπευτα αγγλόφιλοι. Κι επειδή ήμουν και –παραμένω τέτοιος– είμαι κολλημένος εδώ και πολλά χρόνια στη ραδιοφωνική εκπομπή «Today» του 4oυ Προγράμματος Ραδιοφωνίας του BBC.
Η πρωινή τηλεόραση στην Ελλάδα, που φέρει ανεξίτηλα τη σφραγίδα του Γιώργου, έχει τη δική της πατέντα. Να ενημερώνει τον κόσμο για όσα συμβαίνουν γύρω και δίπλα μας, αλλά όχι με έντονους πολεμικούς τόνους.
Δεν απλοποιούσε, δεν φώναζε και, πάνω απ’ όλα, δεν είχε διδακτική ατζέντα. Παρουσίαζε την επικαιρότητα, όπως θα την έλεγε σε κάθε άνθρωπο που θα καθόταν να τον δει και να τον ακούσει.
Για σκεφτείτε…
Η τηλεόραση στην Ελλάδα, όπως και στην Κύπρο, πάσχει από το σύνδρομο της αντιγραφής. Το γενικό πλαίσιο είναι copy-paste. Το σκηνικό, ακόμα πιο πολύ. Τα πάνελ, στο τραπέζι, απαρτίζονται από ανθρώπους που τους βρίσκεις παντού. Όσα λέγονται, έχουν τον ίδιο τόνο. Το οποίο, συνήθως, «καθορίζεται» από το κοινό.
Η γιαγιά μου η Εύα τον λάτρευε. Όταν του το είπα, με προέτρεψε «να μου τη φέρεις». Δυστυχώς, εκείνον τον καιρό η Εύα μου, είχε πάρει τον δρόμο της αποχώρησης και δεν μπόρεσα να την πάρω στο στούντιο του Αντέννα.
Όμως, την επόμενη μέρα, ο Γιώργος Παπαδάκης, της έστειλε την πρώτη καλημέρα του και το πρόσωπο της γιαγιάς φωτίστηκε.
