Τα ευρήματα ερευνών του Πανεπιστημίου Κύπρου δείχνουν, λέει, ότι η νέα γενιά θέλει λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Ενδιαφέρον, ε; Έγινε χτες και πρωτοσέλιδο σε εφημερίδα! Με τον αρμόδιο καθηγητή να εξηγεί κιόλας γιατί «πολλοί αμφισβητούν» τις έρευνες του πανεπιστημίου. Επειδή, λέει, αυτοί κάνουν διαφορετικές έρευνες από τους υπόλοιπους που κάνουν έρευνες. Τέλος πάντων.

Δεν το ξέραμε ότι κάνει έρευνες το πανεπιστήμιο και πολύ περισσότερο ότι πολλοί τις αμφισβητούν. Το μάθαμε κι αυτό. Κάποτε μπορεί να μάθουμε και τι διδάσκουν σε αυτό το Πανεπιστήμιο Κύπρου, όπου οι νέοι θέλουν ΔΔΟ, αλλά δεν τους είδαμε ποτέ να αντιδρούν ως νέοι, και να εκδηλώνουν τις αντιδράσεις τους, είτε για το Κυπριακό, είτε για τόσα προβλήματα που απασχολούν την κοινωνία (και τη νεολαία σε άλλες χώρες).

Είναι όπως τα κόμματα που υποστηρίζουν τη ΔΔΟ, τα οποία αυτές τις μέρες της προεκλογικής τους, την θυμήθηκαν ξανά και την πλασάρουν επειδή δεν ξέρουν τι άλλο να πουν. Αναπτύσσουν τις θέσεις τους για το πώς θα λυθούν όλα τα προβλήματα του τόπου, από την οικονομία μέχρι τον ηλεκτρισμό και από τα δημόσια έργα μέχρι τον υπόκοσμο, και όταν τους ρωτάς, ας πούμε, πώς θα λύσετε και το Κυπριακό, παίρνεις την πιο γραφική απάντηση: Με τη ΔΔΟ ασφαλώς, διότι είναι η μόνη εφικτή λύση. Και τελείωσε το παραμύθι.

Δεν σου λέει κανένας πώς θα φτάσουν σε αυτή τη λύση. Το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί πια δεν είναι ποια μορφή λύσης υποστηρίζουν, είναι πώς θα φτάσουν σε αυτή τη λύση. Πώς θα φτάσουν στη ΔΔΟ. Και τελικά, βλέπουν κάπου στον ορίζοντα αυτή τη λύση, την βλέπουν έστω και με κιάλια;

Διότι, όσες δεκαετίες κι αν υποστηρίζει η πλειονότητα των ελληνοκυπριακών κομμάτων ότι η ΔΔΟ είναι η μόνη εφικτή λύση, όσο κι αν τη βαφτίζουν ομοσπονδιακή λύση παρόμοια με όσες άλλες λειτουργούν στον πλανήτη, όταν φτάνει η ώρα της κρίσεως αποδεικνύεται ότι στην άλλη πλευρά του συνεταιρισμού, τόσο στην Τουρκία, όσο και στην τουρκοκυπριακή κοινότητα, οι ηγεσίες άλλα έχουν στο μυαλό τους για το τι είναι ΔΔΟ. Μέχρι φυσικά που σταμάτησαν και να την αναφέρουν και είτε μιλούν για δύο κράτη, είτε για μια συνομοσπονδία απόλυτου τουρκικού ελέγχου.

Όπως το είπε από το 2009 ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ. «Από τη στιγμή που η ε/κ πλευρά δεν δέχεται να δημιουργήσουμε μια συνομοσπονδία, για να διατηρήσουμε την εποικοδομητική ασάφεια, χρησιμοποιούμε τον όρο διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία με πολιτική ισότητα, με μια διεθνή προσωπικότητα, καθώς και ένα τ/κ συνιστών κράτος και ένα ε/κ συνιστών κράτος, ίσου καθεστώτος».

Μάλλον διατηρούν και οι δικοί μας πολιτικοί την εποικοδομητική ασάφεια για να μην έχει τέλος το παραμύθι. Αλλά τη διατηρούν και στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, από όπου περιμένουμε να μας φωτίσουν περισσότερο από τους κομματάρχες;

Ο καθηγητής, λοιπόν, του Πανεπιστημίου Κύπρου, Χάρης Ψάλτης, εξηγεί ότι οι έρευνές τους δείχνουν ότι οι νέοι «στη συντριπτική τους πλειοψηφία θέλουν να λυθεί (σ.σ. το Κυπριακό) διότι καταλαβαίνουν πλέον ότι μεγάλο μέρος του πληθυσμού του κόσμου ζει σε ομοσπονδίες και ότι οι οικονομικές προοπτικές τους θα ήταν πολύ καλύτερες σε μια επανενωμένη Κύπρο παρά σε καθεστώς διαίρεσης».

Πολύ μεγάλη ανακάλυψη αυτό! Καταλαβαίνουν πλέον (δηλαδή, προηγουμένως δεν το καταλάβαιναν!) ότι υπάρχουν και στον άλλο κόσμο ομοσπονδίες κι ότι οι προοπτικές θα είναι καλύτερες σε μία Κύπρο, παρά σε δύο. Μπράβο! Αλλά αυτά τα καταλαβαίνουμε και οι μεγαλύτεροι και αλίμονο να μην τα καταλαβαίναμε.

Ας μας επιτρέψουν όμως οι καθηγητές να τους ρωτήσουμε τι δασκαλεύουν τους νέους για τις ομοσπονδίες άλλων χωρών και τι για εμάς και την ειδική πατέντα της ΔΔΟ, που βάφτισαν ομοσπονδία χωρίς να είναι. Για να διατηρούμε επ΄ άπειρον την εποικοδομητική ασάφεια. Και καλά, εμείς περνάμε στην ιστορία σιγά – σιγά, οι νέοι τι μας φταίνε;