Τραμπ και Νετανιάχου βομβαρδίζουν. Πούτιν κάνει τον ειρηνοποιό. Κι ένα συγγραφέας τους τυλίγει όλους σε μια κόλλα!…
Δύο χώρες, που σχεδόν τα ταυτόχρονα έσπευσαν να καταδικάσουν τον από αέρος και ξηράς βομβαρδισμό του Ιράν από κοινή επιχείρηση του Ισραήλ και της Αμερικής, ήταν η Ρωσία του Βλάντιμιρ Πούτιν, και η Βόρεια Κορέα του δικτάτορα Κιμ Γιονγκ Ουν.
Ο άνθρωπος που εισέβαλε πριν από 4 χρόνια στην Ουκρανία, κατέκτησε εδάφη της, με κίβδηλα-μαϊμού δημοψηφίσματα προσάρτησε περιοχές στην δική του επικράτεια, και έχει αποδεκατίσει και γονατίσει ένα ολόκληρο έθνος, καταδίκασε έντονα τις στρατιωτικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν, χαρακτηρίζοντάς τες ως «κυνική παραβίαση» του διεθνούς δικαίου!
Την ίδια φρασεολογία χρησιμοποίησε για να καταδικάσει την δολοφονία του Αγιατολάχ Χαμενεΐ. Μίλησε για «κυνική πράξη που παραβιάζει όλους τους κανόνες της ανθρώπινης ηθικής και του διεθνούς δικαίου». Σε μήνυμά του δε προς τον Ιρανό πρόεδρο Μασούντ Πεζεσκιάν, τίμησε τον Χαμενεΐ ως «εξαιρετικό πολιτικό» που ενίσχυσε τις ρωσο-ιρανικές σχέσεις.
Επίσης, Κρεμλίνο και Υπουργείο Εξωτερικών, εξέδωσαν πανομοιότυπες ανακοινώσεις. Μεταξύ άλλων, προειδοποίησαν για πιθανή πυρηνική καταστροφή.
Τά’χε φυλαγμένα και για την στρατιωτική εμπλοκή της Αμερικής, δηλώνοντας ότι θα «αποσταθεροποιήσει ριζικά την Μέση Ανατολή». Ιδιαιτέρως, ο Ρώσος ηγέτης φέρεται να προειδοποίησε τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ότι «οποιαδήποτε άμεση επίθεση στο Ιράν θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί με ρωσική αντεπίθεση».
Μέχρι τώρα, η Ουάσιγκτον δεν φαίνεται να έλαβε υπ’ όψη την απειλή του. Όμως, ο κ. Πούτιν είπε ότι θα πρέπει να αντιμετωπιστεί η κατάσταση διπλωματικά και όχι με τα όπλα. Και προσφέρεται να είναι διαμεσολαβητής.
Καλό ακούγεται. Αλλά, έρχεται από το στόμα ενός ανθρώπου που 4 χρόνια τώρα κρατά όμηρο την Ουκρανία, και δεν έχει κάν υπαινιχθεί μια διπλωματική, έστω, προσπάθεια…
Διαβάστε όμως και αυτό από τον σπουδαίο Ισραηλινός συγγραφέα, διανοούμενο και Καθηγητή Ιστορίας στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ, Yuval Noah Harari, 50 ετών :
«Το ταμπού του 20ού αιώνα κατά των ισχυρότερων χωρών που εισέβαλαν σε ασθενέστερες χώρες έλαβε τέλος με τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Ο πόλεμος θα μπορούσε να πυροδοτήσει έναν παγκόσμιο ανταγωνισμό εξοπλισμών και μια συνεχώς αυξανόμενη στρατιωτικοποίηση. Ποιοι άλλοι προϋπολογισμοί θα περικοπούν πρώτοι – εκπαίδευση, υγεία, κοινωνική πρόνοια;».
Υπογραμμίσεις. Κάτι που σκεφτόμουν από καιρό. Όλα τα βιβλία που έχω διαβάσει είναι γεμάτα από υπογραμμισμένες αράδες, και κάπου στο περιθώριο, μια μικρή σκέψη, ένα αυθόρμητο σχόλιο. Κάνω ποδαρικό, είναι και πολύ επίκαιρο, με το βιβλίο «Το Ισραήλ, Η Παλαιστίνη και η Ειρήνη» του σπουδαίου Ισραηλινού συγγραφέα Άμος Όζ (1939 – 2018). Μεγάλο μέρος αυτού του βιβλίου ασχολείται με την Ισραηλινό- Παλαιστινιακή διαμάχη.
Ανακαλύπτει ότι μπορεί να δεχτεί λέει, ίσως ευκολότερα από άλλους, την ύπαρξη και εγκυρότητα δύο αλληλοαποκλειόμενων αφηγήσεων όσον αφορά στα αίτια και τις συνέπειες αυτού του δράματος. Αν δεν είχε βουτηχτεί στο αίμα και στην οδύνη, μπορεί, λέει, «να διέκρινα κιόλας μια κωμική διάσταση στην εκπληκτική ομοιότητα που υπάρχει ανάμεσα στους φανατικούς και δήθεν ευλαβείς προπαγανδιστές και των δύο στρατοπέδων.
Κατά τη γνώμη του, πάντως, δεν είναι απαραίτητη προϋπόθεση να συμβιβάσουν οι Ισραηλινοί και οι Παλαιστίνη τις αντιφατικές εκδοχές τους περί της ιστορίας, για να καταφέρουν να συμβιώσουν ειρηνικά στο μέλλον. Δεν υπάρχει λόγος να αποφανθούμε ποιος έφταιγε, ποιος ήταν τόσο τυφλός ώστε να προκαλέσει την τραγωδία. Εκείνο που έχουμε ανάγκη είναι ένας τρόπος εξόδου από το τέλμα.
Μπορεί οι ισραηλινοί και οι Παλαιστίνη, να μην πάψουν ποτέ να διαφωνούν γύρω από την πλοκή και την σημασία των συνυφασμένων ιστοριών τους. Παρόλα αυτά ίσως ωφεληθούν αν ενσταλάξουν μία δόση σχετικοκρατικής αντιλήψης στις άκαμπτες συνήθως αντιλήψεις τους περί της ορθότητας των παρελθόντων και τωρινών θέσεων τους.»
