Συνεχίζω από εκεί που έμεινα στο χθεσινό κείμενο και στη συζήτηση που είχα με αφυπηρετήσαντα Διευθυντή Λυκείου για το θέμα της παιδαγωγικής κατάρτισης των εκπαιδευτικών και της συνεργασίας μαθητών και εκπαιδευτικών και, βέβαια, των εκπαιδευτικών μεταξύ τους, ως βασικού συστατικού μιας επιτυχημένης αντιμετώπισης της σχολικής βίας.
Η συζήτησή μας έγινε μετά από δικό του τηλεφώνημα και περιστράφηκε γύρω από τη δική του επαγγελματική διαδρομή σε ό,τι έχει να κάνει με τη συνεργασία και την εμπιστοσύνη μεταξύ του Διευθυντή/τριας με τα μέλη της διευθυντικής ομάδας και με όλους τους εκπαιδευτικούς μιας σχολικής μονάδας, ιδιαίτερα σε τέτοια δύσκολα ζητήματα όπως η παραβατικότητα μαθητών στον σχολικό χώρο.
Είχα αναφέρει ότι το σχολείο είναι και πρέπει να είναι μια προσιτή και ευπροσάρμοστη εστία λόγου και διαλόγου ανοικτή στην κοινωνία μας κι αυτό αγγίζει μια κρίσιμη πτυχή, που είναι η ανοικτή αμφίπλευρη σχέση σχολείου και κοινωνίας. Και ακριβώς η παρούσα συζήτηση, που «αναζωπυρώθηκε» με την πρωτοβουλία ενός εκπαιδευτικού να επικοινωνήσει με έναν δημοσιογράφο, είναι μια έμπρακτη έκφραση αυτής της ανοικτής σχέσης. Που περιλαμβάνει φυσικά τη συνεργασία και την εμπιστοσύνη μεταξύ του σχολείου και των μέσων μαζικής επικοινωνίας. Μεταξύ των εκπαιδευτικών και των δημοσιογράφων. Όχι μόνο σε ό,τι αφορά τα θετικές δράσεις μέσα στο σχολείο, αλλά και σε ό,τι αφορά αρνητικά φαινόμενα όπως η σχολική βία.
Ο συγκεκριμένος εκπαιδευτικός έχει πρότινος αφυπηρετήσει, αλλά και ενόσω ήταν στην υπηρεσία, είχε το γραφείο του πάντα ανοικτό στους εκπροσώπους του Τύπου. Και σε αυτό έχω προσωπική εμπειρία. Με αφορμή τα σοβαρά επεισόδια μεταξύ μαθητών διαφόρων σχολείων, είχα πάει διαδοχικά σε τέσσερα Λύκεια της πόλης και ζήτησα να δω τους Διευθυντές τους – και ήταν ο μοναδικός από τους τέσσερις που μου μίλησε με σχετική άνεση.
Ο δεύτερος δεν δέχτηκε ούτε να με δει, μπας και …του ξεφύγει καμιά κουβέντα από την «επίσημη γραμμή» και …αρπάξει καμιά επίπληξη. Ο τρίτος δεν μου επέτρεψε να συναντήσω μαθητές. «Σας είπα αρκετά εγώ ο ίδιος…», μου είπε.
Ο τέταρτος ανησυχούσε γι’ αυτά που κατέγραψε το μαγνητόφωνο. Του το είχα μπροστά στη μύτη του και στο τέλος μου είπε «μα δούλευε αυτό το πράγμα; Νόμιζα μιλούσαμε …φιλικά». Μου ανέφερε το «κακό προηγούμενο» τηλεοπτικών ρεπόρτερ που διαστρέβλωσαν, όπως είπε, τις δηλώσεις του.
Έχω την εντύπωση ότι σήμερα το κυπριακό σχολείο είναι πιο ανοικτό στους/στις δημοσιογράφους από προηγουμένως. Υπάρχει μεγαλύτερη εμπιστοσύνη εκατέρωθεν. Μια γυναίκα είναι επικεφαλής του υπουργείου. Περισσότερες γυναίκες έγιναν Διευθύντριες και μέλη των διευθυντικών ομάδων των σχολείων. Παρά το ότι υπάρχει ακόμα δρόμος να διανυθεί, νομίζω έχει κι αυτό τη θετική του σημασία…
