Στην χθεσινή στήλη με του Αριθμούς, επέλεξα πρώτο-πρώτο αυτόν:
5002 είναι οι επιβεβαιωμένοι νεκροί έως την Παρασκευή, 27η σήμερα ημέρα των πανεθνικών διαμαρτυριών των απλών πολιτών κατά του θεοκρατικού καθεστώτος του Ιράν, σύμφωνα με συγκεντρωτικά στοιχεία που συγκέντρωσε η HRANA, (Human Rights Activists News Agency)
Κατά νεότερες πληροφορίες του Πρακτορείου ο αριθμός των θανάτων που βρίσκονται ακόμη υπό διερεύνηση έχει αυξηθεί σε 9.787. Ταυτόχρονα, για 3η εβδομάδα τώρα οι αρχές έχουν μπλοκάρει το Διαδίκτυο στο Ιράν.
Μία ομάδα φίλων και συνεργατών μου στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ, άνθρωποι με ωραία μόρφωση (ωραία, γιατί την μοιράζονται), βαθύτατα δημοκρατικοί και ενεργοί πολίτες, είπαν «δεν γίνεται να μην αντιδράσουμε, ρε παιδιά».
Την σπίθα άναψε ο Γιώργος Λιγνός, πρώην manager και δάσκαλος, νυν παρατηρητής των ανθρωπίνων πραγμάτων, που ξεσήκωσε όλη τη παρέα και τους ακροατές του «να διεκδικήσουμε την ιδιότητα του πολίτη».
Χωρίς σημαίες, χωρίς ντουντούκες, χωρίς προσυγκεντρώσεις, και χωρίς καθοδήγηση από κανένα κομματικό όργανο.
Πήγαμε. Με τσουχτερό κρύο και με ζεστή καρδιά.
Γενικά, δεν συμμετέχω σε συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας. Η τελευταία φορά ήταν στην οικονομική κρίση, όπου κάθε μέρα γέμιζε η πλατεία από οπαδούς της τότε κυβέρνησης, που προέτρεπαν τον κόσμο να ξεσηκωθεί κατά των μνημονίων της ΕΕ.
Το πράγμα αγρίεψε. Οι Ευρωπαίοι διαμήνυσαν με αυστηρούς τόνους ότι, μετά το τραγικό ΟΧΙ στο επίσης τραγικό δημοψήφισμα, ότι εξετάζεται η αποβολή της Ελλάδος από την ΕΕ.
Τότε, αφυπνίστηκαν ξαφνικά, οι απλοί πολίτες. Αυτοί που δεν είναι των συγκεντρώσεων. Όμως, κατάφεραν μέσω των σόσιαλ μίντια να διαδοθεί το μήνυμα:
Κατεβαίνουμε στους δρόμους. Με το σύνθημα Μένουμε Ευρώπη.
Εγώ, προφασιζόμενος το επάγγελμά μου, ότι πάω να καλύψω την συγκέντρωση, έγινα ένθερμος διαδηλωτής!
Ήταν η πρώτη φορά που οι λεγόμενοι «νοικοκυραίοι» ήταν περισσότεροι από τους συνηθισμένους!
Κάτι παρόμοιο, αλλά πολύ πιο μικρό, συνέβη και τώρα με την σιωπηλή διαμαρτυρία μας κατά των «αγιατολλάδων», κατά του ξεσηκωμένου κόσμου στο Ιραν.
Όσοι δεν μπόρεσαν μεσ’το κρύο, συμμετείχαν διαδικτυακά!
Να μια ανάρτηση της συγγραφέως Άννας Δαμιανίδη στο facebook, για την αυθόρμητη και πολιτισμένη συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από την Πρεσβεία του Ιράν την περασμένη Παρασκευή, στην Αθήνα. Με τίτλο Ινσαλαχ.
«Στη συγκέντρωση έξω από την πρεσβεία του Ιράν ένιωσα σα να ταξιδεύω στο χρόνο και στο χώρο, σα να ήμουν με τους Έλληνες εξόριστους στο Παρίσι επί χούντας και να διαδηλώνω με ψήγματα ελπίδας και πολλή απελπισία, έστω κι αν δεν το είχα ζήσει στ αλήθεια αυτό. Άλλοι με το γιο του Σαχη κι άλλοι με άγνωστους ηγέτες, όλοι με το ίδιο πάθος να φωνάζουν συνθήματα στη γλώσσα τους από τα οποία καταλαβαίναμε τη λέξη Τζουμχουριετ, Δημοκρατία. Και τη λέξη Ινσαλαχ, με τη βοήθεια του θεού, μακάρι, αμήν, διότι βέβαια το να θες να γλιτώσεις από το θεοκρατικό καθεστώς δεν σημαίνει ότι έχεις γίνει άθεος ή ότι άλλαξες τη γλώσσα σου για να ταιριάζει σε αθεοσυνη.
Στο λεωφορείο του γυρισμού ήταν μέσα και κάμποσοι από αυτούς τους νέους, κι ήταν σα να συνεχιζόταν το ταξίδι στο χρόνο μαζί τους. Μόνο που η τυραννία της δικής τους χώρας είναι πολύ χειρότερη, μακροχρόνια και αιματηρή. Τι να πω; Κουράγιο, θα πέσει, τι θα κάνει; Ελπίδα και ινσαλαχ…»
Ιδού και η φωτογραφία.
