Ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, τον οποίο ο νυν συχνά αποκαλεί «τελειωμένο», εξέδωσε μια δήλωση σχετικά με τις ταραχές και την δολοφονία 2 ανθρώπων από την «επίλεκτη δύναμη» ICE, στη Μινεάπολη:
«Αυτό που συνέβη εκεί τον περασμένο μήνα προδίδει τις πιο βασικές μας αξίες ως Αμερικανοί. Δεν είμαστε ένα έθνος που πυροβολεί τους πολίτες μας στον δρόμο.
Δεν είμαστε ένα έθνος που επιτρέπει να κακοποιούνται οι πολίτες μας, επειδή ασκούν τα συνταγματικά τους δικαιώματα.
Δεν είμαστε ένα έθνος που καταπατά την 4η Τροπολογία και ανέχεται την τρομοκρατία των γειτόνων μας.
Ο λαός της Μινεσότα έχει σταθεί σθεναρός – βοηθώντας τα μέλη της κοινότητας σε αδιανόητες συνθήκες, αντιδρώντας στην αδικία όπου τη βλέπουν, όπου τη συναντούν, μιλώντας κατά της αδικίας όταν τη βλέπουν και θεωρώντας την κυβέρνησή μας υπόλογη στον λαό.
Οι κάτοικοι της Μινεσότα υπενθύμισαν σε όλους μας τι σημαίνει να είσαι Αμερικανός. Έχουν υποφέρει αρκετά στα χέρια αυτής της κυβέρνησης. Η βία και η τρομοκρατία δεν έχουν θέση στις ΗΠΑ. Ιδίως όταν αυτή η βία ασκείται από αυτήν την κυβέρνηση εναντίον Αμερικανών πολιτών.
Κανένα άτομο από μόνο του δεν μπορεί να καταστρέψει αυτό που αντιπροσωπεύει και πιστεύει η Αμερική, ούτε καν ένας Πρόεδρος, αν εμείς –όλη η Αμερική– σηκωθούμε και μιλήσουμε. Ξέρουμε ποιοι είμαστε. Ήρθε η ώρα να δείξουμε στον κόσμο. Το πιο σημαντικό, είναι να βρούμε την κατάλληλη στιγμή να το κάνουμε. (Αυτή η φράση-προτροπή παίζει σε όλα τα αμερικανικά μίντια). Είναι σαφώς ένα “κάλεσμα δημοκρατικό”, όπως λένε, “για να φύγει ο Τραμπ”.
Όχι, βεβαία, με βία. Υπάρχουν λύσεις δημοκρατικές. Ήδη τώρα, η Δικαιοσύνη απαιτεί πλήρη, δίκαιη και διάφανη έρευνα για τους θανάτους των δύο Αμερικανών, που δολοφονήθηκαν στην πόλη που αποκαλούσαν σπίτι τους. Η Τζιλ και εγώ στέλνουμε δύναμη στις οικογένειες και τις κοινότητες που αγαπούν τον Άλεξ Πρέτι και τη Ρενέ Γκουντ καθώς όλοι θρηνούμε τον παράλογο θάνατό τους».
Όταν λέμε «ο Μπάιντεν είναι εδώ», προφανώς δεν εννοούμε ότι μπορεί να επανέλθει στην ενεργό πολιτική. Μπορεί, όμως –και πρέπει μάλιστα– με όλη την τεράστια εμπειρία του, να είναι ένα ανάχωμα για τον ανισόρροπο Τραμπ!
Ένα «Υστερόγραφο» ανορθωτικό:
Μου ομόρφυνε την ημέρα χθες ο στιχουργός, δημοσιογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός και ένας πολύ ευγενής άνθρωπος, ο Άρης Δαβαράκης, με αυτήν την ανάρτηση, προσωπική μαρτυρία του, στο Facebook. Για κάτι πολύ δυσάρεστο που συνέβη αρκετά χρόνια πριν:
«Οι κυρίες της Δικαιοσύνης (η ανακρίτρια κα Χονδρορίζου και η εισαγγελέας κα Γκανέ) μας προφυλάκισαν, τον Tasos κι εμένα, στο Ναύπλιο και τον Κορυδαλλό (αντιστοίχως) ως “ιδιαιτέρως επικίνδυνους μεγαλέμπορους ναρκωτικών”. Go figure.
Μέχρι και σήμερα δεν έχουμε καταλάβει ποιος διάολος τις καβάλησε αυτές τις δύο και πήρανε αυτήν την τρελή απόφαση. Όπως και να έχει, το Πενταμελές Εφετείο μας έκρινε ομόφωνα και πανηγυρικά αθώους. Το ίδιο και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο το οποίο επέβαλλε και συμβολική οικονομική ποινή στην Ελληνική Δικαιοσύνη – υπό την μορφή της αποζημίωσης μας.
Ήταν, λοιπόν, της Υπαπαντής, η ημέρα που μπήκα στον Κορυδαλλό. Ο Πνευματικός μου από το 1985 (και από το 2000 Ηγούμενος της Ι. Μονής Μέγιστης Λαύρας, Ιερομόναχος Πρόδρομος) με είχε δασκαλέψει όταν προσεύχομαι να απευθύνομαι στον Γέροντα Συμεών που παίρνει στα χέρια του το σαράντα ημέρων Βρέφος – όπως βλέπουμε και στην εικόνα.
Και, για να μην τα πολυλογώ, το δύσκολο εκείνο εξάμηνο του 2005 πέρασε σχετικά ανώδυνα, χάρη σ’ ένα τόσο δα ρωσικής τεχνοτροπίας ανάγλυφο, μεταλλικό εικονισματάκι της Υπαπαντής που χωρούσε στο μικρό τσεπάκι του μπλουτζίν που φορούσα εκείνη τη μέρα που με χώσανε μέσα οι δυο κυρίες…
Χτες το βραδύ (Κυριακής) πήγα, βέβαια, στην αγρυπνία της Υπαπαντής στον Άγιο Φίλιππο στο Θησείο όπου και βρίσκεται αυτή η υπέροχη εικόνα (φωτό), εκεί που λειτουργεί ο φίλος κι αδελφός π. Δημήτριος (Δημήτριος Μαρούλης).
Πήγα λίγο “βαρύς” και γύρισα σπίτι πετώντας».
Με την ευκαιρία αυτή, θυμήθηκα μια παλιά ρήση που έλεγε συχνά η φιλόλογος στο Γυμνάσιο όπου φοιτούσα: «Οι όμορφοι άνθρωποι, να ξέρετε παιδιά, είναι φτιαγμένοι από συντρίμμια»!
Αποσβολωμένοι την κοιτούσαμε. Δεν ήθελε να χαλάσει το έκπληκτο ύφος μας, με το να μας εξηγήσει τι ακριβώς εννοούσε. Στις τελικές μας εξετάσεις, στο μάθημα της έκθεσης, μας έβαλε αυτήν ακριβώς την φράση. Απλώς, πρόσθεσε, να μην είναι «διδακτικά» αυτά που θα γράψετε. «Να βγαίνουν από την ψυχή σας».
Έτσι ξύπνησα και χθες, Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου και μ’ αυτήν την διάθεση εύχομαι σε όλους μας Καλημέρα, καλή εβδομάδα, καλό μήνα και καλή καρδιά! Η ζωή είναι ωραία με όλες της τις περιπέτειες!
