Από τη ζεστασιά του σπιτιού μου στην παγωμένη Αθήνα, παράγγειλα από το αγαπημένο μου σουβλατζίδικο στα βόρεια, τα αγαπημένα μου:
Δύο γύρους κοτόπουλο τυλιγμένα σε μαρούλι, ψιλοκομμένες πιπεριές, φρέσκο κρεμμύδι, σως γιαουρτού κατσικίσιου με τη πέτσα του και μία μερίδα «Λαχανόκηπος Σχάρας» (καρότα, κολοκύθια, μελιτζάνα μανιτάρια, κρεμμύδια κόκκινη πιπεριά, χυμένα με μπαλσάμικο μαύρου σύκου), …
… Απλώθηκα στη πολυθρόνα τη βασιλική, και απολάμβανα αποσπάσματα από το Καρναβάλι της Λεμεσού.
Φίλος των καρναβαλιών, δεν υπήρξα ποτέ. Στην αρχή τα απεχθανόμουν. Κάποτε, απλώς τα συνήθισα. Πείστηκα κιόλας να συμμετάσχω μια φορά. Ομολογώ ότι το απόλαυσα, γιατί ήταν η πρώτη, και η τελευταία φορά.
Κρατώ ως ανάμνηση μια χαρούμενη φωτογραφία, με πρόσωπα χαρούμενα και αγαπημένα.
Ως εκεί. Τα υπόλοιπα, μου τα καλύπτουν οι φωνές – φάλτσες οι περισσότερες, και σε κλίμακα που δεν αντέχεται. Άλλο το τραγούδι – υπέροχο, ζωντανό, το αγαπώ. Και άλλο το γκάρισμα.
Δεν ξέρω αν υποδύονται τα ζώα, συνήθως γαϊδούρια. Ή αν είναι.
Επίσης, δεν περνάει χρονιά που να μη δω άρματα με άνδρες ντυμένους γυναίκες, και το αντίστροφο.
Υπερέχει το πρώτο γκρουπ. Όπου οι μισοί άνδρες ψιλοντρέπονται και κάνουν χάζι. Ένας καλός φίλος που είναι επί χρόνια «το βαρόμετρο του Καρναβαλιού», μου έδειχνε εκείνους που θεωρούσε ότι θα ήθελαν να είναι.
Στο άλλο άρμα, οι μισές γυναίκες που «γίνονται» άνδρες, δεν διαφέρουν και πολύ! Φοράνε έναν συνδυασμό σοβαρότητας και «κάτσε καλά, γιατί θα σε γ…»!
Δεν έχω πάει στο Ρίο για να έχω πραγματικό μέτρο αριστείας από κοντά, ανάμεσα στο πλήθος. Από την τηλεόραση όμως, το άρτιο, το εντυπωσιακό και το φαντασμαγορικό, συμπλέουν πανηγυρικά.
Μια παρέλαση που σου επιτρέπει να μην είσαι ο πραγματικός σου εαυτός, και μάλιστα με χαρά.
Μετέφερα την ίδια περίπου σκέψη, σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, να μου περιγράψει με λίγα, μεστά λόγια «τι είναι ένα καλό καρναβάλι». Το όνομά της, θα αναφέρω μόνο τα αρχικά της, που είναι Α.Ι.:
«Ένα υπέροχο καρναβάλι είναι ένας ζωντανός, μεταμορφωτικός και συμπεριληπτικός εορτασμός της ζωής, που θολώνει τα όρια μεταξύ θεατή και συμμετέχοντα. Θα πρέπει να είναι μια αισθησιακή έκρηξη – ένα μείγμα εκθαμβωτικών, περίτεχνων κοστουμιών, μεταδοτικής μουσικής και χαρούμενου χορού – που να επιτρέπει στους ανθρώπους να ξεφεύγουν από την καθημερινή ρουτίνα, να καλλιεργούν την κοινωνική σύνδεση και να αγκαλιάζουν ένα πνεύμα αυθόρμητης, χαρούμενης και, μερικές φορές, …’επικίνδυνης’ διασκέδασης.».
Τους μασκαράδες της πολιτικής, τους λυπάμαι τέτοιες μέρες. Κάποιοι θα κάνουν μια γύρα για δημόσιες σχέσεις και πόζα, από τη Λεμεσό ως το Ριζοκάρπασο!
Έχω πάει σε αρκετά καρναβάλια: στη Λεμεσό, στη Πάτρα, στο Μοσχάτο, στο Ρέθυμνο στην Κρήτη, που για μένα ήταν, και πολλοί λένε ότι είναι ακόμα το πιο εντυπωσιακό. Όπως και στην Ξάνθη με το «Κάψιμο του Τζάρου», δηλαδή του Βασιλιά του Καρναβαλιού. Που φέτος ακυρώθηκε, γιατί η αυξημένη στάθμη του νερού στον ποταμό Κόσυνθο ανάγκασε τον Δήμο της Ξάνθης να ματαιώσει τα γλέντια στην κορύφωσή τους.
Όπως διαβάζω από την εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ: Οι έντονες βροχοπτώσεις (νεροποντές) στην Ελλάδα το 2026 έχουν αυξήσει τα αποθέματα νερού σε σημαντικούς ταμιευτήρες, όπως ο Μόρνος και ο Μαραθώνας. Παρά την πρόσφατη ανάκαμψη, η έκταση της λίμνης του Μόρνου παραμένει σε χαμηλότερα επίπεδα. Τα ακραία φαινόμενα συνδέονται με την κλιματική αλλαγή και τη θερμότερη θάλασσα του Αιγαίου, προκαλώντας ανησυχία για λειψυδρία, παρά τις πολλές βροχές.
(*) Επίλογος: Σήμερα που γράφω, Καθαρά Δευτέρα, της Απόκρεω, πήρα από τον φούρνο της γειτονιάς τη λαγάνα μου, ταραμοσαλάτα λευκή, ελιές, ντοματοσαλάτα. Και χαζεύω στο γήπεδο απέναντι από το σπίτι, τα παιδιά (δηλαδή τους πατέρες!) να προσπαθούν να πετάξουν τον αετό και δεν το καταφέρνουν. Ποτέ! Πίνω μια μπύρα (χωρίς αλκοόλ!) στην υγειά όλων, και βάζω στη διαπασών και απολαμβάνω τους «Χαρταετούς». Το υπέροχο αυτό ορχηστρικό θέμα σε έμπνευση Μίκη Θεοδωράκη που πρωτοακούστηκε το 1963 στο θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλη, “H γειτονιά των αγγέλων». Ιδού, ο σύνδεσμος: https://youtu.be/pSujHbm-rG8?si=YNyGQR5zWb8EE72J
