Η αιφνιδιαστική απόσυρση της καταγγελίας στην υπόθεση Σύκα δεν κλείνει το ζήτημα, αντιθέτως το καθιστά πιο σύνθετο και πιο αποκαλυπτικό για τις παθογένειες του δημόσιου και θεσμικού μας βίου. Σε μια κοινωνία που παλεύει ακόμη να ισορροπήσει ανάμεσα στο τεκμήριο της αθωότητας και στην ανάγκη ουσιαστικής προστασίας των θυμάτων έμφυλης βίας, η εξέλιξη αυτή εκθέτει τις αντιφάσεις μας.
Το γεγονός ότι η καταγγέλλουσα άλλαξε στάση δεν είναι ούτε σπάνιο ούτε ανεξήγητο. Η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι οι αποσύρσεις καταγγελιών σε υποθέσεις βίας είναι συχνές, ως αποτέλεσμα φόβου, πίεσης, συναισθηματικής εξάρτησης ή κοινωνικού στιγματισμού. Όταν, όμως, ο καταγγελλόμενος είναι εν ενεργεία βουλευτής, το βάρος που επωμίζεται η καταγγέλλουσα πολλαπλασιάζεται. Η προσωπική υπόθεση μετατρέπεται αυτομάτως σε πολιτικό γεγονός, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Σε αυτό το σημείο, η στάση της Νομικής Υπηρεσίας αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Η απόφασή της να προχωρήσει κανονικά με το αίτημα άρσης της ασυλίας, παρά την απόσυρση της καταγγελίας, στέλνει ένα σαφές μήνυμα ότι η ποινική διερεύνηση σοβαρών καταγγελιών δεν μπορεί να εξαρτάται αποκλειστικά από τη βούληση του θύματος, ιδίως όταν υπάρχουν άλλα μαρτυρικά ή ιατρικά στοιχεία. Αυτό δεν συνιστά προκατάληψη ενοχής, αλλά σεβασμό στην έννοια του κράτους δικαίου.
Η ασυλία δεν είναι και δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως ασπίδα έναντι της Δικαιοσύνης. Είναι θεσμικό εργαλείο για την προστασία της κοινοβουλευτικής λειτουργίας, όχι προσωπικό προνόμιο. Η ενεργοποίηση της διαδικασίας άρσης της ασυλίας κρίνεται αναγκαία ακριβώς για να μη μείνει η σκιά της υπόθεσης να αιωρείται, ούτε πάνω από τον καταγγελλόμενο ούτε πάνω από τους θεσμούς.
Ταυτόχρονα, η κοινωνία οφείλει να επιδείξει ωριμότητα. Ούτε λαϊκά δικαστήρια ούτε βιαστικά συμπεράσματα. Η υπόθεση πρέπει να αφεθεί να κριθεί εκεί όπου ανήκει: στη Δικαιοσύνη. Μόνο έτσι μπορεί να προστατευθεί και η αξιοπιστία των καταγγελιών βίας και το δικαίωμα κάθε πολίτη σε δίκαιη κρίση. Σε διαφορετική περίπτωση, το πραγματικό θύμα θα είναι, για ακόμη μία φορά, η εμπιστοσύνη μας στους θεσμούς. Σε τελική ανάλυση, το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι η πολιτική τύχη ενός βουλευτή. Είναι η αξιοπιστία των θεσμών, η προστασία των θυμάτων και το μήνυμα που στέλνει η Πολιτεία σε κάθε γυναίκα που σκέφτεται αν πρέπει να μιλήσει ή να σιωπήσει. Κι αυτό το μήνυμα δεν μπορεί και δεν πρέπει να αποσυρθεί.
panayiota.charalambous@phileleftheros.com
