Η πρόταση νόμου που κατέθεσαν τέσσερις βουλευτές του ΑΚΕΛ και ο πρόεδρος του Κινήματος Οικολόγων Σταύρος Παπαδούρης, σχετικά με το δικαίωμα των δανειοληπτών να προσφεύγουν στη δικαιοσύνη και να αναστέλλουν την εκποίηση, στην περίπτωση παράνομων χρεώσεων και καταχρηστικών ρητρών, έπρεπε να εφαρμόζεται -εκ των προτέρων- από τις κυβερνήσεις. Αν αισθάνονταν υπόλογες στον λαό και όχι στις τράπεζες.
Εδώ οι κυβερνήσεις και η πλειοψηφία των κομμάτων εξαρτώνται από τις τράπεζες και τους τραπεζίτες, σε βαθμό εκδούλευσης μάλιστα. Αλλιώς, θα υπήρχε όριο και πλαίσιο για τις εκποιήσεις, αυτή την απάνθρωπη εκστρατεία που ξεκίνησε λίγο μετά το κούρεμα και την οικονομική κρίση, ως συνέπεια βεβαίως μιας πολυετούς ατασθαλίας από το ίδιο το κράτος όλες τις προηγούμενες δεκαετίες.
Η συγκεκριμένη πρόταση νόμου έχει μεγάλη σημασία κι ας μη σκαμπάζουμε από οικονομικά. Δίνει το δικαίωμα στους δανειολήπτες να αμφισβητούν τις απάτες και να εμποδίζει -μέχρι να αποφασίσει η δικαιοσύνη- την εκποίηση της κατοικίας του. Να αμφισβητούν πως η εκποίηση είναι δίκαιη και αφορά μόνο ένα κόκκινο δάνειο και όχι τα funds και τα τεχνάσματα των τραπεζών.
Το ότι τα κόμματα και οι κυβερνήσεις δεν ενδιαφέρονται για τους δανειολήπτες, παρά μόνο για την καλή λειτουργία του χρηματοοικονομικού συστήματος, αποδεικνύεται και από τις δύο προηγούμενες φορές που το ΑΚΕΛ προσπάθησε να περάσει την ίδια πρόταση νόμου. Το 2018 και το 2023 η πρόταση απορρίφθηκε, αλλά τώρα, κάποια από τα κόμματα αποφάσισαν να το παίξουν φιλολαϊκά -έρχονται και εκλογές. Ο Δημοκρατικός Συναγερμός έμεινε σταθερός στις απόψεις του, εξυπηρετώντας τις τράπεζες και τις άνευ ορίων και εμποδίων εκποιήσεις, ενώ οι βουλευτές ήταν στην αίθουσα αλλά δεν απάντησαν τίποτα, μες στη σύγχυση της συστημικότητας και της αντισυστημικότητας.
Με το φτωχό πλην τίμιο μυαλό μας, σκεφτόμαστε πως η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη οφείλει να δεχτεί την πρόταση νόμου και να μην προχωρήσει σε αναπομπή. Αν το κάνει, θα επιβεβαιώσει πως ενδιαφέρεται -και αυτή- περισσότερο για τα συμφέροντα των τραπεζών παρά των δανειοληπτών. Δεν είναι δυνατόν, στα πλαίσια μιας διαρκούς και πολύχρονης κρίσης, να αντιμετωπίζονται οι δανειολήπτες ως οι χειρότεροι εγκληματίες χωρίς δικαίωμα προσφυγής, λόγου και αντίδρασης, παρά μόνο σε εχθρικό έδαφος, με τις εταιρείες-κοράκια και τις τράπεζες.
Ως κατακλείδα, σημειώνεται το άρθρο 16 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας: «Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στην προστασία της κατοικίας του. Η είσοδος ή η έρευνα σε αυτήν δεν επιτρέπεται παρά μόνο σύμφωνα με το νόμο, για λόγους ασφάλειας, δημόσιας τάξης ή προστασίας των δικαιωμάτων τρίτων». Σημειώνεται, παράλληλα, και η ουσία της διακήρυξης του Άγγλου νομικού Έντουαρντ Κόουκ, ο οποίος στα 1604 τόνισε πως «το σπίτι κάθε ανθρώπου είναι το κάστρο του».
Σημειώνεται, τέλος, ότι στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν αναγνωρίζεται ρητά ένα κοινωνικό δικαίωμα στη στέγαση, αλλά είναι καιρός αυτό να αλλάξει. Για να μην εξαρτάται από τους συγχυσμένους βουλευτές ή τους κυβερνώντες, υπόλογους των τραπεζών, ποιος δικαιούται να διεκδικήσει τη στέγη του και ποιος όχι.
