Η Κύπρος ανέλαβε την Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπό το σύνθημα «Μία αυτόνομη Ένωση. Ανοικτή στον κόσμο», θέτοντας εύστοχα την πορεία την οποία η Ευρωπαϊκή Ένωση θα πρέπει να ακολουθήσει πλέον, προκειμένου να επιβιώσει και να καταδείξει στον υπόλοιπο κόσμο έναν διαφορετικό δρόμο και μια διαφορετική επιλογή. Η μικρή σε μέγεθος, και για πολλούς άσημη, Κύπρος κατέδειξε μέσα από ένα απλό σύνθημα ποιος θα πρέπει να είναι ο στόχος της Ευρωπαϊκής Ένωσης όχι μόνο τους επόμενους μήνες, αλλά και τα επόμενα χρόνια.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση οικοδομήθηκε ως μια οικονομική οντότητα που είχε ως βάση της τη συνεργασία ανάμεσα στις χώρες της ηπείρου, αφήνοντας εν πολλοίς την ασφάλειά της και την έγνοια για την αμυντική της θωράκιση στα χέρια των Αμερικανών μέσω του ΝΑΤΟ. Έτσι, μπροστά στον κίνδυνο μιας σοβιετικής επίθεσης, οι Ευρωπαίοι γνώριζαν ότι υπήρχε εκεί το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ γι’ αυτούς και δεν χρειαζόταν να κάνουν κάτι περισσότερο, παρά μόνο να επικεντρωθούν στην οικονομία τους.
Οι Αμερικανοί γνώριζαν πολύ καλά πως αυτοί ήταν οι εγγυητές της ασφάλειας και της εδαφικής ακεραιότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως οντότητα — και όχι μόνο των κρατών μελών χωριστά, που τύχαινε και τυχαίνει (με κάποιες εξαιρέσεις) να είναι και μέλη του ΝΑΤΟ.
Όλα αυτά όμως ίσχυαν μέχρι που ήρθε για δεύτερη φορά ο Ντόναλντ Τραμπ…
Εύστοχα το Politico σημείωσε σε ανάλυσή του πως «Κανείς δεν μπορεί να τον εμπιστευτεί». Πέραν όμως από τον εύστοχο του τίτλο, η ανάλυση του Politico επιχείρησε να καταδείξει πως πλέον ο δυτικός κόσμος περνά από την τάξη που υπήρχε ή επιτεύχθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, σε μια νέα διεθνή αταξία όπου κανείς δεν μπορεί να εμπιστευθεί τον Τραμπ.
Στη σύνοδο στο χιονισμένο Νταβός της Ελβετίας, από την οποία οι Κύπριοι ηγέτες μονίμως απουσιάζουν, τα φώτα της δημοσιότητας ήταν στραμμένα προς τον Τραμπ για το τι θα έλεγε για τη Γροιλανδία και, φυσικά, για το σόου που έστησε (ανάλογο με εκείνο που στήνεται εντός του Οβάλ Γραφείου) για την υπογραφή της δημιουργίας του λεγόμενου Συμβουλίου για την Ειρήνη για τη Γάζα.
Γι’ αυτό και ομιλίες όπως εκείνη του Μαρκ Κάρνεϊ, του υποψηφίου Καναδού πρωθυπουργού, πέρασαν σχεδόν απαρατήρητες και ελάχιστοι τις πρόσεξαν. Ευτυχώς για εμάς τους υπόλοιπους που παρακολουθούμε τα πράγματα από μακριά, η ομιλία του Μαρκ Κάρνεϊ δεν πέρασε απαρατήρητη από το Politico και παραθέτω το σχετικό απόσπασμα από το ρεπορτάζ:
- «Σήμερα», ξεκίνησε ο Κάρνεϊ αυτή την εβδομάδα, «θα μιλήσω για τη ρήξη στην παγκόσμια τάξη, το τέλος μιας ωραίας ιστορίας και την αρχή μιας βάναυσης πραγματικότητας όπου η γεωπολιτική μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων δεν υπόκειται σε κανέναν περιορισμό». «Η βασισμένη σε κανόνες τάξη εξασθενεί», τόνισε, για να αντικατασταθεί από έναν κόσμο «αντιπαλότητας μεγάλων δυνάμεων» στον οποίο «οι ισχυροί κάνουν ό,τι μπορούν και οι αδύναμοι υποφέρουν ό,τι πρέπει». «Η παλιά τάξη πραγμάτων δεν επιστρέφει. Δεν πρέπει να τη θρηνούμε. Η νοσταλγία δεν είναι στρατηγική».
Η Ευρώπη και ο κόσμος ευρύτερα βρίσκονται πλέον στην επόμενη ημέρα μετά το Νταβός. Και η Ευρώπη δεν έχει άλλη επιλογή παρά να προχωρήσει στην αυτονόμησή της. Γι’ αυτήν, για τις χώρες που την συναποτελούν και τους λαούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η αυτονομία είναι πλέον μονόδρομος.
Στο ευρωπαϊκό τραπέζι υπάρχουν ήδη πολλές ιδέες που κινούνται προς αυτήν την κατεύθυνση. Ιδέες που μέχρι πριν από μερικές εβδομάδες ακόμα μπορεί να θεωρούνταν ως θεωρητικές, άνευ ουσίας. Σήμερα όμως, στη μετά-Νταβός εποχή και έχοντας απέναντι έναν Τραμπ που θέλει να αρπάξει ευρωπαϊκό έδαφος και τον οποίο όλοι γνωρίζουν πως δεν μπορούν να εμπιστεύονται για την ασφάλεια της ΕΕ, αυτές οι ιδέες πρέπει να υλοποιηθούν και να αποκτήσουν σάρκα και οστά.
