Περισσότερες ερωτήσεις παρά απαντήσεις αιωρούνται μετά την αμερικανοϊσραηλινή επίθεση στο Ιράν. Οι παράπλευρες απώλειες, οι απειλές του καθεστώτος της Τεχεράνης, οι ασταμάτητοι βομβαρδισμοί τρίτων χωρών, η ισοπέδωση του Λιβάνου και οι συγχυσμένοι αλαλαγμοί του Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι δείγματα στρατηγικής στόχευσης, αλλά μιας προχειρότητας με καταστροφικές συνέπειες. Κι αν η κυπριακή κοινωνία παραμένει στον μικρόκοσμο των συναγερμών στο Ακρωτήρι και των μηνυμάτων για έκτακτη ανάγκη, η ιστορία έχει αποδείξει ότι οι βομβαρδισμοί δεν διόρθωσαν καμιά κατάσταση ούτε στη Μέση Ανατολή (Ιράκ, Λίβανος, Αφγανιστάν, Συρία) ούτε στην Αφρική (Λιβύη) ούτε βέβαια διόρθωσαν τη ζωή των Σέρβων, για να μην ξεχνιόμαστε.
Μέσα σε αυτό το χάος, πιο ξύπνιοι από τις δυτικές κοινωνίες είναι -αυτή τη φορά- οι Κούρδοι στο Ιράκ και στο Ιράν (Μπασούρ, Ροζχιλάτ). Με νωπές τις μνήμες από την προδοσία ΗΠΑ-Ισραήλ στη βόρεια Συρία (Ροζάβα), οι Κούρδοι δεν δείχνουν διατεθειμένοι να εμπλακούν σε έναν πόλεμο για το τομάρι του Τραμπ και τη σωτηρία του Νετανιάχου, ακόμα κι αν έχουν χίλιες-δυο διαφορές και πολλά, πολλά προηγούμενα με το ιρανικό καθεστώς.
Δυστυχώς, από την άλλη, τα δυτικά κράτη και οι κοινωνίες (σε μεγάλο βαθμό) δεν τολμούν να καταγγείλουν τους βομβαρδισμούς στο Ιράν παίρνοντας δήθεν θέση εναντίον του καθεστώτος των μουλάδων. Το πρόβλημα είναι ότι, σε αυτή τη διαδικασία, στέκονται στο πλευρό δύο ημίτρελων μονάρχων, που δεν έχουν κάποια λύση για την Περσία και πανηγυρίζουν για χτυπήματα σε δημοτικά σχολεία με 175 νεκρούς (σε σχολείο θηλέων του Νοτίου Ιράν) ή για τυφλά χτυπήματα στην ήδη κατεστραμμένη Βηρυτό.
Όχι, δεν είμαστε αναλυτές, διεθνολόγοι ή ιστορικοί και ούτε θεωρούμε πως πρέπει να συντηρηθεί το καθεστώς της Τεχεράνης. Ούτε θεωρούμε, όμως, πως ΗΠΑ και Ισραήλ είναι μέρος της λύσης και της αλλαγής στη Μέση Ανατολή. Το αντίθετο. Ο Τραμπ εδραιώνει ένα συγκεντρωτικό καθεστώς στο εσωτερικό των ΗΠΑ, την ώρα που επιβάλλει μια αρπακτική, ιμπεριαλιστική, δολοφονική στάση στο εξωτερικό, σε χειρότερο μάλιστα βαθμό από τον Τζορτζ Μπους το 2003. Ο Νετανιάχου, με την ακροδεξιά του κυβέρνηση, βομβαρδίζει για να επιβιώσει και να καταστρέψει οποιαδήποτε ελπίδα για εκδημοκρατισμό του Ισραήλ και αναγνώριση του δικαιώματος της επιβίωσης και της ύπαρξης για τον παλαιστινιακό λαό. Η διάλυση της Γάζας, οι εποικισμοί της Δυτικής Όχθης, το απαρτχάιντ που εδραιώνεται, είναι στοιχεία που εξάγονται στον Λίβανο και στο Ιράν διά της ισχύος και δεν είναι η λύση των προβλημάτων.
Στο διά ταύτα, η επίθεση στο Ιράν (και στον Λίβανο) είναι παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου. Κατάφωρη μάλιστα. Είναι επιβολή του νόμου της ζούγκλας και των ισχυρών και δεν θα σώσουν τον αξιοθαύμαστο ιρανικό λαό. Η αντικατάσταση της τυραννίας με άλλη τυραννία θα ενισχύσει, απλώς, το μοντέλο διακυβέρνησης από το οποίο προσπαθούν να ξεφύγουν οι Ιρανοί, με ή χωρίς τους επιγόνους του Χαμενεΐ. Το Ιράν δεν θα σωθεί από τον σφαγέα του παλαιστινιακού λαού και έναν «πλανητάρχη» που επαινεί τον Ερντογάν, τον Πούτιν, απορρίπτει τα δικαστήρια και χλευάζει τους νόμους και τις εκλογές. Το Ιράν θα σωθεί από τους Ιρανούς που παραμένουν στη χώρα και εξεγείρονται με τεράστιο κόστος, ό,τι και να λένε οι θαυμαστές του Τραμπ και του Νετανιάχου, οι χειροκροτητές του θανάτου, στην Κύπρο και αλλού.
