Κατηγορούμαστε για ισοπέδωση, αλλά δεν πειράζει. Ίσως να είναι αναγκαία σε αυτές τις εποχές, μήπως και προχωρήσουμε στον επαναπροσδιορισμό κάποια μέρα. Διότι, μπορεί να μας σοκάρει ο Φειδίας Παναγιώτου, αυτός ο απολίτικος, αλαζόνας που αποφάσισε να γίνει πολιτικός, αλλά επικρατεί -πάλι- ένα διακομματικό πανηγύρι, εκτός από απειροελάχιστες εξαιρέσεις μόνο σε πιο μικρά κόμματα. Επικρατεί ένα διακομματικό (αυτή είναι η λέξη κλειδί) τσίρκο που θα αποτελέσει και τη νέα Βουλή των Αντιπροσώπων, όπου το ένα νούμερο αυτοπροτείνεται ως πιο σοβαρό από το άλλο, αλλά στην τελική, βγαίνει το ίδιο συμπέρασμα: Κανένα από τα κόμματα, παλιά και νέα, δεν προτάσσει εναλλακτικό όραμα για αυτό τον καημένο τόπο.

Ξέρουμε, αυτή η συζήτηση φαντάζει άκαιρη και άκυρη, αφού και οι ψηφοφόροι προτιμούν να συζητούν για το κράνος του Φ. Παναγιώτου, το μέλλον της Ειρήνης, τους τσακωμούς στο Άλμα, τους Συναγερμικούς που καταλήγουν στο ΕΛΑΜ (ή το αντίθετο), τους πονοκεφάλους της Αννίτας, το τέλος της ΕΔΕΚ και άλλα φαιδρά. Δεν διεξάγεται ούτε αυτή τη φορά μια συζήτηση ιδεολογικοπολιτική, η οποία θα μπορούσε να βγάλει συμπεράσματα για την κρίση του παλαιοκομματικού συστήματος, την άνοδο της συναγερμικής ακροδεξιάς, τα νεοφανή αλλά ήδη γερασμένα κομματικά πειράματα, την τραγωδία του λεγόμενου ενδιάμεσου χώρου, την παρακμή του ΔΗΣΑΚΕΛ. Τα κόμματα, οι υποψήφιοι, οι ψηφοφόροι, προτιμούν να κάνουν πιο «ασφαλείς» συζητήσεις, σε επίπεδο (διαδικτυακού) καφενέ, γιατί τα άλλα είναι πιο δύσκολα.

Όχι, δεν εννοούμε ότι ξαφνικά θα έπρεπε ή θα μπορούσαμε να συγκεντρωνόμαστε στην Πλατεία Ελευθερίας και να συζητάμε πολιτικά και ιδεολογικά, για την κατάσταση στη Μέση Ανατολή, στην Τουρκία, για τους πολέμους, την παγκόσμια κρίση, την κλιματική αλλαγή και τις γεωπολιτικές συνθήκες. Μα ούτε και αυτό που συμβαίνει τώρα έχει κάποιο αποτέλεσμα, πέραν της αυτοεπιβεβαίωσης των υποψηφίων, που βρίσκουν τρόπο να καμαρώσουν τα μούτρα τους σε γιγαντοαφίσες ή πόζες με κομματάρχες και εικόνες στο φέισμπουκ.

Είπαμε, πέραν απειροελάχιστων εξαιρέσεων, η διακομματική απουσία οράματος είναι εμφανής, εκκωφαντική και θανατηφόρα. Δεν ενδιαφέρει ΚΑΝΕΝΑΝ τι θα απογίνει τούτος ο τόπος σε πέντε χρόνια, φτάνει να πετύχουν τα οργανωτικά τον Μάιο και να είναι στη νέα Βουλή, πάση θυσία. Δεν έχει ΚΑΝΕΝΑΣ όραμα για αυτό τον τόπο, τον λαό, την οικονομία, το περιβάλλον, τη δημοκρατία και δεν βασανίζει ΚΑΝΕΝΑΣ το μυαλό του για να καταθέσει κάτι τέτοιο. Οι μισοί εκθειάζουν την κυβέρνηση που διαχειρίζεται μια τουρκοκρατούμενη Κύπρο και πανηγυρίζουν -σαν τηλεθεατές- για έναν δήθεν ρόλο στην περιοχή, μα δίχως πρόταση ελευθερίας για τον τόπο μας, οι άλλοι μισοί καταγγέλλουν -επειδή έτσι- χωρίς να προτείνουν μια εναλλακτική.

«Μα φταίει κι ο ίδιος του ο λαός γιατί είναι μαραζιάρης». Διότι, εδραιώθηκε μια κουλτούρα καταναλωτική, σε βαθμό που «καταναλώνουμε» ακόμα και υποψήφιους ή κόμματα. Ακόμα και οι εκλογές ή η πολιτική γενικότερα -με ευθύνη του συστήματος αλλά και της κοινωνίας- έγιναν κάποιου είδους ριάλιτι σόου και η ψήφος μια ατομική προτίμηση σε κάποιον «διαγωνιζόμενο». Εξαφανίστηκε η έννοια της συλλογικότητας ή κάποιας ιδεολογικής ταύτισης και όλα κατατίθενται εκ του προχείρου, σε αυτό το χάος της κομματοκρατίας. Εν ολίγοις, μέχρι τον Μάη, θα βλέπουμε εφιάλτες με υποψηφίους, που νομίζουν ότι θα τους θυμάται κανένας σε εκατό χρόνια ή πως θα υπάρχει τόπος για να ευημερούν τα (παλιά ή νέα) κόμματά τους. «Αύριο να δούμε ποια πόρτα θα χτυπάς».