ΔΙΑΝΥΟΥΜΕ το τέταρτο συνεχόμενο έτος ανομβρίας. Αυτό και μόνο το δεδομένο, λειτουργεί καταλυτικά και διαμορφώνει μια τραγική κατάσταση. Οι όποιες αποφάσεις λαμβάνονται προσφέρουν ανάσες, ωστόσο, δεν είναι αρκετές, υπό την έννοια ότι όσο δεν βρέχει ικανοποιητικά, η δραματική εικόνα στο υδατικό δύσκολα ανατρέπεται. Ωστόσο, για να είμαστε σωστοί, κάθε μέτρο και δράση βοηθούν σημαντικά.
ΜΕ τις τελευταίες αποφάσεις του υπουργικού συμβουλίου για το υδατικό, είναι προφανές πως η χώρα κηρύχθηκε σε κατάσταση έκτακτου ανάγκης. Κι αυτό γιατί με βάση τα επίσημα στοιχεία, τα αποθέματα νερού στα φράγματα βρίσκονται στο οριακό 13%!
ΕΝΟΨΕΙ αυτής της πολύ δύσκολης κατάστασης, η κυβέρνηση προχωρά σε δυο βασικές δράσεις. Ενεργοποιεί το 6ο πακέτο μέτρων, ύψους €168 εκατομμυρίων, για να αποφευχθούν οι περικοπές στην ύδρευση. Παράλληλα, όμως, με βάση την απόφαση, προχωρά σε οριζόντια μείωση της παροχής νερού ύδρευσης κατά 10%.
ΕΧΟΥΝ, λοιπόν, ανακοινωθεί αποφάσεις, προωθούνται πολιτικές που έχουν ήδη υιοθετηθεί. Έχουν δρομολογηθεί σχεδιασμοί για την λειτουργία περισσότερων μονάδων αφαλάτωσης. Όλα τα μέτρα είναι σημαντικά και χρήσιμα. Όλα προφανώς τα μέτρα και οι δράσεις κρίνονται, στο τέλος, εκ του αποτελέσματος. Ακόμη και εκείνα τα μέτρα που αποφασίζονται για να αντιμετωπίσουν τις πιο δύσκολες καταστάσεις. Όπως είναι το υδατικό ζήτημα.
ΣΕ ό,τι αφορά τους πολίτες έχουν μια σημαντική υποχρέωση: Να εξοικονομούν νερό. Δεν αφήνουμε αυτή την υποχρέωση στον γείτονα, στον συμπολίτη, τον χωριανό. Είναι και δική μας υποχρέωση, είναι συλλογική. Η κατάσταση είναι δραματική. Βοηθώντας το κράτος να υλοποιήσει πολιτικές και δράσεις, βοηθούμε τον εαυτό μας, τη χώρα.
ΔΕΝ είναι ώρα για παράπονα, μεμψιμοιρίες. Τι δεν έγινε στο παρελθόν, τι θα μπορούσε να γίνει είναι κρίσιμης σημασίας. Είναι κι αυτό μέρος των συζητήσεων στη δημόσια σφαίρα, αλλά επείγει η αντιμετώπιση της κατάστασης, που διαμορφώθηκε. Και διαμορφώθηκε εδώ και πολλές δεκαετίες. Ωστόσο, για χρόνια αντί λύσεων η προσπάθεια ήταν να αντιμετωπισθεί ένα σοβαρό, κρίσιμο, πρόβλημα με…ασπιρίνες. Στο παρελθόν ζήσαμε και τραγικές, επιδερμικές, ενίοτε και κωμικές διαχειρίσεις, αλλά, όπως έχουμε επισημάνει, δεν είναι της παρούσης.
ΝΑΙ, αυτό γινόταν για δεκαετίες. Τώρα έχουμε φθάσει στα όρια μας. Είναι ορατό το ενδεχόμενο να διψάσουμε. Αυτό μπορούμε συλλογικά, με συνεργασία, υπεύθυνα να δουλέψουμε για να αντιμετωπισθεί η δραματική αυτή κατάσταση. Πρωτίστως εε τα στοχευμένα μέτρα που λαμβάνονται και πρέπει να αναβαθμίζονται συνεχώς από το κράτος. Να επαναλαμβάνουμε, ωστόσο, και το προφανές. Ότι, δηλαδή, ευθύνες έχουν και οι πολίτες.
