Σε όλη την πολιτική ζωή του, ο Τουφάν Ερχιουρμάν, πίστευε ότι το μεγαλύτερο εμπόδιο για μια λύση είναι η άρνηση της ελληνοκυπριακής ηγεσίας να αποδεχτεί την πολιτική ισότητα.
Όπως εξήγησε, σε συνέντευξη και σε αναρτήσεις, λίγο πριν συναντήσει την Ολγκίν (προφανώς για να προετοιμάσει το έδαφος για ακόμα ένα μηδενικό αποτέλεσμα), είναι γι΄ αυτό που το πρώτο σημείο της πρότασης μεθοδολογίας τεσσάρων σημείων που κατέθεσε, είναι η πολιτική ισότητα.
Μάλλον, όμως, όλη του την πολιτική ζωή την ξεκίνησε πολύ αργά και την πέρασε παραπλανημένος. Διότι, η πολιτική ισότητα προέκυψε στο Κυπριακό μόλις το 1990. Αν αυτό ήταν το μεγαλύτερο εμπόδιο, τότε από το 1974, ή και από το 1964 αν προτιμά, γιατί δεν λύθηκε το Κυπριακό; Υπήρχε κάποιο άλλο εμπόδιο πριν από το 1990 το οποίο συνέχισε να υπάρχει και μετά;
Να του θυμίσουμε ότι η πολιτική ισότητα αναφέρθηκε για πρώτη φορά στην Έκθεση του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών με ημερομηνία 8 Μαρτίου 1990. Έλεγε: «Η πολιτική ισότητα των δυο κοινοτήτων στην ομοσπονδία και η δικοινοτική φύση της ομοσπονδίας πρέπει να αναγνωρισθούν. Ενώ η πολιτική ισότητα δεν σημαίνει ίση αριθμητική συμμετοχή σε όλα τα ομοσπονδιακά κυβερνητικά όργανα και τη διοίκηση…» κ.λπ., κ.λπ. Και μετά, στο Ψήφισμα 716 (1991).
Αυτή την πολιτική ισότητα την αποδέχτηκαν από τότε όλοι οι Ελληνοκύπριοι Πρόεδροι, όλα τα κόμματα, όλοι οι διαπραγματευτές. Το ότι ο Ερχιουρμάν πίστευε σε όλη την πολιτική ζωή του ότι το μεγαλύτερο εμπόδιο για μια λύση είναι η «άρνηση» της ε/κ ηγεσίας να αποδεχτεί την πολιτική ισότητα, είναι ακόμα ένα τουρκικό παραμύθι. Αλλά γιατί το συνεχίζει, αφού στην προηγούμενη και πρώτη κοινή συνάντηση με Ολγκίν και Χριστοδουλίδη εκδόθηκε συμφωνημένη ανακοίνωση από τα Ηνωμένα Έθνη (11/12/2025), που έλεγε: «Οι δύο ηγέτες συμφώνησαν ότι ο πραγματικός στόχος είναι η λύση του Κυπριακού προβλήματος με πολιτική ισότητα, όπως περιγράφεται στα Ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών». Είτε δεν είναι αυτήν την πολιτική ισότητα, που εννοεί, είτε είναι μια πρόφαση για να μην ξεκινήσει ουσιαστικές διαπραγματεύσεις.
Όπως εξήγησε στην χτεσινή του ανάρτηση: «Είπα ότι χωρίς συμφωνία για την μεθοδολογία δεν θα πάω στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, ναι. Το είπα αυτό και πριν και μετά τις εκλογές». Και τον έκανε κύριο θέμα η «Αβρούπα» του Σενέρ Λεβέντ, ταυτίζοντάς τον με τον Τατάρ. Όπως έγραψε, ο Τατάρ αναφερόταν σε δύο κράτη και δεν συμμετείχε σε συνομιλίες και τώρα ο Ερχιουρμάν επικαλείται την πολιτική ισότητα και δεν παρακάθεται.
Αυτή είναι η αλήθεια. Από τότε που ανέλαβε ο Ερχιουρμάν δεν έδωσε ούτε ένα θετικό δείγμα προθέσεων. Μόνο όρους θέτει. Και μάλιστα εκβιαστικά. Είτε θα τους αποδεχτεί ο Χριστοδουλίδης, είτε δεν θα ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις. Ο πρώτος όρος είναι να αποδεχθεί η ε/κ ηγεσία των πολιτική ισότητα. Συνεχίζει να τον θέτει ακόμα και μετά την ανακοίνωση της πρώτης συνάντησης ότι «οι δύο ηγέτες συμφώνησαν». Θέλει και χρονοδιάγραμμα συνομιλιών, θέλει και εγγυήσεις ότι αν ναυαγήσουν οι συνομιλίες οι Τ/κ δεν θα μείνουν εγκλωβισμένοι στο στάτους κβο, δηλαδή ότι θα αναγνωριστεί η «τδβκ».
Αναρωτιέμαι τι θα γινόταν στην ε/κ πλευρά αν έβαζε έστω και έναν όρο ο Νίκος Χριστοδουλίδης. Ειδικά τώρα που έρχονται και εκλογές. Πρέπει να το ρισκάρει, όμως. Σήμερα, να τον θέσει στην Ολγκίν: Αφού ο τέταρτος όρος του Ερχιουρμάν είναι να μην ανοίξουν ζητήματα που έχουν συμφωνηθεί σε προηγούμενους κύκλους συνομιλιών, και αφού έχει συμφωνηθεί η πολιτική ισότητα όπως περιγράφεται στα Ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας, τότε να πάμε στο επόμενο στάδιο και να ξεκινήσει η διαπραγμάτευση από τα θέματα ασφάλειας. Στο κάτω – κάτω, ο Νίκος Χριστοδουλίδης, σε όλη την πολιτική ζωή του, πίστευε ότι το μεγαλύτερο εμπόδιο για τη λύση είναι ο κατοχικός στρατός και οι βλέψεις της Τουρκίας, που προκαλούν ανασφάλεια.
