Συνεχίζω σήμερα από εκεί που έμεινα χθες, γράφοντας για την αιματοβαμμένη πολιτική καριέρα του Μοστάφα Πουρμοχαμαντί (Mostafa Pourmohamadi), ενός από τους πληρεξούσιους του πρώτου ηγέτη της θεοκρατικής δικτατορίας του Ιράν Αγιατολλάχ Χομεϊνί. Ο Πουρμοχαμαντί το 1988 ως αναπληρωτής υπουργός Πληροφοριών και εκτελώντας εντολή του μεγάλου αφεντικού του, διέταξε κι επέβλεψε τη σφαγή χιλιάδων Ιρανών πολιτικών κρατουμένων σε φυλακές σε όλο το Ιράν που χαρακτηρίσθηκε «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας». Το μαζικό αυτό έγκλημα περιλαμβάνεται ουσιαστικά στο ίδιο ιστορικό μοτίβο των ολοκαυτωμάτων που διέπραξαν θηριώδεις δικτάτορες όπως ο Χίτλερ και ο Στάλιν με τη συνεργασία αδίστακτων, κυνικών και σαδιστών πληρεξουσίων τους, τοποθετημένων σε ηγετικές θέσεις-κλειδιά που εκτελούσαν στα τυφλά τις εντολές τους.
Οι αδίστακτοι πληρεξούσιοι του Χίτλερ που ανήκαν βέβαια στον στενό κύκλο της ηγεσίας των Ναζί, ήταν ο Χάινριχ Χίμλερ, αρχηγός των SS και οργανωτής του Ολοκαυτώματος και των στρατοπέδων συγκέντρωσης, ο Γιόζεφ Γκέμπελς, υπουργός της ναζιστικής προπαγάνδας, ο Χέρμαν Γκέρινγκ, διοικητής της Αεροπορίας, ο Ράινχαρντ Χάιντριχ, στέλεχος των SS υπεύθυνος για την «Τελική Λύση», ο Άλμπερτ Σπέερ, υπουργός Εξοπλισμών και ο Μάρτιν Μπόρμαν, προσωπικός γραμματέας του Χίτλερ.
Οι αδίστακτοι πληρεξούσιοι του Στάλιν ανώτατα στελέχη της Σοβιετικής ηγεσίας ήταν ο Φέλιξ Ντζερζίνσκι, ο Βιατεσλάβ Μεντζίνσκι, ο Γκένριν Γιάγκοντα, ο Νικολάι Γεζόφ και ο Λαβρέντι Μπέρια, πέντε άντρες που ήταν ο ένας μετά τον άλλον επικεφαλής των δυνάμεων ασφαλείας και της μυστικής αστυνομίας από το 1917 που επικράτησε η «Οκτωβριανή Επανάσταση», μέχρι τον θάνατο του Στάλιν το 1953. Υπάρχει γι’ αυτές μια σειρά από διαφορετικά ονόματα: Τσεκά (Έκτακτη Επιτροπή), GPU και OGPU (Κοινή Κρατική Πολιτική Διεύθυνση), NKVD (Λαϊκή Επιτροπή Εσωτερικών Υποθέσεων), MVD (υπουργείο Εσωτερικών Υποθέσεων) και MGB (υπουργείο Κρατικής Ασφάλειας). Το τελευταίο έγινε γνωστό ως KGB και είναι η σημερινή ρωσική FSB.
Ο Donald Rayfield, καθηγητής ρωσικής και γεωργιανής γλώσσας στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου (University of London) έγραψε ότι «υπήρξαν και οι πέντε εκτελεστικά όργανα ενός νου πιο μοχθηρού από τον δικό τους, άνθρωποι ανεξιχνίαστα αναίσθητοι και σκληροί που υπέγραφαν θανατικές ποινές κατά χιλιάδες». Όπως αναφέρει στο βιβλίο του «Οι δήμιοι του Στάλιν» («Stalin and his hangmen – the tyrant and those who killed for him») «αν αυτοί οι πέντε άνδρες δεν τον υπάκουαν σαν υπνωτισμένοι, δεν θα μπορούσε να διαπράξει τα εγκλήματα που διέπραξε. Αυτό που έλειπε από τους στενούς συνεργάτες του Στάλιν και του Χίτλερ ήταν ένα υπόβαθρο κοινωνικών ή ηθικών αξιών αρκετά ισχυρό, ώστε να πειστούν ότι δεν έπρεπε να υπακούσουν στις εντολές τους, ακόμα κι αν η ανυπακοή τους επρόκειτο να αποβεί μοιραία για τους ίδιους»…
